Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Verhaal gezocht voor Groot Dictee
3 september 2019

Wil je dat jouw verhaal wordt voorgelezen in meer dan 80 bibliotheken gespreid over heel Vlaanderen?
En vervolgens ook nog eens verschijnt in de voorjaarseditie van SCHRIJF? 

Doe dan mee aan deze schrijfkans. Laat je inspireren door de schrijfopdracht en stuur je meeslepende verhaal uiterlijk 5 september in. 

Het beste verhaal wordt voorgelezen tijdens het Het Groot Dictee Heruitgevonden op 6 december. Veel succes!

Tip van de week: 'Intentieverklaring' door nEMO
28 augustus 2019

Vincent Van Meenen is auteur van de romans, 'Tuin' en 'Licht en geluid', een geïllustreerde dichtbundel, 'Pluimgewicht' en tal van verhalen. Op 12 september komt 'We houden zo van Anthi' uit, een non-fictie memoir over liefde tijdens de Griekse crisis. Hij won in 2012 de finale van Write Now! en kreeg in 2018 de Maarten Inghelsprijs. Op dit moment doctoreert hij in surrealistische creatiemethoden aan de Universiteit Antwerpen (ARIA). Daarnaast is hij docent aan de AARS (Antwerp Artist Run School). 

Vincent Van Meenen tipt deze week 'intentieverklaring' van nEMO

"Deze tekst houdt het midden tussen een literair experiment en een manifest. De vorm domineert en als lezer moet je een beetje je best doen om te begrijpen wat hier nu eigenlijk de bedoeling is. De tekst reflecteert over de band tussen werkelijkheid en schrijven. Aan het woord is de 'bondtegenleestekensenhoofdletters', die van mening is dat er een hiaat bestaat tussen hoe mensen praten, leven, taal gebruiken, en hoe dat gepraat, geleef en taalgebruik wordt weergegeven in literatuur. Om dat hiaat in te vullen, heeft de bond een bijzondere oplossing bedacht. 

nEMO verwijst naar de literaire kritiek en naar klassiekers uit de wereldliteratuur en net die verwijzingen tillen deze tekst op. In plaats van een persoon is hier een louter tekstuele instantie aan het woord, wat ervoor zorgt dat dit verhaal meer is dan een experimentele leuke vondst. 

Door de bijzondere vorm word ik er als lezer de hele tijd aan herinnerd dat een tekst in de eerste plaats een voorwerp is dat bestaat uit lettertekens. De tekst zelf is het onderwerp. Hier wordt nagedacht over wat literatuur is en kan zijn, en dat waardeer ik zeer." 

Wim Vercauteren wint Liefde voor Lyriek
25 augustus 2019

Op het gezellige Lalapop maakten we op zondag 25 augustus de winnaar van Liefde voor Lyriek 2019 bekend. Wim Vercauteren wint de gouden medaille voor zijn tekst 'Wat zal ik voor je zijn?' Iris Penning, winnaar van de Nekka-wedstrijd 2019, gaat met de tekst van Wim aan de slag en brengt het nieuw lied op de Boekenbeurs 2019.

Mario Bergen en Luk Swerts krijgen van vakjuryleden Esmée Bos, Niels Boutsen (aka Stoomboot) en BERLAEN een eervolle vermelding. Ontdek het juryverslag en de teksten.  

Tip van de week: Geheime kamers van Wim Vandeleene
21 augustus 2019

buchbar is een boekenwinkel in Antwerpen Zuid waar je koffie kan drinken. Ze verkopen alleen titels die de eigenaars zelf hebben gelezen én die ze goed vonden. Mocht hun literaire smaak je niet kunnen overtuigen, dan is er taart. Zeker een bezoekje waard! 

 

Annelies en Niels van buchbar tippen deze week 'Geheime kamers' van Wim Vandeleene

"Je kan zoveel plannen als je wil, maar uiteindelijk val je ten prooi aan krachten waar je niets aan kan veranderen. Het personage uit 'Geheime kamers' heeft net iets te veel meegemaakt. Hij of zij besloot alles zo minutieus te plannen om nooit meer voor voldongen feiten te worden geplaatst. Daarin schuilt de herkenbaarheid en de tristesse.

Wij werden helemaal overtuigd door de zin 'Mijn recept voor geluk is een lang cryptogram'. Het is zo een zin die alles zegt, zonder teveel prijs te geven. Wat een mooie beschrijving van een half kapot hoofd."

Tip van de week: Het is Robert Anker-Mechelen van Dries Verhaegen
10 juli 2019

Dichter Xavier Roelens was met zijn laatste bundel Onze kinderjaren genomineerd voor de eerste editie van De Grote Poëzieprijs. Hij zet zich daarnaast in als coördinator van Folio voor de literaire, culturele en erfgoedtijdschriften. 

Xavier Roelens tipt deze week 'Het is Robert Anker-Mechelen' van Dries Verhaegen

 

"De tekst heeft helemaal beneden twee labels meegekregen: poëzie en autobiografisch schrijven. Voor mij is hij eerst poëzie, omdat de taal buiten de pas loopt, wat prachtige zinnen oplevert als: 'Meer hebben we niet in deze vondst. Dus verzinnen maar.' Of (en hoor er het kinderrijmpje in:) 'Ik zie wat taal niet ziet en ben het alweer vergeten.' Maar waar we ons vaak naar dichters keren omdat die erin slagen om het onvatbare voor even te vatten, slaagt deze schrijver er niet in om zijn tekst af te sluiten. En die onafgerondheid, dat tonen van een fragmentje leven zonder meer, maakt hem dan weer eerder de autobiografie van een lezer. En net daardoor zoveel echter dan mooi afgeronde gedichtjes.

Beschouw die openheid als een geschenk,
want 'Lezen is a) ontdekken b) verwekken c) leuk / want ik woon te Mechelen'."

Tip van de week: Beloftevol blauw van Hilde Christens
3 juli 2019

Hilde Keteleer is auteur, literair vertaler uit het Duits en het Frans en poëziedocent aan SchrijversAcademie. Ze was tot begin 2012 bestuurslid van PEN Vlaanderen. Bij de Wereldbibliotheek publiceerde ze de dichtbundels 'Al wat winter is en waar' (2001) en 'Deuren' (2004). 


Bij Le Fram verscheen de tweetalige bundel 'Twee vrouwen van twee kanten/Entre-deux' samen met haar collega Caroline Lamarche (2003) en bij uitgeverij Vrijdag de romans 'Puinvrouw in Berlijn' (longlist Gouden Uil 2010) en 'Omheind' (2014).
Ze begeleidt woestijnreizen in Egypte.

Hilde Keteleer tipt 'Beloftevol blauw' door Hilde Christens

"Eerlijk: ik was ook getriggerd door de foto. Maar toen kwam de tekst. Het beeld van de blauwe schooluniformen gekoppeld aan een beloftevolle toekomst, met die associaties van koningsblauw en Yves Klein, dat vind ik echt sterk. Ik heb zelf ooit een reisboek geschreven over de ontwikkelingsprojecten van de Vlaamse Gemeenschap in Mozambique, waarvan de titel luidde’ De brug van dromen’. Het trof me dat je zelf ook die kracht in Afrika (Ghana, veronderstel ik?) had onderkend: de kracht van dromen, iets waar wij in het verstarde Europa nauwelijks nog aan toekomen, bezig als we zijn met angst om verlies.

En dan, pal op dat beloftevolle, de leegte van de school. Zelf zou ik het zinnetje ‘Jullie meterslang uitgestalde uniformen konden ons enkel jullie stemmetjes en spel doen vermoeden’ schrappen, want dat heb je in feite al gezegd. Het doet de sterkte van het ‘niet’ in de voorgaande zinnen wat teniet.

Een mooie zin vond ik voorts: ‘Argwaan had je doen bevriezen op je weg naar buiten.’ De laatste zin zou volgens mij nog krachtiger kunnen: ‘Je blijft voor altijd onbewogen.’

Mooi, hoe je de wereld ver buiten je confronteert met je binnenwereld!"

Tip van de week: Bio logischer wijs van Heidi Schoefs
26 juni 2019

Joey Brown is auteur en schrijf- en bewustzijnscoach. Centraal in haar werk staan stilte, zingeving en bewustwording. Haar focus ligt daarbij op het transformerende proces dat schrijven in beweging zet. Ze staat bekend om haar schrijfmeditaties, haar zelf ontwikkelde methode van zelfreflectie. Onlangs verscheen 'Schrijven naar Bewustzijn, Ontdek je ware verhaal' bij Altamira/Gottmer Uitgeversgroep, waarin ze je meeneemt op een schrijfreis naar je ware zelf.

Omdat ze graag de diepte in werkt, organiseert ze voornamelijk meerdaagse schrijf- en stilteretraites in België en op het Griekse eiland Ikaria, waar ze sinds enkele jaren woont.

Joey Brown tipt deze week Bio logischer wijs van Heidi Schoefs.

"‘Gisteren heb ik mijn biografie gewist’ las ik als eerste zin en ik werd meteen nieuwsgierig. Hoezo en waarom? De auteur neemt dit drastische besluit ‘na een lange worsteling om oud leed in een zinvol verhaal te gieten’. De biografie an sich is helemaal niet belangrijk voor mij, ontdekt ze. Toch niet als opsomming van pijnlijke gebeurtenissen, trauma’s en verdriet. Dat is niet wat ze te delen heeft. Alles is geweest en voorbij. En nu is het genoeg geweest, het leed heeft genoeg aandacht gekregen. Tijd om een punt te zetten, en de aandacht te verleggen. En met dat ene punt, brengt ze een heel nieuw verhaal in beweging. Alsof ze plots wakker wordt in haar oude verhaal, haar blik verlegt van donker naar licht en verbaasd met de ogen knippert: eindelijk ziet ze haar hele zelf, die bestaat uit donker én licht, en ze voelt zich o zo bevrijd! Wat ze nog verlangt te delen zijn de lessen die ze leerde, en hoe dit alles haar als mens heeft verrijkt: ‘Littekens blijven gevoelig. Soms pijnlijk. Maar het is oké, ik heb er vrede mee. Ze hebben me op het boeiende pad naar mezelf gezet.’

Wat overblijft na haar worsteling is een korte, krachtige en zuivere boodschap, die helemaal met haar essentie stroomt: een boodschap van liefde en vergeving. En wie weet? Straks stroomt die boodschap mogelijk naar een heel ander boek? Of naar een workshop, een nieuw recept, een tekening of een lezing? In wezen maakt de vorm niet uit, zolang de liefde en de boodschap die ze te delen heeft maar in beweging blijft. En het mooie is: precies het schrijven aan haar levensverhaal gaf haar helderheid, bracht haar bij deze boodschap. Haar hele leven wordt daarmee één groot verhalenboek waarmee ze die ene boodschap kan illustreren. In dit besef zit de hele transformatie. Eigenlijk is ze er met deze korte tekst een eerste keer in geslaagd om oud leed in een zinvol verhaal te gieten. Is dat niet prachtig? Dank voor je krachtige boodschap, Heidi. Meer van die besluiten!"

Foto: Klaartje Hallet

Tip van de week: Catalogus van het treinverkeer van Sandrotsjka
19 juni 2019

Astrid Haerens is auteur van proza en poëzie. Ze debuteerde met de roman 'Stadspanters' bij Uitgeverij Polis. Momenteel trekt ze de Westhoek door voor het poëzieproject 'Iedereen Dichter'. Daarnaast werkt ze als docent Schrijven in Brussel.  


Astrid Haerens tipt ‘Catalogus van het treinverkeer’ van Sandrotsjka

‘Catalogus van het treinverkeer’ is een gedicht dat vanaf de eerste regel triggert: ‘je zit moederziel alleen in een trein’.

De tekst is opgebouwd aan de hand van zorgvuldige beschrijvingen (‘het catalogiseren’) van treinen. Tussen de regels door zindert een verzameling aan gebeurtenissen en mensenlevens. Deze worden slechts vederlicht aangestipt. De auteur laat genoeg zuurstof voor de verbeelding van de lezer. 
 
Het gedicht valt vooral op door de scherpe, heldere beelden. Zwaar en licht wisselen elkaar goed af. ‘Plak al die gezichten naast elkaar / aanschouw een collage der wanhoop’.  Wat verder: ‘dit is bedrog! De film speelt af in loop / je zal nergens aankomen’. De auteur gebruikt een frisse, originele taal (‘kantinepraatjes / bieren op terrasjes koopjes / olifanten luchtbedden aardbeienijsjes’) die vaart brengt in het geheel en die een groot schrijfplezier doet vermoeden. Enig minpuntje vind ik het einde: het laatste woord zou ik schrappen of vervangen, het is me iets te letterlijk een ‘slot’.  

Het gedicht geeft me een verlangen naar reizen, naar het anonieme, naar het kortstondige kruisen van levens. Ja, het geeft me zelfs goesting “van de wereld af te rijden of in ondiepe watervlakken te stranden”.  Ik zal er aan denken, de volgende keer dat ik een trein opstap.

Foto: Leonardo van Dijl

Tip van de week: Beet van Wim Vandeleene
12 juni 2019

Peter Mangel Schots is schrijver, dichter, redacteur en docent creatief schrijven. Hij debuteerde in 2016 bij Uitgeverij PoëzieCentrum met ‘We zijn er nog allemaal’. In Leuven is Peter dichter en coördinator van De Eenzame Uitvaart.
Bij Creatief Schrijven vzw maakt hij deel uit van de redactie van het tijdschrift VERZIN. Eind dit jaar verschijnt zijn tweede bundel, ‘Synchroonliefde’.

 

Peter Mangel Schots tipt deze week het gedicht ‘Beet’ van Wim Vandeleene

“Het gedicht begint met een intrigerende regel: ‘de walvissen verloren hun tanden’. Meteen erna blijkt dat het om een transitie gaat: ‘voortaan zeven ze met baleinen / het kleinste groen uit de zee’. Transitie, metamorfose, veroudering en teloorgang: ze vormen samen het kernthema van dit gedicht, zo zal blijken. Het is alvast een begin dat uitnodigt tot verder lezen.

De tweede strofe zet een stevig postulaat neer. Kijk, zegt de dichter, ik beweer hier wat – ook al kan en hoef ik dat uiteraard niet te bewijzen. Dat kan op zich misschien onpoëtisch lijken, maar een goedgekozen stelling kan verrassend werken in een gedicht. Het geeft de lezer wat om na te denken en de dichter kan er zelf veel kanten mee op.

En dat doet hij ook meteen daarna: hij geeft voorbeelden van zijn ‘verborgen wet’ en vertelt hoe die van toepassing is op de evolutie van de mens. Daar gaat hij mee door in de vierde strofe, die mooi evoceert hoe de mens ooit ontstaan is als een dier dat uit het water is gekropen.

En daar doet de dichter iets knaps: van het menselijke lichaam keert hij via het zout, de zee en de golfbreker terug naar zijn uitgangspunt, de walvissen: ‘de zee breekt ons uit, soms sta ik op een golfbreker / en roep de walvissen’.

De slotconclusie is pessimistisch en begint al op het eind van de voorlaatste strofe: ‘enkel plastic spoelt nog aan’. In de laatste strofe wordt de vergelijking tussen walvissen en mens helemaal afgerond.

Wat ik zo sterk vind aan dit gedicht is de coherentie van de metaforen. De dichter zoekt al zijn beelden rond de walvissen, de tanden en de (evolutie van de) mens. Zelfs de titel is op twee manieren te interpreteren: van bijten, of van ‘beet hebben’ zoals een visser.

Is dit nu een gedicht over walvissen dat de mens als vergelijkingspunt gebruikt, of is het een gedicht over de mens die opgroeit en ‘tanden en honger wint’ met de walvis als metafoor? Beide, denk ik, en vooral: het doet er niet toe. De bal wordt voortdurend heen en weer gekaatst, zodat je het gedicht telkens opnieuw kunt herlezen.”

Foto: Stacy Suy

Tip van de week: Afstand van Annemie Corens
5 juni 2019

Wouter Berlaen is sinds 2002 freelance bassist en speelt momenteel vast bij Raymond van het Groenewoud. In 2011 ontdeed hij zich van zijn voornaam om met eigen songs in onvervalst Zults dialect de frontplaats op het podium in te nemen. Bedrieglijk opgewekte meezingers als 'Oe ver’est nog?', 'Brengt ui zuster mee', 'Ier in de midd’n' en 'Oltijd blijv’n goan' teisteren nu al vier albums lang de nationale ether via de playlisten van Radio 1 en Radio 2. Komende zomer is BERLAEN als live trio te zien op prestigieuze festivals als Dranouter en Boterhammen in het Park.
Hij zetelt binnenkort in de jury van de liedtekstwedstrijd Liefde voor Lyriek. 

Wouter Berlaen tipt deze week de liedjestekst 'Afstand' van Annemie Corens.  

“Een goeie liedjestekst moet van zichzelf al een bepaald ritme hebben, want net dat kan je muzikaal ook inspireren om er uiteindelijk een lied van te maken. Annemie trekt consequent het aantal lettergrepen door per strofe of per refrein. Dat valt meteen op bij het lezen én zet je dus creatief aan het denken.

Inhoudelijk raakt ze meteen bodem door iets abstract toch simpel, concreet en effectief te bewoorden: het probleem dat je als mens soms de dingen om je heen niet meer juist of naar waarde kan inschatten, omdat je er te dicht op zit. Afstand is dus nodig, maar het kan ook een vlucht zijn. Bovendien is het aangesneden onderwerp herkenbaar voor ieder van ons. Laat dat nu net de sleutel zijn om met je lied dan ook iedereen te kunnen
aanspreken en raken.

Een tip die ik kan geven, is ‘kill your darlings’: het bridgegedeelte* waarin letterlijke beelden geschetst worden, is overbodig. De tekst is zonder dat stuk ook af; je moet de luisteraar of lezer niet teveel details geven. Die
zal de tekst immers net nog intenser beleven als hij of zij ook de eigen fantasie kwijt kan in de interpretatie. Maar op dat éne punt na, doet de sfeer van deze tekst me denken aan ‘Verlangen’ van Bram Vermeulen zaliger: zo’n tekst die heerlijk helder benoemt wat je soms zelf niet kan uitleggen. Met daarop nog eens prachtige muziek. Meer moet dat niet zijn.“

*gedeelte tussen normale coupletten en refreinen en dat afwijkend is van de rest van het nummer, zowel muzikaal als tekstueel. 

Foto: Piet Stellamans

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home