Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: 'Bypass' van Dominique Minten
12 december 2018

Joke van Leeuwen schrijft, dicht, tekent en treedt op voor zowel volwassenen als kinderen. Haar werk werd veelvuldig vertaald en ze ontving er vele prijzen voor. In 2018 verschenen van haar de roman ‘Hier’ en een boek over de tijd ‘Nu is later vroeger’. Ook schreef ze het geschenkboekje ‘Niet met de Wattman spreken' voor de Week van de Onafhankelijke Boekhandel. Wie voor minstens 17.50 euro aan boeken koopt in één van de Confituur-boekhandels, krijgt haar boekje er gratis bovenop. 

Joke van Leeuwen kiest 'Bypass' door Dominique Minten

"Er zijn al veel liederen over hartsproblemen, maar deze tekst heeft een eigen toon, de verlangende ander afstotend en toch weer niet, terwijl het nergens larmoyant wordt. Het begint al eigenwijs met ‘Efkes ter informatie, wat doet gij eigenlijk in mijn hart’, alsof het om een ongenode gast gaat, terwijl we weten wat het betekent als iemand in je hart is gekropen. Die dubbelheid zit er mooi in, evenals het feit dat hartsproblemen zich ook fysiek kunnen uiten, wat terugkomt in het woord ‘hartpatiënt’ en de regel ‘laat mij uw bypass zijn’.

De tekst is goed zingbaar. Dat ‘lastig parket’ voelt voor mij wel een beetje als rijmdwang, maar verder heb ik dat nergens. En het eind is ook doordacht, met de draai naar ‘en kom vooral terug’.

Een monter en begripvol lied waarin menigeen zich kan herkennen."

Tip van de week: 'Slordig' van Ruth Van de Steene
5 december 2018

Dimitri Verbelen liet dit jaar met ‘Bovenhuids’ zijn tweede roman los op de wereld (uitgeverij Lannoo). Naast theaterteksten schrijft hij ook columns en opiniebijdrages voor diverse kranten. Hij is de man achter de bekende facebookpagina ‘Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis en verzuring’. Sinds kort werkt Verbelen voor de nieuwe bibliotheek/academie voor podiumkunsten Utopia te Aalst.

Dimitri Verbelen kiest 'Slordig' door Ruth Van de Steene.

"Ik heb niet zo heel veel met poëzie. Nooit echt gehad. Dat ligt niet aan de poëzie, dat ligt aan mij. Vaak geprobeerd, dat wel, maar even vaak tot de vaststelling gekomen dat er weinig liefde tussen ons bestaat. Mijn hart ligt bij de roman, altijd zo geweest. Maar ook een gestileerde column kan mij ongemeen hard raken. Net daarom verbaast het mij dat de woorden van Ruth me onmiddellijk bij mijn nekvel grepen. Misschien is dat wel omdat haar ‘Slordig’ eigenlijk geen poëzie is. Maar eerder een extreem kort verhaal. Of gewoon een zin? Woorden die, in een andere tijd, wel op een Bond Zonder Naam-kalender hadden gepast? Of neen, ook dat dekt de lading weer niet helemaal. ‘Slordig’ past gewoon niet in een hokje. En dingen die niet in een hokje passen, daar heb ik wèl iets mee.

Haar tekstje, amper zesendertig letters en wat leestekens lang, vertelt en oordeelt in alle eenvoud over zowel het leven als de liefde. Taal hoeft niet bombastisch te zijn om sterke beelden op te roepen. Dat betekent echter niet dat het eenvoudig is om met weinig woorden veel vertellen. Maar in die kunst lijkt Ruth Van de Steene net heel bedreven. Want ja, door deze bijdrage ben ik spontaan op zoek gegaan naar meer Ruth. En wat ik vond, wel, dat beviel mij echt."

Tip van de week: 'Het onbeantwoorde lot' van Aerin Hanane Wolkje Thijs
28 november 2018

Bart Plouvier kwam aan de kost als bar­man, tuinier, bouw­vakker, fabrieks­ar­beider, kok, brouwers­gast, muzikant in Bobejaanland, en nog wat. Hij monsterde aan op een zee­sleper en daar begon hij te schrijven. Zijn oeuvre telt zowat 25 veel bejubelde romans, kortverhalen- en gedichtenbundels, reisimpressies, kinderboeken en toneelteksten. 

Bart Plouvier tipt 'Het onbeantwoorde lot' van Aerin Hanane Wolkje Thijs

"Aerin Hanane Wolkje Thijs begint haar verhaal met een prikkelende openingszin, een zin die, ook zonder vraagteken, vragen stelt: ‘Toen het begon, was het al te laat’. De nieuwsgierigheid is gewekt. Wat begon? Hoezo te laat? Zo’n zin nodigt tot verder lezen.

Een paar zinnen later wordt er een tipje van de sluier gelicht: ‘Uiteindelijk was ikzelf degene die deze chaotische situatie veroorzaakt had’ en ‘...in mijn schandalig leven’. Af en toe zit er een wat houterige zin in die, zo lijkt het wel, de lezer wil laten ontsporen. Maar de auteur herpakt zich snel. Verwacht geen spannende plot, dit is in de eerste plaats een verhaal dat een sfeer oproept en het van een degelijke stijl moet hebben. Na ‘t geheel gelezen te hebben blijf je met een aantal vragen zitten.

Het blijft geheimzinnig tot de laatste regel: ‘Misschien zagen de engelen nog een klein deeltje goeds in mij, dat ze me een kans gaven op rust. Volledige, stille, definitieve rust’. Er zijn lezers die horendol worden van een open einde.
Ik niet."

Tip van de week: 'Een grijze dag' van Frederik De Cock
21 november 2018

Ingrid Hoeben studeerde pers & voorlichting en schreef drie dichtbundels met één vertaling naar het Engels, alsook een kinderboek. Haar eerste haikubundel, 'Vrijgevochten haiku’s', werd uitgegeven bij Uitgeverij Het Punt. Daarna ging ze haar eigen weg door in eigen beheer boeken uit te brengen. Ze stapt graag af van de klassieke haiku en schrijft meestal modernere senryu’s. Dit jaar verscheen 'Een varken heeft wel een krul in zijn staart', een haikubundel met dieren als waardige hoofdrolspelers. Ingrid Hoeben is aanstaande zondag 25 november te gast op de Boekenbottelarij, de eerste Limbugse Auteursbeurs.  

Ingrid koos 'Een grijze dag' van Frederik De Cock als tip van de week.

"Kortgedichten graven in hun meest dichterlijke vorm vaak dieper dan het soms op het eerste gezicht lijkt. Ze kunnen de taalkracht van een woordenstorm hebben. Dit is dan volgens mij ook knap gelukt in dit stukje poëzie.

Inspiratie kun je overal vinden en hier dient deze zich meteen aan na het openen van de ochtendgordijnen. ‘Een grijze dag verschijnt.’ We vallen onmiddellijk binnen in het gedicht. De dag biedt zich grijs aan. Een metafoor, zo lijkt de dichter ons te willen vertellen. 

‘Het nevelt. Een klimroos neigt.’ Ik beeld me in dat die roos optimistisch neigt naar een ochtendzon die vandaag niet zal komen. Maar het nevelt, hoelang blijft deze bloem hoopvol? Het gedicht laat heel wat aan de verbeelding over. Dat is de kracht van een lyrisch dichtstuk dat een indruk wil nalaten. Frederik De Cock slaagt hier in.

‘Blauweregen hangt er bij.’ Blauweregen is een slingerplant die zowel linkswindend als rechtswindend kan zijn. Een wispelturig ding zeg maar. Welke weg gaat ie op in dit gedicht, het kan ogenschijnlijk alle kanten op. Net zoals de stemming, het noodlot van het grijs. Welke weg wil het gedicht inslaan? Treffend.

Iets verder doemt het ‘Massief van alomtegenwoordigheid.’ op. Ook hier wordt onze verbeelding geprikkeld. Massief is een krachtig woord dat talloze vormen kan aannemen: zuiver, sterk, stevig, ondoordringbaar, solide, hard,…., ik stel me voor dat de alomtegenwoordigheid van de voorspelde grijze dag de daadkracht van een standvastige rots heeft. We kunnen er vandaag niet omheen. We moeten er ons bij neerleggen. Of toch niet? 

‘Ik sta aan de rand van zijn krater.’ Het grijs dat alomtegenwoordig is, geeft een bepaalde tristesse aan dit kortgedicht. Maar wie weet genieten we wel van het uitzicht, op die rand van de krater. Finaal is het aan de lezer om zijn eigen invulling te geven. Want enkel hij of zij weet hoe de dag eruit zag als de gordijnen opengingen. Omhelzen we de grijze toonwaarden van de dag, of doen we die glasgordijnen maar weer dicht?

Tip van de week: 'Andere wereld' van schaapschrijft
14 november 2018

Annemarie Peeters studeerde muziek en antropologie. Ze schrijft voor de krant De Standaard over muziek en werkt als freelance dramaturg in de cultuursector. Wanneer de wereld zwijgt, bedenkt ze melodietjes of schrijft ze verhalen – wat een klein beetje hetzelfde is. Haar debuutroman 'Ook bomen slapen' verscheen bij Uitgeverij Vrijdag en ligt sinds kort in de winkel. 

Annemarie tipt deze week 'Andere wereld' door schaapschrijft.

"Deze tekst van schaapschrijft trok onmiddellijk mijn aandacht. In de openingszinnen zit een heel leuk contrast tussen twee verschillende tempo’s. Een auto rijdt voorbij, gaat de berm in. In mijn verbeelding gaat het om een ongeval, al ben ik ben niet helemaal zeker of dat is wat schaapschrijft bedoelt. De auto staat voor snelheid, beweging. Een man stapt uit. En plots is daar een tweede tempo. Een meisje, of een vrouw, ligt in diezelfde berm naar de vervagende sterren te kijken. Prachtig: dat beeld van sterren die langzaam verdwijnen, trager kan het bijna niet. Tegelijk is het ietwat surrealistisch allemaal. Wie is zij? Wat ligt ze daar te doen? 

Zijn smartphone staat symbool voor het snelle leven dat hij leidt. Het driedelige pak doet iets gelijkaardigs vermoeden – niet meteen een type dat gezellig in het natte gras van de ochtendschemer naar de sterren gaat liggen kijken. “Komt u bij mij liggen,” stelt de vrouw voor. Even twijfelt hij nog, het scherm van zijn telefoon roept, maar uiteindelijk overtuigt ze hem. Zonder noemenswaardige argumenten – wat alleen maar bijdraagt aan haar mysterieuze karakter. Is ze wel echt? Een regel later komen we wat meer over haar te weten: ze heeft de hele nacht iemand proberen te bellen en het uiteindelijk opgegeven. De sterren waren zoveel mooier. 

We vermoeden wat gaat volgen: ook hij zal zich overgeven aan het tempo van de vervagende sterren. Zijn telefoon trilt, maar hij legt hem aan de kant en knijpt in haar hand. Mooi vind ik dat – filmisch en zonder woorden. Dat schaapschrijft uiteindelijk toch nog een laatste zin in de mond van de man legt, vind ik eigenlijk doodjammer. Opeens lijkt het hele gebeuren nogal banaal: een flauw, romantisch verhaaltje over onthaasting. Maar dat is het niet. Mijn advies: gewoon schrappen, die laatste zin. Ook de toevoeging over de voorbijrazende auto’s waar de man en de vrouw bewust niet naar kijken, hebben we niet nodig. Dat heeft onze verbeelding intussen al wel op eigen kracht bedacht. En dat de sterren langzaam verdwijnen – welja, doen ze dat niet elke ochtend?"

Foto: Benny De Grove

Winnaars Blind date op Boekenbeurs
10 november 2018

We ontvingen maar liefst 75 straffe inzendingen voor de schrijfkans 'Blind date'. Veel verhalen, een beetje poëzie en ook enkele teksten die vermoedelijk geschreven zijn voor het podium. Ook heel wat steden en gemeenten passeren in de ingezonden teksten de revue. De vakjury selecteerde na lang wikken en wegen de volgende tien schrijvers: Gino Dekeyzer, Cliff de Rouw, Joke Sluydts, Alexander Baeyens, Jeroen Meylemans, Joris Doerack, Prozaly, Vanessa Daniëls, Leen Verheyen en Gerard Scharn. Zij krijgen op 11 november een VIP-behandeling op de Boekenbeurs en gaan in gesprek met tien deskundigen uit het boekenvak. 

Tip van de week: 'Voddenvader' door Femke Vindevogel
7 november 2018

Daan Esch schrijft. Daarnaast coacht hij ondernemers en aspirant-auteurs om de beste versie van zichzelf te worden door authentiek te communiceren. Met ‘Stem’, een historische roman, debuteerde hij in 2018. Het boek waarin drie personages op zoek gaan naar hun eigen stem, werd door Klassiek Centraal bekroond met een gouden label. In opdracht van VRT (Klara) ontwikkelde Daan een podcastreeks over castraten. Daarna volgden optredens bij Van Gils en Gasten, Interne Keuken en de Elisabethwedstrijd Zang (Canvas). In 2019 staan drie cursussen gepland in samenwerking met Davidsfonds. Op 8 november licht Daan op de Boekenbeurs de grondprincipes van authentiek schrijven toe.

Daan Esch tipt 'Voddenvader' van Femke Vindevogel

"Slim hoor, Femke. Met zo’n titel heb je me als lezer al meteen te pakken. Die opener doet het hem wel. Echtscheiding, boedelverdeling en dat je een kind niet zomaar in tweeën zaagt zoals een bed. De toon is snel gezet.

Wat volgt lijkt luchtig. Althans aan de oppervlakte. Paps probeert om dochterlief voor zich te winnen met een clownsvis. Dat loopt fout. De voddenvader struikelt over zijn goede bedoelingen. Scheurt zijn broek aan onkunde en hulpeloosheid. Maar hij probeert. In het besef dat hij eigenlijk een loser is. De moed erin houden, moeite blijven doen. En dan weer die onzekerheid, de pijn van eenzaamheid en scheiding, die niet wordt aangedikt, die nooit de aandacht opeist, maar net daardoor steeds verder aan belang wint. Als een subtiele dreiging onder water. Een haaienvin in Nemo’s reuzengroot aquarium.

Meer dan een portret van een voddenvader is dit een selfie van een voddenvent. Een man die niet in staat is om zijn ex genuanceerd te duiden. Een man die zijn onzekerheid op vrouwen projecteert. Die bang is van zijn eigen schaduw – in dit geval het spiegelbeeld dat hem een lijkbidder laat zien. Een kluns die zelfs na de breuk met zijn vrouw nog steeds niet door heeft waar relaties echt om draaien. Die denkt dat je liefde zomaar kan kopen. Met een vis.

En toch vind je hem sympathiek. Precies omdat hij net zo’n sukkel is. Met een gevoelig kantje. “Tegen die tijd was Ella al in slaap gesukkeld. Haar dromen op mijn schouder. Zo dicht dat ik ze bijna kon horen.” Kijk, zo’n zin, daar smelt ik van als schrijver. Iemand die zoiets kan bedenken, is voor mij geen voddenvader maar een watje met zijn hart op de juiste plek.  Een kleine Nemo, die zich – net als in dit kortverhaal – vooral pijn doet aan zichzelf.  

De bottom line zit voor mij goed. De uitwerking kan wat gerichter en gebalder. Niet ieder beeld is raak, niet elk voorval voegt daadwerkelijk iets toe. En heel wat potentieel blijft liggen. Een man die allergisch reageert op dominante vrouwen zou die trek best wel eens stuitend kunnen vinden in zijn eigen dochter. Zover wil de auteur niet gaan. Zou wat meer slagkracht, diepgang en nuance de luchtigheid die haar stijl beheerst echt schaden? Misschien eens uitproberen, Femke? Het is de vingeroefening volgens mij wel waard."

Test je Azertyfactor op Boekenbeurs
2 november 2018

Op de Boekenbeurs vertelt een originele hersenscanner je in een oogwenk hoe het met jouw Azertyfactor gesteld is. Die Azertyfactor is dé x-factor voor schrijvers, een mix van kenmerken die cruciaal zijn om anno 2018 een schrijfcarrière uit te bouwen. Hoe goed scoor jij? Kom het testen in hal 1, stand 110. 

HET SCHRIJFSALON 
Daarnaast bieden we in Het Schrijfsalon op de beurs een uitgebreid programma aan. Wat denk je van een lezing 'Succesvol netwerken' door Véronique Hoex, onontbeerlijk om je marktwaarde als schrijver te verhogen, 'Authentiek schrijven' door Daan Esch,  'Debuteren' door Katrijn Van Bouwel of 'Schrijven voor tieners' door Bjorn Van den Eynde.

Op 4 november dagen we je uit voor Het kort dictee, op 8 november ontmoet je stadsdichters op onze stand en op 10 november kun je jouw kans wagen voor een 'pitch bij een uitgever'. En niet te vergeten, de blind date die je kunt winnen op 11 november! 

Ontdek het volledige programma en schrijf je in! 

Tip van de week: 'Het interview' door Fien
31 oktober 2018

Katrijn Van Bouwel is schrijver, improvisatie-actrice en columnist (Knack Weekend, Charlie, Radio 1). Ze debuteerde bij Prometheus met De muze en het Meisje (2016). Het boek belandde in de 'boekenverkoop top tien', Humo's Pop Poll en won de Hebban publieksprijs voor beste debuut. De zintuigelijke roman is een onvergankelijke ode aan het menselijk lichaam, aan de liefde en aan de eeuwigheid, en een pleister voor de roestige kwetsuren van het leven. Op 9 november geeft Katrijn op de Boekenbeurs de lezing: Debuteren. Hoe doe je dat? 

Katrijn Van Bouwel tipt 'Het interview' van Fien

In ’Het interview’ klikklakken we mee door de gang van een jonge vrouw, op rode stilleto’s. De auteur kiest haar woorden zorgvuldig, waardoor we op de huid van het hoofdpersonage gekleefd zitten, haar ademhaling en duizelingen voelen. Hoewel we amper de antwoorden meekrijgen die op de vragen moeten volgen, horen, zien en vooral voélen we het effect van het onuitgesproken weerwoord in het lijf en hoofd van Sherine. Je voelt haar zelfvertrouwen afbrokkelen, en de wanhoop wordt ijzersterk beschreven ‘Nu wou ze dat ze de vragen op zijn minst een tweede keer kon horen, in welke taal dan ook’. Het effect van een verhaal in de derde persoon (ze-perspectief), gecombineerd met een intiem binnenkijken dat overtuigend weergegeven wordt, mist zijn doel niet.

Het énige minpuntje vond ik het moment waarop je de schrijver voelt, in plaats van het hoofdpersonage en haar blik. Wanneer ze het bureau e beschrijft als ‘een grijs-groen bureau dat zijn gloriejaren vermoedelijk omstreekt de jaren ’70 had gekend’, word ik even uit het verhaal getrokken - of moet ik me inbeelden dat de Syrische vluchtelinge een enorme architecturale kennis heet van kantoormeubilair doorheen de eeuwen in de lage landen.

Het is een sterke scene, die enorm doet verlangen naar meer: meer uit het ‘nu’ van Sherine, meer uit haar vroeger, maar vooral meer uit haar later. Het is weinig schrijvers gegeven bij de lezer in slechts enkele alinea’s een enorm mededogen voor een personage te creëren. Maar nog, voor mij is deze vrouw iemand die écht is. Het zelfverzekerde, kittig ding, dat nu tot een schim van zichzelf gereduceerd is, belast door wat gebeurde en de angst voor wat kan gebeuren. Ik hoop oprecht dat dit een stuk is uit een groter verhaal, want ik wil Sherine graag beter leren kennen. Maar het liefste wil ik, dat alles goed met haar gaat.

foto: Carmen de Vos

Tip van de week: 'Ontmoeting' van Ruth Van de steene
24 oktober 2018

Geert De Kockere schrijft al 30 jaar poëzie. Hij houdt van weinig woorden, maar er zijn weinig woorden waar hij niet van houdt. Om zijn poëzie uit te geven in de vorm die hij zelf het mooist vindt, richtte hij zijn eigen uitgeverij op: Pigmalion.

 

Elke dag schrijft hij ook een nieuw dagvers en bundelt de mooiste in kleine 'Boeketjes'. Hij geeft je dus elke dag opnieuw zijn woord. Zijn meest recente passie is de haiku, de kleine zelfstandige van de poëzie. Daarover geeft hij op 2 november op de Boekenbeurs een workshop

Geert tipt deze week 'Ontmoeting' door Ruth van de steene

"Als een gedicht, inderdaad de verdichting van een gedachte is, dan komt dit gedicht alvast aardig in de buurt van ware poëzie. Ik hou wel van dit soort miniatuurgedichten, die toch — voor wie dat lezen wil — iets groots in zich hebben, een veel ruimer verhaal vertellen dan de weinige woorden laten vermoeden. Jammer genoeg vallen deze gedichten soms door hun schijnbare eenvoud of beknoptheid door de mazen van het grote poëzienet. Zo viel ik meteen voor dit kleine gedicht van Ruth en vis het hier graag even op om het een poosje boven water te houden.

Het vertelt in elf woorden een verhaal waar sommigen een hele roman voor nodig hebben. Het lijkt mij te willen zeggen, te willen tonen dat we niet uit één brok graniet bestaan, niet één en ondeelbaar zijn, dat onze ik een soort van nog diepere ik bezit, die niet noodzakelijk dezelfde ideeën of voorkeuren heeft dan de meer oppervlakkige, bovenvlakkige ik. Zou die diepere ik misschien onze ziel zijn — de jij in mij — en de bovenvlakkige onze rede, ons verstand? En kan onze ziel iemand anders willen dan ons verstand? Of nog: moet ons verstand toestemming vragen aan onze ziel om iets dat ons verstand te boven gaat (vriendschap, liefde) te bekomen, te aanvaarden?

Ook vormelijk vind ik het gedicht interessant. Het begin lijkt al haast een gedicht op zich: 'jij daar en'. De eerste regel zegt op zeer beknopte, maar net daarom ook dichterlijke wijze, dat niemand alleen op de aardkluit rondloopt, dat er altijd nog anderen zijn: 'jij daar en ...'

Maar natuurlijk gaat het gedicht niet daarover, niet alleen daarover. Het gaat ook en vooral over ‘jij in mij’: de tweede regel staat centraal in het gedicht en vormt een losstaande regel. Meteen grijp je in gedachten (haast schreef ik in gedichten) terug naar die eerste ‘jij’. Is dat dezelfde? Nee, dat is het niet. Het is een andere, een jij in mij. En na die twee heel korte regels die heel lang van gedachten zijn, volgt een lange regel die eigenlijk heel kort en neutraal is. Les extrêmes se touchent. Mooi, verrassend.

Kortom: een hele roman inderdaad in drie regels, een roman die je als lezer zelf mag schrijven nog (en dat is zo mooi aan dit soort poëzie: dat je nog mag meedoen), je afvragend of je iemand moet kiezen met je verstand of met je ziel, met de rede of met het gevoel. Er valt voor beide iets te zeggen. En ook niet te zeggen. De extreem korte vorm van dit gedicht wijst misschien fijntjes op dat laatste?"

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home