Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: 'Niets is wat het lijkt' door Hilde Bours
13 februari 2019

Jan Loogman volgde o.a. de opleiding docent Creatief Schrijven en werkt vanaf 2008 als schrijfdocent en manuscriptbeoordelaar.
In mei 2018 verscheen van hem “Van rocker tot stoffensnor”, een boek met verhalen uit het leven van Wim Hoekstra, stoffenhandelaar op de Amsterdamse Albert Cuyp-markt. Eerder publiceerde hij gedichten, een boek over zijn vader en korte verhalen, onder meer over Amsterdam Nieuw-West.

Jan Loogman tipt 'Niets is wat het lijkt' van Hilde Bours

"Een fris begin: “Ik woon dicht bij de Scheldevallei, aan de voet van de Vlaamse Ardennen, een regio die erg geliefd is bij fietsers en wandelaars.” Zò, ik weet wat ik als lezer kan verwachten. Al ben ik nog niet zeker of het fietsen of wandelen wordt, in elk geval zullen we eropuit gaan in dit verhaal van Hilde  Bours.

Twee dingen bevallen me in dit korte verhaal. Allereerst de terloopse bedenkingen. “Ik dacht onmiddellijk aan het ‘Schurend scharniertje’ van Jos Ghysen,” staat er als de ik-verteller in een natuurgebied de deur van een vogelhut opent. En: “Hij deed me denken aan de opa van ‘Heidi uit de bergen’,” als ze in de hut een morsige oude man aantreft.  Scharniertje noch Heidi uit de bergen ken ik, en toch geven deze bedenkingen mij een beeld, namelijk van het hoofdpersonage, de ik-verteller. Ze is geen vrouw die gauw de kluts kwijt is. Ze kijkt en plaatst wat ze ziet meteen in een kader. Een zekere koelbloedigheid ken ik haar toe.

Wat me ook bevalt, is de spanningsopbouw. De opening haalde ik al aan en inderdaad gaat het hoofdpersonage, de verteller, er in het vervolg meteen op uit. Ze gaat naar de vogelhut bij een meertje in de buurt. Er gebeurt zo weinig en dat wordt zo vrolijk en zonder omwegen benoemd (“Ik genoot van het heerlijke, winterse tafereel”) dat ik als lezer een gebeurtenis voel aankomen. Die doet zich dan ook voor: de ontmoeting met de oude man.

Daarin toont de verteller inderdaad koelbloedigheid en het levert haar een levensles op. “Overdonderd” is zij erdoor, maar toch niet zozeer dat ze hem niet heeft kunnen onthouden en nu voor ons noteren.

Er is ook wel wat aan te merken op dit frisse korte verhaal. Was het misschien nog spannender geweest als de ik-verteller in de tegenwoordige tijd zou hebben verteld, direct vanuit de beleving? En zijn alle beelden even scherp, kan bijvoorbeeld gemijmer “snel stokken”? Het zijn aanmerkingen die hout snijden en toch niet afdoen aan de conclusie: een fijn verhaal, efficiënt verteld en met een leuke spanningsboog."

Tip van de week: 'Muze' door Marieke Ornelis
6 februari 2019

Kevin Amse is slamdichter. Hij behaalde de derde plaats op het BK poetry slam (2017) en was twee keer offerpoëet op het EK poetry slam (2016-2017). Met het collectief Slambacht won hij de Belgische teamslam (2016). Hij stond in de Turing top 100 en publiceerde o. a. in Deus Ex Machina.

Kevin Amse tipt deze week 'Muze' van Marieke Ornelis

"Vormelijk is het een lang en regelmatig gedicht. Door die regelmaat en de indeling van de strofen stoort de lengte niet. Ook de spanningsboog is goed genoeg om het gedicht boeiend te houden. Het geheel is duidelijk en overzichtelijk, wat een valkuil kan zijn bij een langer gedicht. De tekst leest vlot door het metrum dat er bewust of onbewust is ingeschreven. 

De beelden zijn duidelijk en scherp, alleen de 'claire-obscure' metafoor vind ik wat cliché. Verder ben ik onder de indruk van zinnen als 'hoe jij je gedachten om geweien vouwt' en 'hoe jij vrouwen doet opstijgen als rooksignalen verspreid in een stad.' Het is ook leuk hoe sommige zinnen een constante vormen door het gedicht heen. Dat zorgt voor herkenbaarheid en structuur. Daarbij denk ik aan de metaforen over wiskunde en een brand.

Voor mij is het gedicht een liefdesgedicht over hoe je helemaal opgaat in een (foute) liefde. Dat is er gaandeweg subtiel inschreven met 'ik ben er één van', dat pas onderaan in de tweede strofe verschijnt. Daarna wordt het nog pijnlijk duidelijk met een sterk slot 'Limieten zijn voor mensen die goed zijn in wiskunde' gevolgd door 'We bevinden ons ver buiten nul en oneindig', een variant op het eerdere 'We bevinden ons ergens tussen nul en oneindig.' Subtiel en sterk. 

Hier en daar mag het gedicht van mij nog wat bijgeschaafd worden, maar desondanks is het een erg knappe tekst." 

Gooi je pen in de strijd
31 januari 2019

Burgerprotest zit in de lift. Mensen komen op straat om hun ongenoegen en hun wensen te laten horen. 

Omdat wij ook geloven dat een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid geen slechte zaak is, slaan we de handen in elkaar met twee belangrijke bewegingen: de bosbrossers en het Vermeylenfonds.

En bieden we twee nieuwe schrijfkansen aan. 


Gooi je pen in de strijd en doe mee aan #Burgerprotest (tot 15 februari) of Write the Climate (tot 20 februari).  Veel succes! 

De eerste geselecteerde slogan van Write the Climate is van Bregtje Van Bockstaele:

Zuur/fijn/stof/pruim
wie wil wat
in zijn tuin? 

Tip van de week: 'Een kale kip kun je niet plukken' door Hubert Grimmelt
30 januari 2019

Vitalski is schrijver, dichter en performer. Hij publiceert columns, romans, liedjes, toneelstukken, stripverhalen en poëzie. Op het podium brengt hij vooral standup-comedy, maar ook literatuur en muziek. 'De Ideale Schoonzoon' is zijn vijftiende avondvullende comedy show.
Vitalski stelde de bloemlezing, Mijn Azertyfactor, samen, naar aanleiding van de vijfde verjaardag van dit platform. 

Vitalski tipt deze week 'Een kale kip kun je niet plukken' van Hubert Grimmelt

"Een kale kip kan je niet plukken", die titel komt meteen zeer flink binnen. Zelf heb ik dit altijd een zeer geruststellend gezegde gevonden. Wie leeft er niet in vrees voor zijn belastingbrief, zijn finale boete, zijn failliet? Maar zie: er is een grens aan de mate waarin we kunnen worden leeggeroofd. Deze titel nodigt uit om na te denken, maar is tegelijk vertrouwelijk en zelfs gemoedelijk. En bovenal dynamisch.

De openende alinea is net zo gezwind; twee korte, aan elkaar evenwaardige zinnen schouder aan schouder, de eerste zin schetst vliegensvlug de hele setting, de tweede zin zet ogenblikkelijk de handeling in gang. En voorts geen overbodig inleidend geëmmer. De lezer kan niet anders dan de auteur blijven volgen. Het eerste, zeer persoonlijke beeld dat we voorgeschoteld krijgen, zijn de reproducties van Canaletto; dat is een fijne vondst, zeker in samenspel met de overzichtelijk geordende boeken, zijn dat wel fraaie doeken, maar toch vooral nogal braaf, ei zo na kitscherig, en dus kleinburgerlijk. Volgens het klassieke principe "show, don't tell", heeft de auteur ons zodoende, als het ware terloops, een trefzeker portret geschetst van deze "Meester van Doorn", die deze werken in zijn kamer heeft hangen. En intussen is er een aardige spanning opgebouwd; Antoine moet bij hem binnenkomen - maar we weten nog steeds niet waarom dan wel.

Pas verderop komen we te weten dat deze meester geen schoolmeester is, maar een advocaat. Zonder enige overbodige poëzie, maar steeds in karige, hoekige zinnen, wordt de problematiek ons uiteengezet - overigens een ernstig te nemen problematiek, waardoor die titel, over de "kale kip", op slag aan frivoliteit verliest. En toch: op Antoine zijn lippen verschijnt een glimlach. Dat is een onvoorspelbaar ding, een beetje vervreemdend zelfs. Waarom is voor dit hoofdpersonage, die geschilderde ellende kennelijk toch maar futiel? Om dit te weten te komen, moeten we blijven verder lezen; en zo heeft de auteur ons reeds tot in de helft van zijn verhaal geloodst, zonder dat we dit uitdrukkelijk in de gaten hebben, en zonder exuberante middelen. De karigheid, de economie van deze taal, is prijzenswaardig.

Het slot is onvoorspelbaar. Gedurende het verhaal wil je er als lezer vanuit gaan dat "Antoine" één of ander plan achter de hand heeft - waarom anders zou hij er zo kalm en zelfs bijna vrolijk onder blijven? Hij veroordeelt de meester ook niet, hij vindt hem alleen maar "merkwaardig"- een pacifistische taxering, zeker in tijden waarin scheldproza hoogtij viert. Maar helemaal op het einde denkt de protagonist plotseling enigszins onzeker:"ik hoop dat het in orde komt."

Ik hoop het ook.

Met Hubert Grimmelt, de auteur van deze schalkse, pretentieloze, vlotjes voortwandelende tekst, zal het wel zéker goed komen.

Tip van de week: 'De slechtste dingen in het leven zijn gratis’ door Lana Salamone
23 januari 2019

Brigitte Van Aken is auteur van romans voor zowel volwassenen als jongeren. Ze behaalde de Publieksprijs (Knokke Heist- jeugdroman 2008) met de thriller Ooit is niet nu,  haalde een Duitse vertaling binnen met de brievenroman Zie je graag, schreef een verhaal over onverwerkt verdriet met Uitgeteld, de laatste 1000 woorden van Tess, waagde zich aan een groeiboek Lies en Sep zijn vrienden en las met plezier voor Luisterbibliotheek De X,of hoe fout een leraar kan zijn in. Met haar laatste jeugdroman Gewoon daarom! zet Brigitte zich volgens de flaptekst helemaal op de kaart in de kinder- en jeugdliteratuur. Ze beschrijft daarin het verhaal over een ongewone vriendschap tussen een autistisch meisje en een Syrische jongen. 

Brigitte tipt deze week ‘De slechtste dingen in het leven zijn gratis’ van Lana Salamone.

“Lana Salamone kan schrijven. Omdat zij flirt met  ironie. De sanseveria die de verpleegster enkele weken geleden in mijn kamer heeft gezet om de boel wat op te fleuren hangt er slap bij. Ook al is deze hardnekkige woestijnplant terug van weggeweest, zelden heeft die gediend om de boel wat op te fleuren. Bovendien moet je zo’n  vrouwentong al serieus toetakelen voor die er slap bij hangt. De plant is licht giftig: het gif sluipt dus vriendelijk de kamer van de protagonist binnen. Knap, Lana!

Wellicht is er meer aan de hand met de patiënte, die hallucineert /droomt , ook  nà de sprong om voor eeuwig bij hem te zijn..  Liefdesperikelen? Of iets totaal anders?

Wat wel duidelijk is: het gaat hier om verdriet en verlies. Maar dit verdriet wordt verpakt in suggestieve taal. In slaan en zalven ook. Ik kan niemand meer recht in de ogen kijken en even later: Niet sinds ik de zijne heb gezien.

Wat las de dokter in die ogen, behalve afkeer van therapieën? Het blijft een open vraag: paniek om de sprong? Om de droom van de man die bestaat? Wie  is die man? Is hij een vaderfiguur? Een partner? Of iemand totaal anders?  

Eén ding, Lara: ik  zou ook de quote waarover sprake ( dat is toch niet die draak van een titel?) suggestief in het verhaal verwerkt hebben. Zo ontspoort de lezer weer even. En dat vindt hij spannend.  Maar de auteur ( jij!)  trekt de locomotief. Altijd. Ook al zet je de lezer een aantal keer op het verkeerde  spoor, de terminus blijft duidelijk in zicht.

Wellicht zal dat einde ook helder geschreven zijn.”

Azertyfactor: boek met schrijfopdrachten
22 januari 2019

Dit platform bestaat vijf jaar. En dat vieren we maar wat graag met een boek. Mijn Azertyfactor. Aan de slag met schrijftalent bevat een eigenzinnige selectie van 25 teksten die de afgelopen jaren hier ‘tip van de week’ waren. Vitalski stelde de bloemlezing samen en voorzag elke tekst van scherpzinnige feedback. Ook de commentaar van de tipgevers onder wie Christophe Vekeman, Anne Provoost, Heidi Lenaerts en Elvis Peeters is opgenomen. Wie de teksten en feedback grondig leest, haalt er zeker heel wat inspiratie uit om eigen teksten te verbeteren. Daarnaast bevat het boek originele schrijfopdrachten die je schrijfspier trainen en je Azertyfactor helpen verhogen.

Te koop voor 15 euro via de website

In het boek staan teksten van:
akim a.j. willems, Femke Vindevogel, Goedele Billen, Christine Van den Hove, Marijke Scholten, Ghetina Rens, Sofie Strubbe, Samuel Derous, Leen Raats, Ingemar Spelmans, Paula Dumont, Gert Vanlerberghe, Thomas Jacques, Ulrike Burki, Iris Wynants, Le Claire, Kathleen Verbiest, Ingrid Strobbe, Maarten Verhelst, Cara Jacobs, Shari Van Goethem, Gitta Van Reeth, Sascha Beernaert, Felix Sandon en Steven Verbeeck.

Uitgeverij Vrijdag / Vormgeving: Gunther Fobe / Illustraties: Nicolas Marichal  Schrijfopdrachten: Dimitri Bontenakel

Tip van de week: 'Vogel/draaien' door Camilla Peeters
16 januari 2019

Silvie Moors houdt hartstochtelijk van lezen én mensen. Zij is artistiek leider van de literaire organisatie DE DAGEN. Daar leest ze wereldliteratuur samen met diverse groepen mensen, interviewt ze schrijvers, biedt leesconsult aan en leidt leesclubs. 

 

 

 

Silvie tipt deze week 'Vogel/draaien' van Camilla Peeters

"Hoe troostend is het te weten dat traagheid mag.
Dat alleen ademhalen soms genoeg is.
En dat je niet altijd precies moet weten waar je naartoe gaat.
We zien wel, schrijft Camilla Peeters.

Ze verbeeldt het draaiende kolken van de aarde.
Het moeilijke balanceren op een veeleisende koord.
Ze vibreert in woorden wat het vraagt om in deze drukke wereld je evenwicht te bewaren.

En ze zoekt de ander daarin.
Van ik naar wij treedt ook de troost van de schoonheid op.
Sneeuwvloklampen.
En van de ander en wat er buiten te zien en te voelen is,
keert de ik-persoon weer naar binnen en voelt hij dat ook stilstaan mag.

Dit is een prachtig geschreven zoekende, beeldrijke en wervelende ode aan het onmogelijke evenwicht."

Tip van de week: 'Hinderlaag' door Wim Vandeleene
9 januari 2019

Johan Sebastiaan Stuer is een chronisch depressieve levensgenieter die dezer dagen een piepklein beetje bekendheid geniet vanwege zijn huisdichterschap bij Humo. Johans debuutbundel, 100 Vet Vrolijke Verzen’, verscheen vorig jaar bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts. 

Johan tipt deze week ‘Hinderlaagvan Wim Vandeleene.

"Een man, ongewassen en slaapdronken, wordt ’s ochtends geconfronteerd met een bikkelharde werkelijkheid. Zijn bloedeigen zoon verklaart hem doodleuk de oorlog. Nu heb ik persoonlijk geen kinderen, maar veel rampzaliger kan een dag volgens mij niet beginnen.   

Wat er zich in de huiselijke loopgraven zoal afspeelt tussen vader en zoon, moet de lezer zelf maar ontdekken. Ikzelf kan alleen maar zeggen dat ik diep geschokt was door de gewelddadige wreedheid van de jonge agressor, die geen enkel mededogen toont voor de man die hem het leven schonk.

De verteller, wiens vaderliefde blijkbaar onvoorwaardelijk is, schrijft het allemaal op in laconieke, bijna Vonnegutiaanse volzinnen. Op de één of andere manier weet hij dat monsterlijke gebroed van hem toch nog enige menselijkheid mee te geven.

Een ontwapenend verhaal."

Nieuwjaarswens
1 januari 2019

Tussen sneeuw en inkt
is hier geluk aan dit adres geschreven
en de wens om een warm jaar
als geschenk te geven.

 

Andrea Derese sleepte met dit tekstje de hoofdprijs in de wacht van onze Nieuwjaarswensenwedstrijd.

Nicolas Marichal liet haar woorden tot leven komen in een prachtig monogram.

Tip van de week: 'Wij waren mannen!’ door Paul Vagant
19 december 2018

Ellen Van Pelt is schrijfster en docent aan SchrijversAcademie. Ze publiceerde korte verhalen in verschillende literaire tijdschriften. In 2015 verscheen haar debuut 'Drift' bij Uitgeverij Vrijdag en Uitgeverij Wereldbibliotheek. Momenteel werkt ze aan een biografie over de Vlaamse schrijver en journalist Roger Van de Velde.

Ellen Van Pelt tipt deze week ‘Wij waren mannen!’ van Paul Vagant

"Deze liedtekst heeft mij erg kunnen bekoren. Wat een mooie zinnen waarin Paul met weinig woorden ‘zijn’ mannen schetst: ‘In ijzige winters hielden wij ons kloek en struis.’ Ik zie de mannen, die dan nog jongens zijn, daar al staan met ‘rood-bevroren billen in fluwelen korte broek’. Ik leerde dankzij Paul ook een voor mij nieuw woord: een ruitjes-kamizool. Fijn is dat we doorheen het lied de levensloop van de mannen volgen. Ze gaan naar de kermis, gaan dansen, moeten het leger in, voetballen met een kater en stappen de dodentocht mee.

Met allerlei kleine en sprekende details zoals de smoutebollen op de kermis en de liedjes van de jukebox, geeft Paul een kleurrijk en zinnelijk beeld van die gilde van echte mannen. De muziek hoor ik haast vanzelf en in gedachten zie ik de ‘gilde van echte mannen’ in korte fluwelen broek op het podium staan."

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home