Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: 'Spelen' van Felix Sandon
25 april 2018

Yelena Schmitz is redacteur van het literair tijdschrift ZINK. Op dit moment studeert ze Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Vorig jaar won ze de Nieuwe Types Prijs voor beste afstudeerwerk van een Nederlandstalige schrijfopleiding. Ook won ze de Korte Golf Radioprijs 2017. ZINK is een groep jonge schrijvers met een eigen tijdschrift en steeds op zoek naar manieren om de letteren ook buiten het papier te doen leven. Op 5 mei lanceren ze in het kader van het Letterenhuisfestival hun nieuwe nummer: ZINK 04 – De jeugd.

Yelena koos voor de tekst 'Spelen' van Felix Sandon als tip van de week.

"Het is aangenaam om een hele wereld voorgeschoteld te krijgen in zo’n kort kortverhaal. De schrijver valt met zijn beginzin meteen met de deur in huis. Geen aanloopjes of opzetten, je bent meteen ‘daar’. Met een minimum aan woorden weet Felix Sandon een universum te scheppen dat zich voor de ogen van de lezer ontvouwt. Van de velden, de huizen en de tuintjes, tot de sfeer die in de auto hangt.

Verder slaagt hij erin om ogenschijnlijk eenvoudige, maar treffende beelden te laten zien. Dat het kind met zijn neus net boven de onderrand van het raampje komt, bijvoorbeeld. Er hoeft niets uitgelegd te worden, de taal spreekt voor zich.

Het enige woord waar ik aan blijf hangen is ‘vader’. Het zorgt voor spanning, maar creeërt ook een zekere afstand. Noemt het kind zijn vader ‘vader’? Kiest de schrijver bewust voor dit woord? Wat gebeurt er als ‘vader’ zou veranderen in ‘papa’, in ‘pa’ of in bijvoorbeeld ‘Bert’? Kies het woord dat het beste bij jouw standpunt past.

Vaak worden dit soort stukjes ‘flitsverhalen’ of ‘handpalmverhalen’ genoemd – iets dat ik ongelooflijk vind: een compact verhaal dat zich laat neerschrijven op een handpalm. Toch vind ik dat er genoeg stof is om verder te schrijven. Je zou deze tekst kunnen vergelijken met een trailer of een preview voor een langspeelfilm. Ik ben erg benieuwd wat de schrijver zou doen, moest hij kiezen hieraan verder te werken. Welke weg gaat hij uit? Is dit de beginscène van een groter geheel? Mijn tip is om door te schrijven zoals hij deed, met concrete taal, filmische beelden en in dezelfde broeierige atmosfeer."

Tip van de week: 'De lift' van Paula Dumont
18 april 2018

Isabel Hessel is literaire vertaalster van voornamelijk Vlaamse romans en poëzie. Door verschillende uitgeverijen wordt ze geregeld gevraagd om leesrapporten te schrijven. Bovendien werkt ze als communicatiemedewerker voor een Antwerpse bibliotheek waar ze dagelijks leessuggesties geeft. Als bestuurslid van de Vlaamse Auteursvereniging zet ze zich in voor de belangen van auteurs.

Isabel kiest ‘De lift’ van Paula Dumont als tip van de week.

"Bij Paula's tekst ‘De lift’ zitten we na een inleidende zin meteen in een scène met een dialoog. Op dit moment weten nog niet waar het huis met de lift staat en wie de ik-persoon precies is. Enkel dat het gaat om een zeer oude dame die op de 34e verdieping woont en vaak ‘onzichtbaar’ is voor de andere liftgebruikers. Door die ‘onzichtbaarheid’ krijgt ze het een en ander te horen.

Ook de inleidende zin is een belofte naar de lezer toe: de belofte van verhalen, in dit geval deuren, die voor ons op een kier worden gezet. Hier word ik alvast nieuwsgierig van.

Korte scènes laten Paula soms met één zin neerdalen zoals de lift, met een doffe plof: ‘Zo bereikten we niveau nul.’ Niet alleen de liftgebruikers, maar ook het beluisterde conversatieniveau belandt op niveau nul. Ook de man zakt onder de grond. Dit soort humor zorgt ervoor dat ik verder lees. En ook Paula’s dialogen lijken echt.

In deze woontoren gaan dus vele verhalen schuil. Het meest interessante verhaal is dat van van Simon 1 en Simon 2, bij wie de oude dame bij wijze van vergissing aanbelt. Een vergissing, die hopelijk tot een interessante verhaallijn leidt: wie is de ik-persoon, wie was Simon 1 in haar leven en welke rol zal Simon 2 in haar leven gaan spelen?

En zal het meisje haar schaatsen appreciëren en haar droom kunnen waarmaken? Een knap begin dus. Benieuwd naar de bijtjes, die in deze bijenkorf in en uit gaan, en wat er zoal verstopt zit achter de deuren en ramen.

P.S. Kleine tip: hier en daar inspringen, een witregel, een zin minder en jouw tekst krijgt meteen een heldere structuur.

Foto door Tom Naeyert

Schrijf mee!
13 april 2018

Als Azertyfactor-gebruiker geniet jij ongetwijfeld van schrijven en ben je steeds op zoek naar inspiratie. Op 2 juni staan letters, woorden en zinnen centraal in Gent. Heb je schrijfplannen? Of wil je tips van ervaren auteurs en vakspecialisten? Dan verwelkomen we je graag op onze Schrijfdag die plaatsvindt in bibliotheek De Krook en Kunstencentrum Vooruit. 

In samenwerking met verschillende partners schotelen we je een uitgebreid menu aan workshops, lezingen en infosessies voor. Je kunt je manuscript pitchen bij een uitgever, feedback krijgen op een vooraf ingestuurde tekst of aanschuiven voor speedcoaching. Jij kiest en stelt je eigen persoonlijke programma samen. Nieuw dit jaar is dat je ook tickets kunt kopen voor een halve dag. Check het volledige programma op schrijfdag.be.

Wedstrijd 'Schrijf mee'

Om je schrijftalent aan te scherpen, moet je daarentegen niet wachten tot 2 juni. Doe mee aan de wedstrijd 'Schrijf mee'. Christophe Vekeman bijt de spits af met een eerste zin van een steeds groter wordend verhaal. Aan jou de kans om dat verhaal aan te vullen met je eigen woorden. Een uitgebreide volzin of een pittige oneliner, het kan allemaal, als jouw zin maar een vervolg is op de zin die Christophe lanceert.

Volgende week vrijdag verschijnt een nieuw filmpje en daarin verklapt Bouba Kabala welke zin hij uit alle inzendingen koos en breit hij er een nieuwe zin aan. Zo groeit week na week een verhaal met zinnen van o.a. Lieven Scheire en Wim Helsen, maar wie weet, ook met jouw zin. 

Selecteren we je zin? Dan zetten we je op de Schrijfdag in de bloemetjes, ontvang je een kunstwerk met jouw zin en een boekenpakket.

Doe mee!

 

Tip van de week: 'De bal' van Evelien
11 april 2018

Jeroen Kans is verantwoordelijk voor de Querido Academie, de schrijfschool van Singel Uitgeverijen. Binnenkort start de Querido Academie met een cursus in Antwerpen: de Meesterproef, een intensieve schrijfcursus waar de deelnemers in vier maanden een stevige basis voor hun boek leggen. Iedereen kan leren schrijven, is zijn devies. Talent en aanleg zijn mooi, maar doorzettingsvermogen is minstens zo belangrijk, volgens hem.

Jeroen kiest ‘De bal’ van Evelien als tip van de week.

“De bal is een mooi rond verhaal. Evelien trekt je meteen dat verhaal binnen met de beschrijving van haar leven tot voor kort: ze had het eigenlijk wel goed voor elkaar in haar eentje. In alinea twee introduceert ze het conflict – een goed verhaal kan niet zonder conflict: 'de vriend' komt haar leven en huis binnen, met hond. Evelien moet inschikken en dat gaat overduidelijk niet vanzelf. Met de derde alinea zijn we in het nu beland: 'de vriend' is een paar dagen weg. Toch wordt haar leven niet meer zoals het was: zijn hond blijft thuis.

Ik vind het knap dat ze haar particuliere beslommeringen zo beschrijft dat de lezer zich er in kan herkennen. Eigenlijk maak ik hierboven een cruciale beginnersfout door de ik-persoon te identificeren met de auteur. De biografie van Evelien die ik elders vond, geeft echter aanleiding te denken dat ze over haar eigen leven schrijft. Ze doet dat in een lekkere, pittige stijl met korte zinnen, no-nonsense. Ondanks dat ze vanuit het ik-perspectief schrijft, houdt ze toch afstand tot die ik-persoon. Ze heeft het over 'de broer' en 'de vriend', niet mijn broer, mijn vriend. Dat maakt het een beetje ironisch, ze neemt zichzelf niet helemaal serieus. En dat neemt mij weer voor haar in.

In dezelfde licht afstandelijke stijl vond ik nog een paar verhaaltjes van haar hand, ook over haar leven. Ook die kan ik van harte aanbevelen!”

 

Tip van de week: 'Il bimbo d'Oro' van Gabriel Rooms
4 april 2018

Mathijs Duyck schrijft romans en korte verhalen en kalkt daarnaast tirades op zijn Facebookmuur, die soms de opiniepagina’s van De Standaard mee helpen vullen. In 2016 debuteerde hij bij Manteau met de roman ‘Woensdag’. Samen met illustrator Jelle Meys bracht hij onlangs een tweede boek uit, ‘De gelukszoekers’, dat het beste beschreven kan worden als een ‘prentenboek voor volwassenen’. Het is een bundeling van korte verhalen en drukken van linosneden.

Mathijs Duyck kiest ‘Il bimbo d’Oro’ van Gabriel Rooms als tip van de week.

"Naarmate ik ouder word, stel ik steeds meer eisen aan de verhalen die ik lees. Vroeger worstelde ik me moedig door de lijvige beschrijvingen en stagnerende plots van bepaalde literaire klassiekers, waar ik niks aan vond, met het idee dat het wel aan mij moest liggen, dat ik als lezer tekortschoot. Nu wil ik dat een tekst van bij het begin alles uit de kast haalt, dat hij me vanaf de eerste zinnen z’n essentie toont. Het behoeft dan ook geen verdere uitleg dat ik mijn gading steeds vaker bij korte verhalen vind.

De eerste paragraaf van ‘Il bimbo d’Oro’ lijkt wel op het blad gespuugd: de alliteraties zorgen voor een spervuur aan keelklanken, de schrijver drijft de woorden en beelden met zichtbare walging uit zijn geheugen. De beeldspraak is krachtig en vooral goed gedoseerd, wat vaak de grootste moeilijkheid is bij jong schrijftalent.

Rooms schetst op coherente wijze de desolate sfeer in een grijs en mistroostig stukje Vlaams hinterland, dat vervolgens als decor dient voor een epische wieleranekdote. Met dezelfde negatieve energie die de tekst vooruit stuwt, rijdt Vandenbroucke alles en iedereen naar de kloten. De laatste paragrafen willen snel afronden, ze ballen ineens veel informatie op weinig ruimte, wat misschien ten koste gaat van de stilistische afwerking, maar toen was ik al lang overtuigd."

Tip van de week: 'Blijven lachen, zei de clown' van A. Rivesta
28 maart 2018

Stephanie Lemmens leest dat het een lieve lust is. Als redacteur bij uitgeverij Manteau begeleidt ze al meer dan drie jaar met veel enthousiasme auteurs bij het schrijven van hun boeken.

Stephanie Lemmens kiest voor 'Blijven lachen, zei de clown' van A. Rivesta als tip van de week.

"Taal en muziek, mijn twee grote liefdes. Vaak kan ik niet kiezen en ga ik voor een combinatie van de twee: de nieuwe Dimitri Verhulst met op de achtergrond Nils Frahm. Of luister ik naar de teksten van Kommil Foo. Toen ik de grote verzameling Nederlandstalige songteksten op Azertyfactor ontdekte, raakte ik vanzelfsprekend geïntrigeerd. 

‘Blijven lachen, zei de clown’ wist meteen mijn aandacht vast te houden. Bijna iedereen draagt wel eens een masker om zijn of haar gevoelens af te schermen. De ene al wat meer dan de andere, sommigen zelfs letterlijk. Een clown, bijvoorbeeld. Wat een fantastisch idee van de auteur om daarmee te spelen. Meer nog dan iemand anders moet die ‘het spel meespelen’. 

Het rijm is enigszins voorspelbaar, maar geeft de tekst wel een voortdravend karakter. Ik lees het lied als een aanklacht tegen onze ‘blijven lachen’-maatschappij, waarin we voor onszelf, maar ook voor anderen maar moeilijk willen/kunnen toegeven hoe het echt met ons gaat. Zoals de auteur zegt: ‘misleiden is ons vak’.

Ondanks alles heb ik nog steeds een glimlach op m’n gezicht, het lachen is me niet vergaan. Daarvoor is Rivesta te overtuigend, zijn woorden geven moed."

Tip van de week: 'Medemens' van Brenda Uwinbabazi
21 maart 2018

Indra Boone is singer-songwriter, zangeres en docente. In 2014 bracht ze haar debuutalbum 'Blame it on Disney' uit. Ze zong ook in tal van andere projecten waaronder Asi Sea, Beau Fort en Camel's Drop. Benieuwd? Check haar website indraboone.com.

Zij kiest deze week 'Medemens' van Brenda Uwinbabazi als tip van de week.

"In de boeiende collectie teksten op Azertyactor heb ik me, als singer-songwriter, gefocust op het genre liedteksten. De tekst 'Medemens' van Brenda Uwinbabazi vind ik een bijzonder goede aanzet. Ze gebruikt niet te veel lange zinnen waardoor er muzikaal heel wat mogelijk is. Je zou de tekst in verschillende sferen kunnen inzetten (toonaarden aanpassen, moduleren, van maatsoort veranderen) en zo de betekenis van de woorden steeds anders laten doorklinken. Je zou de tekst ook kunnen verlengen en erop variëren met subtiele aanpassingen (één woord aanpassen waardoor de hele betekenis verandert bijvoorbeeld). Door de gevatheid kun je er veel mee experimenteren. Een bijzonder goede aanzet. Ik ben zeker benieuwd naar ander werk van haar." 

 

Tip van de week: 'In de duinen van Zeeland' van Antony Samson
14 maart 2018

Jeroen Bernaer heeft al zijn hele leven een voorliefde voor goede verhalen. Hij won tijdens zijn studies de Interuniversitaire Literaire Prijs Babylon. Later verdiende hij zijn sporen in de journalistiek, de communicatie en de online marketing. Zo schreef hij voor De Standaard en werkte hij als eindredacteur bij Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad. Binnenkort richt hij Matador Uitgeverij op, die jong en nieuw schrijftalent kansen wil bieden.

Jeroen Bernaer kiest voor 'In de Duinen van Zeeland' van Antony Samson als tip van de week.

"Show, don't tell is zowat het belangrijkste devies voor beginnende schrijvers. Dat is precies wat Antony Samson in dit kortverhaal doet. Slechts drie alinea's telt het verhaal, maar er gebeurt onderhuids bijzonder veel. Al in zijn eerste zin weet Samson de lezer vast te grijpen. De zin roept meteen de juiste vragen op. Wie is de man onderaan de trap? Waarom luistert hij naar het geluid van de douche? In eenvoudige, behoorlijk uitgekiende zinnen slaagt Samson er vervolgens in een beklemmende sfeer op te roepen die doet denken aan Het Gouden Ei van Tim Krabbé. 

Precies die soberheid van stijl maakt het verhaal zo sterk. Door een zorgvuldige selectie van zintuiglijke details, waar meer achter schuilt, wisselt Samson ongemerkt van heden naar verleden en weer terug en geeft hij het verhaal dynamiek. Toch is er wat zuiverheid van stijl betreft, hier en daar nog ruimte voor verbetering. De zinnen zitten niet altijd als gegoten. Af en toe gebruikt Samson een woord te veel of is een preciezer woord mogelijk. 

Anderzijds begrijpt hij wel de kracht van de suggestie. Hij stopt op het juiste ogenblik. Antony Samson weet dus wat schrijven is. Hij voelt goed aan hoe krachtig een verhaal kan zijn als het op de juiste manier neergeschreven wordt. Met wat schaafwerk aan zijn verwoordingen kan hij zijn verhalen zeker naar een nog hoger niveau tillen."

 

Tip van de week: 'Hoe het begon' van Tien
7 maart 2018

Sinds begin jaren negentig legt Elvis Peeters zich toe op het schrijfvak. Dit luidt meteen ook het begin in van een literaire samenwerking met co-auteur Nicole Van Bael. In 1998 publiceren Peeters en Van Bael een eerste roman: Spa. Ook latere publicaties van het duo onthalen critici met applaus. O.a. hun roman Dinsdag ontving een nominatie voor de AKO-literatuurprijs en de Libris-Literatuurprijs. Vanaf 24 maart begeleidt Elvis de cursus 'Proza op z'n Claus' waarin hij samen met jou Claus' oeuvre ontdekt, tien jaar na het overlijden van deze grootmeester. Benieuwd? Schrijf je hier in.

Elvis Peeters kiest 'Hoe het begon' van Tien als tip van de week.

"Woorden zijn eigen aan mensen, mensen zijn eigen aan woorden. Een mens benoemt de dingen. De taal vormt de basis en voorwaarde voor communicatie, het verhaal vormt de basis en voorwaarde voor de overlevering. Dankzij het verhaal kunnen wij spreken uit het verleden en over de toekomst. Verhalen vertellen ons hoe iemand zijn wereld ziet en begrijpt. Hoe het ene uit het andere voortkomt of er tegenin gaat. Verhalen nodigen ons uit de gang van de wereld te begrijpen. Hoe gebeurtenissen ons bepalen of hoe wij gebeurtenissen bepalen. 

Dat is ook wat Tien doet in 'Hoe het begon'. En hoewel dit inderdaad het begin is van iets dat nog moet komen, heeft het mij van de meeste teksten die ik onder ogen kwam op Azertyfactor het meest geïntrigeerd. Omdat het zo onbevangen geschreven lijkt, met miskenning van leestekens, zelfs hier en daar zondigend tegen de grammatica, dat maakt in dit geval mee deel uit van de charme van de tekst. Zelfs zodanig dat hoe onaf ook, deze tekst de indruk geeft toch af te zijn. Omdat de eigenlijke uitwerking van wat gesuggereerd wordt niet eens hoeft, misschien zelfs afbreuk zou doen aan wat al werd opgebouwd. Immers, de kracht van deze tekst zit 'm voor een groot deel precies in dit open einde, een einde dat zoveel kanten op kan dat het de fantasie wel moet prikkelen. Iets wat te weinig auteurs nog durven."

Foto door Stephan Vanfleteren 

Koester: de winnaars
1 maart 2018

Met de wedstrijd 'Gedichten om te koesteren' gingen we op zoek naar woorden van troost bij het overlijden van een kind. We ontvingen meer dan 100 straffe inzendingen. Na rijp beraad selecteerden vakjuryleden Maarten Inghels, Wim Geysels en Sieglinde Vanhaezebrouck (Poëziecentrum) drie winnaars en één eervolle vermelding. 

Ook het team van Koester, een project van het Kinderkankerfonds, las aandachtig alle inzendingen en selecteerde vier winnaars en twee eervolle vermeldingen. De teksten van de winnaars verschijnen op kaarten die Koester verspreid om de ouders van een overleden kind een hart onder de riem te steken. De winnende teksten en de feedback vind je hier

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home