Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: '1 centimeter breed, 3 millimeter diep' van a little bit of soap
17 januari 2018

Marjolein Pottie illustreert sinds 1995 kinderboeken. Zoekboeken vol verhalen zonder woorden, kartonboekjes met weinig woorden, leesboeken met korte woordjes voor kinderen die net leren lezen en prentenboeken met lange voorleeszinnen. Het liefst probeert ze telkens nieuwe technieken uit.

Marjolein kiest '1 centimeter breed, 3 millimeter diep' van a little bit of soap als tip van de week.

"Een oudere tekst, maar de site leent zich ertoe om snel de weg en vooral de tijd kwijt te raken. Om een onduidelijke reden doet de titel me meteen aan iets lichamelijks denken. Misschien een zelf toegebrachte wonde, een afgekloven nagel...? Het blijkt om een frons te gaan. Laat rimpels nu net een zeer recente fascinatie zijn. Ik ben omringd door mensen die het afgelopen jaar vijftig werden. Plots is hun gezicht gestreept, soms horizontaal, vaak horizontaal tussen de ogen. Een geconcentreerde of boze blik blijft permanent gegrift. Dus ik las verder, en ben blij dat niet enkel het onderwerp mij interesseert, maar dat de column ook goed geschreven is.

Iemand die meninkjes in een zin samen met wereldvrede gebruikt, heerlijk. Het woord 'Klingon' moet ik opzoeken, Star Trek ken ik alleen van naam. De afbeeldingen van de fictieve humanoïde soort brengen geen uitsluitsel of de drie millimeter diepe centimeter horizontaal of verticaal over het voorhoofd van de auteur loopt. Hij of zij is geboren met de frons. Zo'n gezichten ken ik ook, ontdekte ik sinds ik terug portretten teken. 

Deze tekst slaagde erin mij te doen fronsen, mij vijf keer gin-tonic te laten zeggen en één keer cheese, mij te doen voelen aan mijn voorhoofd en te doen besluiten dat ik de komende jaren niet meer boos, verbaasd, bang, triest mag zijn (lachrimpels zijn welkom). Er zijn niet veel teksten die dat doen.
Lezen en uittesten!"

Tip van de week: 'Ik was op weg naar huis' van Joke Thiry
9 januari 2018

Peter Weyns is redactielid van het kersvers Turks/Nederlandse literair tijdschrift AkrostişIn het verleden schreef hij voor bladen als De Nieuwe Maand en Samenleving en PolitiekBij Akrostiş staat hij mee in voor ‘Writers Coaching’ dat onbekend literair talent met cultureel-diverse roots begeleidt naar publicatie. In 2016 verscheen van hem in Ankara de roman İkinci Hendek (Tweede Loopgraaf). Hij werkt actief met vluchtelingen rond taal.

Hij kiest deze week 'Ik was op weg naar huis' van Joke Thiry als tip van de week.

"Ik kies als tip het zeer kort verhaal 'Ik was op weg naar huis' van Joke Thiry: “Sterk. Niet zozeer omwille van de dramatische inhoud, maar omdat Joke Thiry er feilloos in slaagt om vlot over dingen te schrijven die er volgens mij toedoen. Zij laat de ik-persoon heel nauwkeurig kijken en denken. Enkele krachtige overwegingen, een paar fundamentele vragen, een hoopgevende boodschap… in welgeteld negen zinnen. Je moet het maar doen. Straf, ja, straf!”

Tip van de week: 'Schrijfjeuk' van Fatiha Berrazi
20 december 2017

Mark van Tongele is dichter en schrijver van scenario’s en teksten voor diverse video- en multimediaprojecten. Volgens Paul Demets is van Tongele ‘de componist met het ruimste klankregister onder de Vlaamse dichters’.
In juni 2017 verscheen zijn nieuwe dichtbundel De loeiende tier. Een bundel waarin volgens Atlas Contact de poëzie tekeer gaat als een storm voor de kust van Oostende.

Hij kiest deze week 'Schrijfjeuk' van Fatiha Berrazi als tip van de week.

"Mijn aandacht bleef een ogenblik hangen bij het gedicht 'Schrijfjeuk' van Fatiha Berrazi. Het spreekt van een levenshouding waarin het poëtische een existentiële plaats krijgt: 'eten en drinken'; de laatste regel ervan: 'het buiten de lijntjes kleuren maakt gelukkig' getuigt van een naar hoop reikende visie, open voor het onverwachte, ondanks de tegenslag die dromen velt, menselijk niet onaardig toch?"

 

Winnaar Rijm op het Raam bekend
18 december 2017

Onze vraag om een gedicht te schrijven voor ons kantoorraam zorgde voor heel wat inspiratie. Tussen de meer dan 150 inzendingen zaten heel wat pareltjes. Het was dan ook moeilijk kiezen. We selecteerden uiteindelijk het gedicht 'Voorbijganger' van Nattila als winnaar omdat het een uitnodiging is om binnen te komen; omdat het de deur letterlijk een beetje openzet voor voorbijgangers:

Je gaat voorbij

En kruist mijn leven

Ik kijk opzij

Jouw blik blijft kleven

Het voelt als wij

Ach, blijf nog even

 

Heel erg bedankt voor alle mooie inzendingen! Wil je op de hoogte blijven van het raamresultaat? Check onze facebookpagina!

Tip van de week: 'Tot die dag dan' van Paula Dumont
13 december 2017

Soe Nsuki is enthousiast over veel dingen! Ze maakt graag grapjes op een podium, en meestal vindt het publiek het ook leuk. Ze is volop bezig aan haar eigen show Soetopia! Daarnaast is Soe een bgirl, dat is jargon voor een griet die breakdancet. Ze is ook dj, dat is jargon voor een griet die veel mp3’s heeft gedownload van Youtube. Oh en ook nog dit: ze slaapt nooit! Op 15 december brengt ze een faalverhaal op het Festival van de Gelijkheid in Gent, een aanrader!

Soe kiest vandaag 'Tot die dag dan.' van Paula Dumont als tip van de week.

"Schol op de gezondheid van Paula Dumont! 'Tot die dag dan.' slaagt erin om een extreme en absurde situatie herkenbaar te maken. Ik zie meteen wat voor omgeving het is, wie de personages zijn. Ik heb een hart voor korte teksten die je meteen meesleuren. Het onderwerp is iets waar ik zelf veel over nadenk. De wetten van kansen hebben me altijd al gefascineerd. Of nee, beter gezegd: het feit dat mensen in die wetten troost en een gevoel van veiligheid vinden. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. 'Tot die dag dan.' verwoordt in een compact maar beeldrijk verhaal exact hoe ik over kansen denk. Ik geloof niet in 'dat kan mij nooit overkomen'. Vaak denk ik eraan hoe broos en kantelbaar alles is. Alles kan. Niets is onmogelijk. Want als jij toch die zeldzame aandoening hebt, wat maakt het jou dan uit dat slechts 0,04 % van de Belgische bevolking jouw lot deelt? Welke soelaas vind je in cijfers als jij degene bent die tot de minderheid behoort? Je hoort één van de personages in de tekst nog zeggen: 'Jean François, waarom?', waarop het hoofdpersonage zegt dat ze het altijd al heeft geweten. Dat vind ik super krachtig. Want als je beseft dat alles kan gebeuren, ben je baas van de wereld.

De kracht om te accepteren schijnt door deze tekst. Althans voor mij. En als je erover nadenkt, is dat een gedachte die je zowel positief als negatief kan invullen. Alles kan. Niets is onmogelijk. Ook in positieve zin. Want wat deert kansberekening je nog als je je droom hebt kunnen waarmaken?" 

Tip van de week: 'Meisje, 24 - olieverf op doek' van Anker
6 december 2017

Floor Tinga schrijft en illustreert prentenboeken, gedichten en verhalen voor jongeren. Ze draagt bij aan DICHTER, een tijdschrift voor jeugdpoëzie van uitgeverij Plint en werkt aan een boek voor Clavis. Op 12 december wordt haar prentenboek Stapelgek officieel voorgesteld tijdens het Sesam-festival; een festival voor iedereen die begaan is met de diverse samenleving, kinderboeken, taal- en leesbevordering.

Zij kiest deze week 'Meisje, 24 - olieverf op doek' van Anker als tip van de week.

“Als ik ergens een zwakte voor heb, dan is dat in keuzes maken. Waarom je richten op één ding, wanneer je er ook tien tegelijk kunt doen? Toch roep ik mezelf regelmatig terug. Matigen geeft rust en helderheid. Met schrijven werkt dat net zo. De valkuil is te veel te willen vertellen. Of de woorden zo groot te maken, dat ze aan inhoud inboeten.

Toen ik grasduinde door de recente teksten, was ik het meest verrast door 'Meisje, 24  - olieverf op doek' van AnkerDe woorden in dit gedicht zijn spaarzaam ingezet. De details raak, zoals de tl-lamp en dwalende ogen. Zinnen als: 'Mensen stoppen-staren.' En: 'Is de verf al droog? Nee.' geven het gedicht het juiste ritme mee.

Het schilderij (of het meisje) komt er met haar harde lijnen en vreemde perspectieven niet goed vanaf. Ik stel mij een eenzaam en onbegrepen kubistisch schilderij voor. De kijker levert commentaar en dwaalt vluchtig verder. De laatste strofe is in mijn opinie zelfs overbodig. Door deze weg te laten, wordt het contrast tussen het oordeel en de machteloosheid nog meer versterkt.”

Laureaten imPerfect
6 december 2017

De oproep van VFG, Creatief Schrijven vzw en Curieus om een tekst in te sturen over het thema ''imperfectie' zette heel wat pennen in beweging. Bedankt daarvoor! Dat zo'n belangrijk thema leeft, is hartverwarmend. Uit meer dan 130 inzendingen koos een vakjury uiteindelijk 17 straffe laureaten; een diverse groep mensen met en zonder handicap. Het juryverslag lees je hier.

De 5 beste teksten zijn gedrukt op linnen zakken. Wil je zo’n uniek exemplaar? Kom naar het Festival van de Gelijkheid en ontvang een gratis 'imPerfecte' draagzak bij de aankoop van een boek in de Empty Bookshop.

Tip van de week: 'Wat ik nog wil vergeten' van KiM
29 november 2017

Yannick Ottoy debuteerde in 2015 met Drang, een roman waarin hij op semi-fictieve wijze de nasleep van het Heizeldrama beschrijft. Hij won hiermee de Bronzen Uil Publieksprijs. In het voorjaar van 2017 volgde zijn tweede boek, En toen werd het zwart. In deze coming of age laat hij de kleurenblinde Noah opgroeien met - en ook een beetje zonder - Alizée, een voor de Rwandese genocide gevlucht meisje. Met een eerste versie van dit boek won hij in 2013 de Nederlandse talentenjacht Manuscripting.

Hij kiest deze week de tekst ‘Wat ik nog wil vergeten' van KiM als tip van de week.

“Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst op zoek was naar mijn boek of jas. Met die woorden beschrijft KiM - en dat is een vrouw, of toch een man, ach wat doet het ertoe - een bijzonder complex gevoel van gemis. De jas of boek liggen op de plaats waar ze zijn achtergelaten. Ze zijn niet zoekgeraakt of opgeborgen. En dat is jammer. De televisie speelt het gewenste programma, de radio de gekozen muziek. En dat is vreselijk, omdat het ongewenst is. Wat verlangd wordt is eigenlijk niet treurig, maar dat het zich ongevraagd heeft opgedrongen: dat is spijtig. KiM slaagt erin met dit soort paradoxale metafoor verdriet, en gemis, op een originele en treffende manier te verwoorden. Eerder dan zich te verliezen in dramatiek of zeemzoet geweeklaag toont de auteur tristesse in een andere dimensie. Iemand verliezen impliceert het ongewenst winnen aan controle over het eigen bestaan, dat in deze maar betekenis had dankzij die andere, die men kwijt is. Het plots krijgen van de stilte, waar zo naar gezocht werd. Eindelijk de gevraagde tijd, om te schrijven misschien.

Het grote drama van geluk, zo hoorde ik iemand ooit zeggen, is dat het de bron van ongeluk is. Alles wat je gelukkig kan maken, kan je net zo droef stemmen. Maar je zal je moeten hechten, want het is eenzaam leven in de grote woestijn. Misschien heeft KiM dat willen zeggen. Met wat fouten, hier en daar. Misschien heb ik dat verkeerd gelezen. Dat kan ook. Maar het was fijn om te lezen. Dat zeker.”

Nog twee dagen voor Naft voor Woord: dé TXT-on-stagewedstrijd in Antwerpen
29 november 2017

Je hebt nog twee dagen de kans om in de voetsporen te treden van o.m. Maarten Inghels, Maud Vanhauwaert en de straffe winnares van vorig jaar: Yousra Benfquih. Ben jij tussen de 18 en 30 jaar jong en staat jouw schrijfatelier in provincie Antwerpen geïnstalleerd? Schrijf je dan snel in voor Naft op azertyfactor.be/kansen en wie weet zien we je terug op de voorrondes in Mechelen, Merksem, Lier of Turnhout. Tot dan!

Tip van de week: 'Euforie' van Ingemar Spelmans
22 november 2017

Annemarie Estor publiceerde achtereenvolgens Vuurdoorn me (2010, Herman de Coninckprijs voor het beste debuut), De oksels van de bok (2012, Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel), Het boek Hauser en Dit is geen theater meer (2015, genomineerd voor de Pernathprijs 2015). In april 2018 verschijnt haar nieuwe duistere dichtsprookje Niemandslandnacht.

Zij kiest deze week de tekst 'Euforie' van Ingemar Spelmans als tip van de week.

 

 

"Lekker veel gevaar in deze tekst… De vrieskou ligt de ik-persoon stiekem op te wachten… Het buurmeisje krabt (let op de prachtige klank van dit werkwoord en bedenk dat werkwoorden het hart van de zin zijn), en wel met ongemeen intense intenties... Er is gladheid… Er is een roetsj, misschien ook wel een sprong, en misschien zelfs een pijnlijke val (afhankelijk van je eigen interpretatie). En er is een opgaan in… (mooi contrast tussen op en af in die regel!). En dat opgaan is misschien nog wel gevaarlijker dan sluipende vorst of krabbende buurmeisjes. Want ergens in opgaan betekent de controle verliezen.

Over controleverlies, over onze liefde en onze angst daarvoor, en de chemische stofjes die daarbij door je lichaam razen, hebben neurologen, psychologen en psychiaters bibliotheken volgeschreven. Die hele bibliotheek schuilt achter dit schijnbaar eenvoudige gedicht, dat met een bijzonder efficiënte timing (de dichter neemt een hoog tempo) telkens iets nieuws onthult, waardoor de tekst nergens verveelt. Ritme en melodie zijn doeltreffend: ze ondersteunen het energieke, elektrisch geladen moment.

Tot slot is er de onzekerheid. De misschien. De menselijke neiging om het gebeurde in taal te vatten – eveneens een gevaarlijke escapade. De ik zoekt een goede definitie, ocherme. De verteller verwijst nu naar zijn eigen schrijven. Waarmee niet alleen die opgewonden schansspringer, maar ook de onzekere dichter aanwezig wordt.

Aangename kennismaking, collega!" 

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home