Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Winnaars wedstrijd Marnixring
23 april 2019

De Marnixring Leeuwercke Waregem maakte de onlangs de laureaten van de kortverhalenwedstrijd bekend. 

Eerste prijs: Emma Loncke uit Zwevegem
Tweede prijs: Ruben Van Bogaert uit Denderleeuw 
Derde prijs: Annika Cannaerts uit Borgerhout 

Gefeliciteerd aan de winnaars. Meer info vind je op de website van Marnixring.  

Tip van de week: 'Ranonkels en pioenen' van Katrin Van De Velde
17 april 2019

Valerie Eyckmans schreef jarenlang columns en reportages voor tal van magazines en publiceerde drie romans en vijf kinderboeken. 
Onlangs verscheen 'Was ik nu 20, 30 of 40' bij Borgerhoff & Lamberigts, waarin Valerie zich verdiept in haar eigen midlifecrisis en een licht werpt op haar leven als mama, partner en auteur. Ook in dit nieuwe genre – de ongegeneerde autobiografie – schrijft ze op het scherpst van de snee.
Bij Creatief Schrijven vzw coördineert Valerie Eyckmans het domein 'zakelijk schrijven'. 
 


Valerie Eyckmans tipt  deze week 'Ranonkels en pioenen' van Katrin Van de Velde

"Katrin Van De Velde schreef met 'Ranonkels en pioenen' een beknopt stukje proza waarin niettemin veel wordt gezegd. Tussen de schijnbaar eenvoudige observaties staan zinnen die net zo kwetsbaar zijn als de bloemen uit de titel. De auteur dicht de bloemen eigenschappen toe die vermoedelijk ook op het ik-personage slaan: net als de ranonkels zijn de gedachten en ideeën die Van De Velde tussen de regels plant voorzichtig en naar binnen gericht, waardoor het contrast tussen wat de auteur beschrijft ('Ik zat op mijn fiets en de lucht hing vol bloesemgeur, bijna zichtbaar') en wat ze voelt ('Soms ben ik bang voor de lente omdat daaruit zomers worden geboren, en zomers zijn zo heftig' of nog verder: 'Plots wist ik wat het was. Dat ik niet uiteen wil vallen, zoals een pioen') schuurt.

Knap hoe de auteur de frivoliteit van een boeket bloemen en het ontwaken van de natuur tegenover de angst voor dood en verval plaatst, en haar tekst toch nergens clichématig of gekunsteld klinkt."

Tip van de week: 'Kleurloos' van 'Ze schrijft.'
10 april 2019

Anneleen Van Offel publiceerde verhalen en poëzie in De Revisor, Hard//hoofd, Kluger Hans en De Optimist. Ze schrijft aan haar debuutroman in de Talent Pool van Uitgeverij Lebowski, zit in de redactie van Deus Ex Machina, is de stalmeester van De Sprekende Ezels in Gent en geeft 'Schrijven' aan de Academie voor Muziek, Woord en Dans Mortsel.

 

Anneleen Van Offel tipt deze week 'Kleurloos' van Ze schrijft

"Het is maar een korte tekst, een snipper literatuur. En toch keer je er telkens naar terug: elk woord is een haakje waaraan je als lezer graag blijft hangen. De schrijver toont weinig van het personage en daardoor zien we meer: alleen in het woord ‘knuistje’ kunnen we een bepaald leven vermoeden, en dan nog. Het contrast tussen het driftige schilderen (een mooi beeld voor de innerlijke gemoedstoestand van het personage) en het verlangen van de verteller om er schoonheid in te zien trekt een mooie spanning in het stuk. Dat een grote taalkracht vaak schuilt in het gebruik van weinig woorden blijkt in de zin ‘zijn ogen schrikken in de mijne’. Met een paar verfstreken ontstaan hier twee levens, waarover weinig meer moet worden gezegd. 

Een schoonheidsvlekje in het stuk is de zin ‘voor het eerst in zijn bestaan’. Dat lijkt me wel erg moeilijk om te detecteren: hoe kan je dat als niet alwetende ik-verteller weten? Bovendien doen dit soort ‘eeuwigheidszinnen’ te dramatisch aan. Dit kleine schilderijtje heeft dat laagje vernis helemaal niet nodig, het blinkt zo al mooi genoeg."

Foto: Maarten Mellemans

Winnaars schrijfkansen
5 april 2019

Een aantal schrijfkansen liepen onlangs af. Tijd om de loftrompet af te steken! 
Manuel Declerck wint de schrijfkans #Burgerprotest. Zijn tekst staat ondertussen te blinken in het magazine 'dng' van het Vermeylenfonds.

Lode Van Wabeke wint de schrijfkans 'Van poëzie tot proza'. Zijn tekst 'Conditioner(ing) verschijnt in de volgende editie van SCHRIJF. Sholeh Rezazadeh en Katalina kregen een eervolle vermelding. De teksten en feedback van de jury ontdek je hier.

Proficiat aan de winnaars! 

Zin om zelf ook eens in het magazine van het Vermeylenfonds te staan? Waag je kans en doe uiterlijk 15 mei mee aan de schrijfkans 'Taal geeft kracht'. Veel succes!

Tip van de week: 'Serpent Valentijn II' van Camilla Peeters
3 april 2019

Frans August Brocatus publiceerde verschillende dichtbundels en één roman. Hij was redactielid van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift, gaf les aan Schrijversacademie en het AuteursAtelier. Hij is bestuurslid van de Vlaamse Vereniging Letterkundigen (VVL) en recenseert in die hoedanigheid o.a. poëzie en proza voor het lijfblad van de VVL: De Auteur.

 

Frans A. Brocatus tipt deze week 'Serpent Valentijn II' van Camilla Peeters

"De dichter valt met de deur in huis en daar hou ik van. Staccato-poëzie niet opgesmukt of in een keurslijf gegoten: adembenemend. Bevreemdende en tegelijk vertrouwde beelden stapelen zich op en buitelen over elkaar, dwingen tot herlezen. De koprollen stoppen pas als het gedicht af is.
Herhalingen fungeren als mantra's maar ze zijn ook dwingend, vragen om extra aandacht. Ze zijn bouwstenen die het gedicht, dat staat als een huis, versterken.

Knap werk dat eindigt met of als een “Munchiaanse” schreeuw: lees je me.

Tip van de week: 'Opgebrand' van Erik Herbosch
27 maart 2019

Katrijn Van Bouwel  is auteur en improvisatieactrice. Ze leest, presenteert en grapt al tien jaar op het podium en ook af en toe op televisie. In een even vergeefse als verbeten poging zowel het leven als de dood te ontleden, studeerde ze wijsbegeerte, communicatiewetenschappen en taxidermie. Ze schrijft columns voor Weekend Knack en debuteerde met de poëtische roman 'De muze en het meisje'. Tussen to do-lijstjes en romanhoofdstukken peinst en pent Katrijn over wat haar treft voor Charlie Magazine

Katrijn Van Bouwel tipt deze week 'Opgebrand' van Erik Herbosch

"In ‘Opgebrand’ staan we mee op met een personage. Of eerder, we leggen ons neer bij een kleurloos leven en slepen ons uit bed. Aangekleed met weer een dag vol zinloosheid. “Ook vandaag zal er niets gebeuren”, weet het hoofdfiguur. Een ochtend, door de ogen van iemand met een depressie - een burn out wellicht, als we uitgaan van de titel.

Niet het meest originele thema in de literatuur, maar los van de mooie uitwerking, valt ook de vorm op. Erik Herbosch kiest resoluut voor een “jij-perspectief”, waarin de lezer rechtstreeks aangesproken wordt. Naast de alwetende verteller, de ik-figuur en de derde persoon is dit zowat het minst gekozen literaire perspectief.

“Je moet op, vind je. Je rolt je op je linkerzij, sleept je benen daar de rand en laat de rest van het werk over aan de zwaartekracht.” Een gewaagde keuze. Het vraagt een bijzonder hoog engagement en concentratie van de lezer. Maar hoe krijg je die zover? Want wanneer wordt zo’n tekst in de jij-vorm boeiend? Hoe maak je van de lezer de protagonist? Zodra je de bal misslaat schreeuwt die aansprekende wijs namelijk in de woestijn. Het houdt een groot risico in op drammen en een lezer die afhaakt. Wie zich met deze techniek in het hoofd wil nestelen, moet dat zorgvuldig doen. Hoe? Door het even herkenbaar als onverwacht te houden. De schrijver moet de lezer bij zichzelf en de les houden. Dat lukt de schrijver hier moeiteloos. Hulde. Ik zie dit stuk perfect fungeren in een groter geheel, waar ook minder vermoeiende perspectieven aan bod komen. Het geeft het geheel een bizar vitalistische toets.

Nochtans is het geen opbeurende schets. Lethargie, moedeloosheid, de echo’s van belofte. Leegte vult de dagen. Het gaat niet over een held. Toch voel je meteen mededogen met het hoofdpersonage, begrip. Het is niet de typische depressieve loser die we vaak op achterflappen tegenkomen, en wiens leven niet aanlokkelijk genoeg lijkt om mee naar huis te nemen. 

Herbosch’ taal is bedrieglijk eenvoudig, zonder gezochte bijzinnen of woordlustige spielerei. Ze zijn ontkleed, als het leven van het hoofdpersonage. Wanneer vorm en inhoud harmoniëren, springt het hart van déze lezer alvast op. Weemoedige zinnen van spijt en verlies worden achteloos tussen het ochtendritueel gestrooid.“Je droeg nog toekomst in je, tot de tijd je ongemerkt achterliet.” of “Je bent alleen met jezelf en vraagt je af of je dit nu leuk gezelschap vindt.” 

Wat me minder bevalt zijn de referenties aan het “nu”. Walvissen met plastiek, yogasnuivers… de korte samenvatting van de hoofdpunten van het nieuws. Het is een kwestie van smaak, maar zelf heb ik minder met overduidelijke referenties naar de actualiteit. Het haalt me bruusk uit mijn leescocon en werpt me te zeer terug in de wereld buiten het boek. Ik geloof dat het weergeven van een levensgevoel niet noodzakelijk baat bij heeft bij die tijdelijkheid. De referenties worden in het licht van de eeuwigheid al gauw nietszeggend (hoe leest iemand die anekdotiek binnen een tiental jaren? En is het niet die concrete banaliteit waar de hoofdfiguur over lamenteert?). Al ben ik wél blij met Herbosch’ overpeinzing over Facebook: ‘Iemand heeft de tijd gevuld’ - zelden procrastinatie zo treffend verwoord gelezen. 

Mijn gevoel na het lezen? Ik wil alleen maar dat dit het begin is van een boek, ik wil alleen maar dat dit personage uit het huis en zichzelf breekt. Of lezen over hoe het ooit anders was. Maar het is met deze woorden als met het adagio ‘carpe diem’ dat de protagonist op het einde van de tekst aanhaalt. Als ze allemaal geplukt zijn, zijn ze op. 

Lees dit. Of om het in de stijl van de verhalen te zeggen: “Je klikt op de link. Je leest de tekst. En je zal je bedenken: 'Die Katrijn, ze had gelijk.'”

Tip van de week:‘Het is zo zinloos’ van Katrin Van De Velde
20 maart 2019

Geert Cortebeeck werkt sinds zestien jaar als uitgever in de boekenwereld. In 2015 richtte hij, onder de vleugels van Overamstel Uitgevers, Horizon op. Bij Horizon geeft hij zowel fictie als non-fictie uit van auteurs onder wie Rudi Vranckx, Johan Op de Beeck, Patrick De Bruyn en Sophie De Schaepdrijver.

Geert Cortebeeck tipt deze week 'Het is zo zinloos' van Katrin Van De Velde

"Het is zo zinloos": vrolijk word je niet van zo’n titel. De toon is meteen gezet. Ik mijmer over de beroemde versregel van Dante: ‘Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt.’ Ik verwacht tristesse van deze tekst en tristesse zal ik krijgen.

De openingszin doet mij opnieuw mijmeren: "Soms lijkt het alsof plaatsen ons onthouden." Het klinkt als een onweerstaanbare lokroep, al is het naar de hel.

Katrin Van De Velde laat ons meelezen in een intimistische dagboeknotitie over een doodse plaats van herinnering. Een herinnering van gisteren, vers geserveerd. Ze vervoert ons naar Vladslo, een West-Vlaams dorpje met amper duizend levenden maar wel meer dan twintigduizend doden. Die hier zijn gestrand als Duitse soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog. Wie ooit het Deutscher Soldatenfriedhof in Vladslo bezocht, zal nooit Treurend ouderpaar van Käthe Kollwitz vergeten. Ook Katrin Van De Velde herinnert zich haar eerste bezoek, twaalf jaar geleden. En gisteren stond ze voor de tweede keer oog in oog met het gebeitelde zelfportret van de Duitse beeldhouwster naast het standbeeld van haar echtgenoot, samen voor altijd rouwend bij het graf van hun zoon, één van die meer dan twintigduizend gesneuvelden. Nooit en nergens ter wereld werd oorlogsleed zo ontroerend mooi verbeeld.

Dit granieten kunstwerk werd in de voorbije decennia ontelbare keren beschreven, bedicht en – dank je wel, Willem Vermandere – zelfs bezongen. Te mijden lectuur zijn toeristische folders over de Westhoek – en dat zijn er sinds de herdenking van honderd jaar Eerste Wereldoorlog véél –  die scanderen dat men, liefst tussen twee horecabezoeken in, zeker Treurend ouderpaar van Käthe Kollwitz moet gaan bewonderen.

Katrin Van De Velde waagt zich niet aan een zoveelste wervende beschrijving. Ze vestigt onze aandacht liever op een lieveheersbeestje onder het oog van de versteende vader. Het zinnetje maakt mij blij: ‘Over zijn wang kroop een lieveheersbeestje.’ Die symbolische bloedrode traan wist ze tevens te vereeuwigen op foto, als illustratie bij de dagboeknotitie en bewijs van haar vervlogen werkelijkheid.

De meeste herinneringen in het leven zijn zoals de meeste oorlogen uit het verleden: ze blijken zinloos. Maar precies haar oog voor dat ene piepkleine en – toegegeven – eerder toevallige detail maakt deze dagboeknotitie van Katrin Van De Velde onvergetelijk. Een observatie van iets groots als Treurend ouderpaar van Käthe Kollwitz hoeft zich niet per se te vertalen in bombastische zinnen, en dat heeft Katrin Van De Velde helemaal begrepen.

Toekomstige bezoekers van de Duitse militaire begraafplaats in Vladslo weten op voorhand dat er nog steeds twee standbeelden staan te treuren over de zinloze dood van een soldaat. Op een glimp van een lieveheersbeestje kunnen zij echter alleen maar hopen."

Tip van de week: 'Koel bewaren' door Annelies Leysen
13 maart 2019

Jonas Bruyneel is auteur, performer en muzikant bij Uncle Wellington en Wolfe. In 2015 debuteerde hij met de verhalenbundel ‘Voorbij het licht’, waarmee hij de Prijs Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen won. Sinds 2017 is hij Letterzetter (stadsdichter) van Kortrijk. In februari 2019 verscheen zijn historische roman ‘Vijd’ bij Uitgeverij Lannoo. Hij cureert het Memento Woordfestival. Van 15 tot 17 maart is Kortrijk opnieuw de trekpleister voor literair geweld in alle mogelijke vormen.

Jonas Bruyneel tipt deze week 'Koel Bewaren' van Annelies Leysen

"Bij het lezen van de openinszin vreesde ik dat dit verhaal niets voor mij zou zijn. Niet helemaal origineel, niet helemaal meeslepend. Maar zoals dat zo vaak gebeurt met een aangrijpende tekst, had de auteur slechts enkele zinnen nodig om die scepsis ongenadig te fileren.

Dit is een bijtend en kleinmenselijk relaas dat mikt op je primaire emoties. Niets in Koel bewaren is groots, terwijl het verhaal toch speelt met universele droefheid. De auteur drukt me op het besef dat het meest onvatbare aan de dood het feit is dat er weinig verandert voor het leven. Dat verwerken en stilstaan moet gebeuren in een wereld in beweging.

Net die voortgang van de tijd vat ze in raak gekozen fragmenten die ze los van elkaar aan de lezer voorhoudt. Fragmenten waarin de nadruk ligt op de omgeving en de gedachten van het hoofdpersonage tussen die goed beschreven taferelen meanderen. Ik voel de waaromvraag in elke zin, zelfs al stelt ze die zelden. De schrijfster maakt door haar aandacht voor het alledaagse de absurditeit van verlies tastbaar. Tussen dood en crematie zitten enige dagen, maar de auteur laat het lijken alsof ze dat hele proces exact in dat kleine stuk tekst heeft samengebald. Zoals een mensenleven in een doosje.

Af en toe vervalt ze in clichés, maar evengoed krijg ik het gevoel dat dit wel past bij de gedachten van het hoofdpersonage. Zo’n stream of consciouisness zonder remmingen om toch maar niet met een leeg hoofd achter te blijven. Want in zo’n leeg hoofd is plaats om de werkelijkheid binnen te laten.

Dit stuk balanceert op de grens tussen een droef realisme dat autobiografisch lijkt en een goed ingeleefd kort verhaal met bijzondere aandacht voor zintuiglijkheid en observatie. De vondst om de schuldvraag van de overblijver en de drang om te herinneren te laten samenvallen met de plaats waar je je doordeweekse plakjes ham en kaas bewaart, maakt dit verhaal voor mij helemaal af."

Six Word Story-wedstrijd
11 maart 2019

Verhalen zijn waar mensen zijn. En ook woorden zijn waar mensen zijn. Je hebt er niet veel nodig om iets te vertellen. 

Creatief Schrijven vzw en Passa Porta dagen je uit om een Six Word Story te verzinnen en die uiterlijk 21 maart te planten op sixwordstory.be

Prijzenpot
Een vakjury, met o.a. Bert Kruismans, kiest negen inzendingen. Na een officiële huldiging op de opening van het Passa Porta Festival op 28 maart ontkiemen de winnende Six Word Stories in de straten van Brussel.
Daarnaast winnen de laureaten ook nog een duo-weekendpas voor het festival, een exclusieve ontmoeting en workshop met Simone Atangana Bekono en een boekenbon t.w.v. 50 euro. Welke wereld creëer jij met zes woorden?

Tip van de week: 'Ik was mezelf' door Fien De Block
6 maart 2019

Denis Nowé wordt steevast aangekondigd als de grappigste puntdichter van Vlaanderen. Spijtig dat hij er dan steeds moet aan toevoegen dat hij ook de enige is. Hij treedt op in grote zalen en kleine cafés, stond zowel op Dranouter als op TAZ. Denis publiceerde de bundels: Mooie meisjes duren niet lang, Slapen in ’n twijfelaar, De gedoodverfde schilder en Nacht van de Nowézie. Poëten minder maar drinken meer verschijnt dit najaar.

Denis Nowé kiest deze week 'Ik was mezelf' van Fien

"Met niet meer dan zes woorden slaagt Fien erin om een wereld van gedachten te openen: 'Ik was mezelf met propere woorden.'

Dan zie ik bijvoorbeeld een politieker, die, nadat hij een hele dag loze beloften verkocht en zichzelf als populist nog wist te overtreffen, ’s avonds bij manier van spreken z’n mond spoelt met propere woorden om in het reine te komen met zichzelf, door luidop voor te lezen uit 'De essays' van Michel de Montaigne. Of een huis aan huis verkoper van stofzuigers die de hele dag zichzelf voorbij loopt en ’s avonds in een hoekje met een boekje gedichten van Neruda leest. Of de drilofficier die na z’n schreeuwerige dagtaak de brulaap aan de haak hangt en zich verdiept in de haiku’s van Van Rompuy. 'Ik was mezelf met propere woorden.' kan echter ook de mijmering zijn van een andere windverkoper die terugdenkt aan de tijd toen hij nog niet de breedsmoelkikker moest uithangen en zichzelf nog kon zijn, zichzelf nog niet moest verkopen met dure woorden.

Met slechts zes woorden opent Fien voor mij niet één maar vele werelden. Knappe prestatie."

Foto: Kolibreeze

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home