Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: 'Hinderlaag' door Wim Vandeleene
9 januari 2019

Johan Sebastiaan Stuer is een chronisch depressieve levensgenieter die dezer dagen een piepklein beetje bekendheid geniet vanwege zijn huisdichterschap bij Humo. Johans debuutbundel, 100 Vet Vrolijke Verzen’, verscheen vorig jaar bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts. 

Johan tipt deze week ‘Hinderlaagvan Wim Vandeleene.

"Een man, ongewassen en slaapdronken, wordt ’s ochtends geconfronteerd met een bikkelharde werkelijkheid. Zijn bloedeigen zoon verklaart hem doodleuk de oorlog. Nu heb ik persoonlijk geen kinderen, maar veel rampzaliger kan een dag volgens mij niet beginnen.   

Wat er zich in de huiselijke loopgraven zoal afspeelt tussen vader en zoon, moet de lezer zelf maar ontdekken. Ikzelf kan alleen maar zeggen dat ik diep geschokt was door de gewelddadige wreedheid van de jonge agressor, die geen enkel mededogen toont voor de man die hem het leven schonk.

De verteller, wiens vaderliefde blijkbaar onvoorwaardelijk is, schrijft het allemaal op in laconieke, bijna Vonnegutiaanse volzinnen. Op de één of andere manier weet hij dat monsterlijke gebroed van hem toch nog enige menselijkheid mee te geven.

Een ontwapenend verhaal."

Nieuwjaarswens
1 januari 2019

Tussen sneeuw en inkt
is hier geluk aan dit adres geschreven
en de wens om een warm jaar
als geschenk te geven.

 

Andrea Derese sleepte met dit tekstje de hoofdprijs in de wacht van onze Nieuwjaarswensenwedstrijd.

Nicolas Marichal liet haar woorden tot leven komen in een prachtig monogram.

Tip van de week: 'Wij waren mannen!’ door Paul Vagant
19 december 2018

Ellen Van Pelt is schrijfster en docent aan SchrijversAcademie. Ze publiceerde korte verhalen in verschillende literaire tijdschriften. In 2015 verscheen haar debuut 'Drift' bij Uitgeverij Vrijdag en Uitgeverij Wereldbibliotheek. Momenteel werkt ze aan een biografie over de Vlaamse schrijver en journalist Roger Van de Velde.

Ellen Van Pelt tipt deze week ‘Wij waren mannen!’ van Paul Vagant

"Deze liedtekst heeft mij erg kunnen bekoren. Wat een mooie zinnen waarin Paul met weinig woorden ‘zijn’ mannen schetst: ‘In ijzige winters hielden wij ons kloek en struis.’ Ik zie de mannen, die dan nog jongens zijn, daar al staan met ‘rood-bevroren billen in fluwelen korte broek’. Ik leerde dankzij Paul ook een voor mij nieuw woord: een ruitjes-kamizool. Fijn is dat we doorheen het lied de levensloop van de mannen volgen. Ze gaan naar de kermis, gaan dansen, moeten het leger in, voetballen met een kater en stappen de dodentocht mee.

Met allerlei kleine en sprekende details zoals de smoutebollen op de kermis en de liedjes van de jukebox, geeft Paul een kleurrijk en zinnelijk beeld van die gilde van echte mannen. De muziek hoor ik haast vanzelf en in gedachten zie ik de ‘gilde van echte mannen’ in korte fluwelen broek op het podium staan."

Azertyfactor: boek met schrijfopdrachten
16 december 2018

Dit platform bestaat vijf jaar. En dat vieren we maar wat graag met een boek. Mijn Azertyfactor. Aan de slag met schrijftalent bevat een eigenzinnige selectie van 25 teksten die de afgelopen jaren hier ‘tip van de week’ waren. Vitalski stelde de bloemlezing samen en voorzag elke tekst van scherpzinnige feedback. Ook de commentaar van de tipgevers onder wie Christophe Vekeman, Anne Provoost, Heidi Lenaerts en Elvis Peeters is opgenomen. Wie de teksten en feedback grondig leest, haalt er zeker heel wat inspiratie uit om eigen teksten te verbeteren. Daarnaast bevat het boek originele schrijfopdrachten die je schrijfspier trainen en je Azertyfactor helpen verhogen.

Te koop voor 15 euro via de website

In het boek staan teksten van:
akim a.j. willems, Femke Vindevogel, Goedele Billen, Christine Van den Hove, Marijke Scholten, Ghetina Rens, Sofie Strubbe, Samuel Derous, Leen Raats, Ingemar Spelmans, Paula Dumont, Gert Vanlerberghe, Thomas Jacques, Ulrike Burki, Iris Wynants, Le Claire, Kathleen Verbiest, Ingrid Strobbe, Maarten Verhelst, Cara Jacobs, Shari Van Goethem, Gitta Van Reeth, Sascha Beernaert, Felix Sandon en Steven Verbeeck.

Uitgeverij Vrijdag / Vormgeving: Gunther Fobe / Illustraties: Nicolas Marichal  Schrijfopdrachten: Dimitri Bontenakel

Tip van de week: 'Bypass' van Dominique Minten
12 december 2018

Joke van Leeuwen schrijft, dicht, tekent en treedt op voor zowel volwassenen als kinderen. Haar werk werd veelvuldig vertaald en ze ontving er vele prijzen voor. In 2018 verschenen van haar de roman ‘Hier’ en een boek over de tijd ‘Nu is later vroeger’. Ook schreef ze het geschenkboekje ‘Niet met de Wattman spreken' voor de Week van de Onafhankelijke Boekhandel. Wie voor minstens 17.50 euro aan boeken koopt in één van de Confituur-boekhandels, krijgt haar boekje er gratis bovenop. 

Joke van Leeuwen kiest 'Bypass' door Dominique Minten

"Er zijn al veel liederen over hartsproblemen, maar deze tekst heeft een eigen toon, de verlangende ander afstotend en toch weer niet, terwijl het nergens larmoyant wordt. Het begint al eigenwijs met ‘Efkes ter informatie, wat doet gij eigenlijk in mijn hart’, alsof het om een ongenode gast gaat, terwijl we weten wat het betekent als iemand in je hart is gekropen. Die dubbelheid zit er mooi in, evenals het feit dat hartsproblemen zich ook fysiek kunnen uiten, wat terugkomt in het woord ‘hartpatiënt’ en de regel ‘laat mij uw bypass zijn’.

De tekst is goed zingbaar. Dat ‘lastig parket’ voelt voor mij wel een beetje als rijmdwang, maar verder heb ik dat nergens. En het eind is ook doordacht, met de draai naar ‘en kom vooral terug’.

Een monter en begripvol lied waarin menigeen zich kan herkennen."

Tip van de week: 'Slordig' van Ruth Van de Steene
5 december 2018

Dimitri Verbelen liet dit jaar met ‘Bovenhuids’ zijn tweede roman los op de wereld (uitgeverij Lannoo). Naast theaterteksten schrijft hij ook columns en opiniebijdrages voor diverse kranten. Hij is de man achter de bekende facebookpagina ‘Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis en verzuring’. Sinds kort werkt Verbelen voor de nieuwe bibliotheek/academie voor podiumkunsten Utopia te Aalst.

Dimitri Verbelen kiest 'Slordig' door Ruth Van de Steene.

"Ik heb niet zo heel veel met poëzie. Nooit echt gehad. Dat ligt niet aan de poëzie, dat ligt aan mij. Vaak geprobeerd, dat wel, maar even vaak tot de vaststelling gekomen dat er weinig liefde tussen ons bestaat. Mijn hart ligt bij de roman, altijd zo geweest. Maar ook een gestileerde column kan mij ongemeen hard raken. Net daarom verbaast het mij dat de woorden van Ruth me onmiddellijk bij mijn nekvel grepen. Misschien is dat wel omdat haar ‘Slordig’ eigenlijk geen poëzie is. Maar eerder een extreem kort verhaal. Of gewoon een zin? Woorden die, in een andere tijd, wel op een Bond Zonder Naam-kalender hadden gepast? Of neen, ook dat dekt de lading weer niet helemaal. ‘Slordig’ past gewoon niet in een hokje. En dingen die niet in een hokje passen, daar heb ik wèl iets mee.

Haar tekstje, amper zesendertig letters en wat leestekens lang, vertelt en oordeelt in alle eenvoud over zowel het leven als de liefde. Taal hoeft niet bombastisch te zijn om sterke beelden op te roepen. Dat betekent echter niet dat het eenvoudig is om met weinig woorden veel vertellen. Maar in die kunst lijkt Ruth Van de Steene net heel bedreven. Want ja, door deze bijdrage ben ik spontaan op zoek gegaan naar meer Ruth. En wat ik vond, wel, dat beviel mij echt."

Tip van de week: 'Het onbeantwoorde lot' van Aerin Hanane Wolkje Thijs
28 november 2018

Bart Plouvier kwam aan de kost als bar­man, tuinier, bouw­vakker, fabrieks­ar­beider, kok, brouwers­gast, muzikant in Bobejaanland, en nog wat. Hij monsterde aan op een zee­sleper en daar begon hij te schrijven. Zijn oeuvre telt zowat 25 veel bejubelde romans, kortverhalen- en gedichtenbundels, reisimpressies, kinderboeken en toneelteksten. 

Bart Plouvier tipt 'Het onbeantwoorde lot' van Aerin Hanane Wolkje Thijs

"Aerin Hanane Wolkje Thijs begint haar verhaal met een prikkelende openingszin, een zin die, ook zonder vraagteken, vragen stelt: ‘Toen het begon, was het al te laat’. De nieuwsgierigheid is gewekt. Wat begon? Hoezo te laat? Zo’n zin nodigt tot verder lezen.

Een paar zinnen later wordt er een tipje van de sluier gelicht: ‘Uiteindelijk was ikzelf degene die deze chaotische situatie veroorzaakt had’ en ‘...in mijn schandalig leven’. Af en toe zit er een wat houterige zin in die, zo lijkt het wel, de lezer wil laten ontsporen. Maar de auteur herpakt zich snel. Verwacht geen spannende plot, dit is in de eerste plaats een verhaal dat een sfeer oproept en het van een degelijke stijl moet hebben. Na ‘t geheel gelezen te hebben blijf je met een aantal vragen zitten.

Het blijft geheimzinnig tot de laatste regel: ‘Misschien zagen de engelen nog een klein deeltje goeds in mij, dat ze me een kans gaven op rust. Volledige, stille, definitieve rust’. Er zijn lezers die horendol worden van een open einde.
Ik niet."

Tip van de week: 'Een grijze dag' van Frederik De Cock
21 november 2018

Ingrid Hoeben studeerde pers & voorlichting en schreef drie dichtbundels met één vertaling naar het Engels, alsook een kinderboek. Haar eerste haikubundel, 'Vrijgevochten haiku’s', werd uitgegeven bij Uitgeverij Het Punt. Daarna ging ze haar eigen weg door in eigen beheer boeken uit te brengen. Ze stapt graag af van de klassieke haiku en schrijft meestal modernere senryu’s. Dit jaar verscheen 'Een varken heeft wel een krul in zijn staart', een haikubundel met dieren als waardige hoofdrolspelers. Ingrid Hoeben is aanstaande zondag 25 november te gast op de Boekenbottelarij, de eerste Limbugse Auteursbeurs.  

Ingrid koos 'Een grijze dag' van Frederik De Cock als tip van de week.

"Kortgedichten graven in hun meest dichterlijke vorm vaak dieper dan het soms op het eerste gezicht lijkt. Ze kunnen de taalkracht van een woordenstorm hebben. Dit is dan volgens mij ook knap gelukt in dit stukje poëzie.

Inspiratie kun je overal vinden en hier dient deze zich meteen aan na het openen van de ochtendgordijnen. ‘Een grijze dag verschijnt.’ We vallen onmiddellijk binnen in het gedicht. De dag biedt zich grijs aan. Een metafoor, zo lijkt de dichter ons te willen vertellen. 

‘Het nevelt. Een klimroos neigt.’ Ik beeld me in dat die roos optimistisch neigt naar een ochtendzon die vandaag niet zal komen. Maar het nevelt, hoelang blijft deze bloem hoopvol? Het gedicht laat heel wat aan de verbeelding over. Dat is de kracht van een lyrisch dichtstuk dat een indruk wil nalaten. Frederik De Cock slaagt hier in.

‘Blauweregen hangt er bij.’ Blauweregen is een slingerplant die zowel linkswindend als rechtswindend kan zijn. Een wispelturig ding zeg maar. Welke weg gaat ie op in dit gedicht, het kan ogenschijnlijk alle kanten op. Net zoals de stemming, het noodlot van het grijs. Welke weg wil het gedicht inslaan? Treffend.

Iets verder doemt het ‘Massief van alomtegenwoordigheid.’ op. Ook hier wordt onze verbeelding geprikkeld. Massief is een krachtig woord dat talloze vormen kan aannemen: zuiver, sterk, stevig, ondoordringbaar, solide, hard,…., ik stel me voor dat de alomtegenwoordigheid van de voorspelde grijze dag de daadkracht van een standvastige rots heeft. We kunnen er vandaag niet omheen. We moeten er ons bij neerleggen. Of toch niet? 

‘Ik sta aan de rand van zijn krater.’ Het grijs dat alomtegenwoordig is, geeft een bepaalde tristesse aan dit kortgedicht. Maar wie weet genieten we wel van het uitzicht, op die rand van de krater. Finaal is het aan de lezer om zijn eigen invulling te geven. Want enkel hij of zij weet hoe de dag eruit zag als de gordijnen opengingen. Omhelzen we de grijze toonwaarden van de dag, of doen we die glasgordijnen maar weer dicht?

Tip van de week: 'Andere wereld' van schaapschrijft
14 november 2018

Annemarie Peeters studeerde muziek en antropologie. Ze schrijft voor de krant De Standaard over muziek en werkt als freelance dramaturg in de cultuursector. Wanneer de wereld zwijgt, bedenkt ze melodietjes of schrijft ze verhalen – wat een klein beetje hetzelfde is. Haar debuutroman 'Ook bomen slapen' verscheen bij Uitgeverij Vrijdag en ligt sinds kort in de winkel. 

Annemarie tipt deze week 'Andere wereld' door schaapschrijft.

"Deze tekst van schaapschrijft trok onmiddellijk mijn aandacht. In de openingszinnen zit een heel leuk contrast tussen twee verschillende tempo’s. Een auto rijdt voorbij, gaat de berm in. In mijn verbeelding gaat het om een ongeval, al ben ik ben niet helemaal zeker of dat is wat schaapschrijft bedoelt. De auto staat voor snelheid, beweging. Een man stapt uit. En plots is daar een tweede tempo. Een meisje, of een vrouw, ligt in diezelfde berm naar de vervagende sterren te kijken. Prachtig: dat beeld van sterren die langzaam verdwijnen, trager kan het bijna niet. Tegelijk is het ietwat surrealistisch allemaal. Wie is zij? Wat ligt ze daar te doen? 

Zijn smartphone staat symbool voor het snelle leven dat hij leidt. Het driedelige pak doet iets gelijkaardigs vermoeden – niet meteen een type dat gezellig in het natte gras van de ochtendschemer naar de sterren gaat liggen kijken. “Komt u bij mij liggen,” stelt de vrouw voor. Even twijfelt hij nog, het scherm van zijn telefoon roept, maar uiteindelijk overtuigt ze hem. Zonder noemenswaardige argumenten – wat alleen maar bijdraagt aan haar mysterieuze karakter. Is ze wel echt? Een regel later komen we wat meer over haar te weten: ze heeft de hele nacht iemand proberen te bellen en het uiteindelijk opgegeven. De sterren waren zoveel mooier. 

We vermoeden wat gaat volgen: ook hij zal zich overgeven aan het tempo van de vervagende sterren. Zijn telefoon trilt, maar hij legt hem aan de kant en knijpt in haar hand. Mooi vind ik dat – filmisch en zonder woorden. Dat schaapschrijft uiteindelijk toch nog een laatste zin in de mond van de man legt, vind ik eigenlijk doodjammer. Opeens lijkt het hele gebeuren nogal banaal: een flauw, romantisch verhaaltje over onthaasting. Maar dat is het niet. Mijn advies: gewoon schrappen, die laatste zin. Ook de toevoeging over de voorbijrazende auto’s waar de man en de vrouw bewust niet naar kijken, hebben we niet nodig. Dat heeft onze verbeelding intussen al wel op eigen kracht bedacht. En dat de sterren langzaam verdwijnen – welja, doen ze dat niet elke ochtend?"

Foto: Benny De Grove

Winnaars Blind date op Boekenbeurs
10 november 2018

We ontvingen maar liefst 75 straffe inzendingen voor de schrijfkans 'Blind date'. Veel verhalen, een beetje poëzie en ook enkele teksten die vermoedelijk geschreven zijn voor het podium. Ook heel wat steden en gemeenten passeren in de ingezonden teksten de revue. De vakjury selecteerde na lang wikken en wegen de volgende tien schrijvers: Gino Dekeyzer, Cliff de Rouw, Joke Sluydts, Alexander Baeyens, Jeroen Meylemans, Joris Doerack, Prozaly, Vanessa Daniëls, Leen Verheyen en Gerard Scharn. Zij krijgen op 11 november een VIP-behandeling op de Boekenbeurs en gaan in gesprek met tien deskundigen uit het boekenvak. 

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home