Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: 'Lichaam van gelei' door Ingrid Strobbe
27 februari 2019

Roel Richelieu Van Londersele is dichter en romanschrijver. Hij was de eerste Gentse stadsdichter, is nu redacteur van www.hetgezeefdegedicht.be en stichter van de nieuwe uitgeverij De Zeef, die alleen debutanten uitgeeft. Hij publiceerde tien dichtbundels die verzameld werden in DE BRUIDEN (uitgeverij ATLAS/Contact). Zijn werk werd opgenomen in talrijke bloemlezingen en poëzieroutes. Hij kreeg diverse literaire prijzen o.a. de Prijs voor Literatuur van de Stad Gent en de Louis Paul Boonprijs. Zijn nieuwste roman ‘Reis naar mijn vader’ ligt nu in de winkel. 



Roel Richelieu Van Londersele tipt deze week 'Lichaam van gelei' van Ingrid Strobbe

"Lichaam van gelei is een eerste versregel die meteen de aandacht trekt, intrigeert. De regel is enigmatisch en je wil als lezer meer te weten komen. Je leest snel het hele gedicht en de taalvastheid, de aanwezigheid van poëtisch metier overtuigen je dat het de moeite loont dieper in te gaan op het gedicht, het te herlezen in een poging om er een sluitende interpretatie aan te geven.

Ik vermoed dat vrijwel elke lezer zal uitkomen bij de kwal, daar zijn voldoende aanwijzingen voor, maar sommige beelden pruttelen tegen. Er zijn geen groene kwallen, wel blauwe, rode, gele of bruine. Heeft de dichter zich laten leiden door een visuele indruk, een kleur die ontstaan is door de mix van de kleur van de kwal en die van het zand? Of was de dichter verliefd op een vleugje humor? Was groen het alibi om de leuke versregel: ‘het heeft prei gegeten’ te kunnen inlassen?
De kwal staat op het interpretatieblad, maar de rol van de personages: wij (ook vertegenwoordigd door onze blik en onze vleugels) blijft een vraagteken. Zijn ze alleen als observator aanwezig of zit er meer achter?

De cryptische slotzin ‘het wil de slaande reis van onze vleugels overnemen’ laat de lezer met een onzeker gevoel achter. Kan het dat de dichter de kwal gevoelens en verlangens heeft gegeven, dat de kwal ervan droomt haar hulpeloosheid te kunnen opheffen en dat vleugels daarbij de ideale remedie zijn? Slaat ‘onze vleugels’ in het algemeen en symbolisch op menselijke vleugels of alleen op de vleugels van de twee observators?

Er zijn gedichten waarbij de onduidelijkheid afstotend werkt, bij andere zet het aan tot try and error in de interpretatie. Die grens is moeilijk te trekken en verschilt van lezer tot lezer. Ik bleef geboeid door dit gedicht."

Tip van de week: 'Lucianna' door Emily Klaproos
19 februari 2019

Patricia Jozef studeerde schilderkunst en filosofie en zocht in beide disciplines verhalen. In 2017 verscheen haar debuutroman Glorie bij uitgeverij De Geus. Het boek werd lovende onthaald en haalde de shortlist van de ANV Debutantenprijs, de prijs voor het beste Nederlandstalige debuut. Momenteel geeft ze les aan migranten en vluchtelingen en schrijft ze aan haar volgende roman.

Patricia Jozef tipt deze week 'Lucianna' van Emily Klaproos.

"Meermaals vroeg ik me verwonderd af wat ik aan het lezen was. Welke stukken van dit boek komen voort uit de verbeelding van de schrijfster? Van waar haar fascinatie? Het is een uitdaging om dit verhaal te duiden.

Emily heeft een vaste schrijfhand. De taal is helder en ongekunsteld en nergens onnodig opgesmukt. Dat wordt honderd bladzijden lang consequent volgehouden. Ook de opbouw heeft iets stevigs. Hoofstukken en alinea’s worden afgesloten met een zin die vragen oproept en de lezer laat verlangen naar meer. Dat werkt goed en is knap gedaan.

Dit boek is bevreemdend, heeft iets manisch en heeft een grote vastberadenheid. En ook daarom blijft het hangen.

Doorheen heel het verhaal zitten soms treffende details die de observatie van de schrijfster tonen. Bv haar dat in een vlecht wordt gebonden en vrolijk heen en weer danst op het ritme van de passen. Of een rekkertje dat tegen een pols pets en pijn oproept. Of: ‘Lang voor ik mijn kleding zou uittrekken, moesten zij mij al uitgekleed hebben met hun ogen.’ Details neergeschreven vanuit een groot gevoel voor naturel.

Aan de andere kant worden er soms ook woorden gebruikt die zo algemeen zijn dat ze vervlakkend kunnen werken. Een voorbeeld dat regelmatig gebruikt wordt: ‘Ik zette mijn masker op en...’ Het is aan de schrijver om zulke uitspraken te vermijden en te vervangen door iets specifieks, een zichtbare actie. Als je wil schrijven over misbruik of verkrachting, vermijd dan het woord misbruik of verkrachting. Of wees er bijzonder spaarzaam mee. Het zijn te grote woorden die uitzoemen en eerder beschouwend werken dan dat ze een beleving weergeven. Door deze woorden zo vaak en zo makkelijk te gebruiken, verdwijnt het gruwelijke karakter ervan en maken ze een verhaal oppervlakkig. Wanneer je beschrijft ‘Ik zocht alle gele voorwerpen in de kamer op. Ik telde de lijnen op de grond. Ik verzon zoveel mogelijk dieren met de letter A.’ terwijl het misbruik aan de gang is, dan is dat tien keer pijnlijker en krachtiger dan wanneer je schrijft: ‘Ik werd jarenlang misbruikt.’ Wanneer ik lees over een rebellenleider, dan ben ik benieuwd naar het karakter of naar kenmerken van de man. Alleen op die manier kan ik me inleven en wordt een verhaal geloofwaardig.

Op vlak van gevoelens en beleving tonen kleine, goed gekozen details veel meer dan het benoemen in zijn algemeenheid.

Lucianna is een intrigerend verhaal. Geschreven door iemand die goed op weg is om een schrijver te worden. Het heeft een zuivere stijl en een stevige opbouw. Ik ben benieuwd naar meer. Emily Klaproos: ga vooral door met schrijven.

 

foto: Johan Jacobs

Winnaar en laureaten schrijfkans Koester bekend
17 februari 2019

Schrijf een gedicht. En help met je woorden de pijn te verzachten van ouders die een kind verloren.  Dat was de oproep van de schrjfkans 'Gedichten om te koesteren' i.s.m. Koester, een initiatief van het Kinderkankerfonds dat al bijna 30 jaar thuiszorg biedt aan zieke kinderen in hun laaste levensfase.

We ontvingen 75 inzendingen. Vakjuryleden Els Moors, Maud Vanhauwaert, Thomas Jacques, Sieglinde Vanhaezebrouck en de postbode van postkantoor 00/00/00 kroonden het gedicht 'Dag' van Ludwig Van de Voorde tot winnaar. Annelies Leysen krijgt een eervolle vermelding voor haar tekst 'Broedstoof'. Het team van Koester selecteerde zes laureaten. Ontdek de teksten en het juryverslag hier

 

Dag

Vanmiddag in de auto klonk een refrein, een riedeltje

waarin plots jouw naam leek te zitten, waar

codetaal doorheen eenheid van klanken ging, ik had

kunnen zweren dat je er weer voor iets tussenzat.

 

Op de dijk een bruinig stuk wrakhout ontmoet, dat met

verweerde knoest ineens een beer lag te wezen, die

verdacht veel op zijn naaste verwant aan je voeteneinde leek,

's nachts op verzoek tussen spijlen het raam in de gaten hield.

 

Vallende blaren leken op honderd wuivende kinderhandjes,

deden me denken aan de avond van je schooltoneel, waar

de hele klas na het slot wel vier keer applaus kwam halen,

iedereen zwaaiend zag dat jij de mooiste bloemkool was.

 

Dit is mijn logboek van het dagelijkse missen, terwijl

in tussentijd ik helemaal gek van je blijf, op dit

voorlopig uur waarin alles maar blijft duren, beloof ik

tot je terug bent hier wacht voor alle ramen te houden.

 

Ludwig Van de Voorde

Tip van de week: 'Niets is wat het lijkt' door Hilde Bours
13 februari 2019

Jan Loogman volgde o.a. de opleiding docent Creatief Schrijven en werkt vanaf 2008 als schrijfdocent en manuscriptbeoordelaar.
In mei 2018 verscheen van hem “Van rocker tot stoffensnor”, een boek met verhalen uit het leven van Wim Hoekstra, stoffenhandelaar op de Amsterdamse Albert Cuyp-markt. Eerder publiceerde hij gedichten, een boek over zijn vader en korte verhalen, onder meer over Amsterdam Nieuw-West.

Jan Loogman tipt 'Niets is wat het lijkt' van Hilde Bours

"Een fris begin: “Ik woon dicht bij de Scheldevallei, aan de voet van de Vlaamse Ardennen, een regio die erg geliefd is bij fietsers en wandelaars.” Zò, ik weet wat ik als lezer kan verwachten. Al ben ik nog niet zeker of het fietsen of wandelen wordt, in elk geval zullen we eropuit gaan in dit verhaal van Hilde  Bours.

Twee dingen bevallen me in dit korte verhaal. Allereerst de terloopse bedenkingen. “Ik dacht onmiddellijk aan het ‘Schurend scharniertje’ van Jos Ghysen,” staat er als de ik-verteller in een natuurgebied de deur van een vogelhut opent. En: “Hij deed me denken aan de opa van ‘Heidi uit de bergen’,” als ze in de hut een morsige oude man aantreft.  Scharniertje noch Heidi uit de bergen ken ik, en toch geven deze bedenkingen mij een beeld, namelijk van het hoofdpersonage, de ik-verteller. Ze is geen vrouw die gauw de kluts kwijt is. Ze kijkt en plaatst wat ze ziet meteen in een kader. Een zekere koelbloedigheid ken ik haar toe.

Wat me ook bevalt, is de spanningsopbouw. De opening haalde ik al aan en inderdaad gaat het hoofdpersonage, de verteller, er in het vervolg meteen op uit. Ze gaat naar de vogelhut bij een meertje in de buurt. Er gebeurt zo weinig en dat wordt zo vrolijk en zonder omwegen benoemd (“Ik genoot van het heerlijke, winterse tafereel”) dat ik als lezer een gebeurtenis voel aankomen. Die doet zich dan ook voor: de ontmoeting met de oude man.

Daarin toont de verteller inderdaad koelbloedigheid en het levert haar een levensles op. “Overdonderd” is zij erdoor, maar toch niet zozeer dat ze hem niet heeft kunnen onthouden en nu voor ons noteren.

Er is ook wel wat aan te merken op dit frisse korte verhaal. Was het misschien nog spannender geweest als de ik-verteller in de tegenwoordige tijd zou hebben verteld, direct vanuit de beleving? En zijn alle beelden even scherp, kan bijvoorbeeld gemijmer “snel stokken”? Het zijn aanmerkingen die hout snijden en toch niet afdoen aan de conclusie: een fijn verhaal, efficiënt verteld en met een leuke spanningsboog."

Tip van de week: 'Muze' door Marieke Ornelis
6 februari 2019

Kevin Amse is slamdichter. Hij behaalde de derde plaats op het BK poetry slam (2017) en was twee keer offerpoëet op het EK poetry slam (2016-2017). Met het collectief Slambacht won hij de Belgische teamslam (2016). Hij stond in de Turing top 100 en publiceerde o. a. in Deus Ex Machina.

Kevin Amse tipt deze week 'Muze' van Marieke Ornelis

"Vormelijk is het een lang en regelmatig gedicht. Door die regelmaat en de indeling van de strofen stoort de lengte niet. Ook de spanningsboog is goed genoeg om het gedicht boeiend te houden. Het geheel is duidelijk en overzichtelijk, wat een valkuil kan zijn bij een langer gedicht. De tekst leest vlot door het metrum dat er bewust of onbewust is ingeschreven. 

De beelden zijn duidelijk en scherp, alleen de 'claire-obscure' metafoor vind ik wat cliché. Verder ben ik onder de indruk van zinnen als 'hoe jij je gedachten om geweien vouwt' en 'hoe jij vrouwen doet opstijgen als rooksignalen verspreid in een stad.' Het is ook leuk hoe sommige zinnen een constante vormen door het gedicht heen. Dat zorgt voor herkenbaarheid en structuur. Daarbij denk ik aan de metaforen over wiskunde en een brand.

Voor mij is het gedicht een liefdesgedicht over hoe je helemaal opgaat in een (foute) liefde. Dat is er gaandeweg subtiel inschreven met 'ik ben er één van', dat pas onderaan in de tweede strofe verschijnt. Daarna wordt het nog pijnlijk duidelijk met een sterk slot 'Limieten zijn voor mensen die goed zijn in wiskunde' gevolgd door 'We bevinden ons ver buiten nul en oneindig', een variant op het eerdere 'We bevinden ons ergens tussen nul en oneindig.' Subtiel en sterk. 

Hier en daar mag het gedicht van mij nog wat bijgeschaafd worden, maar desondanks is het een erg knappe tekst." 

Gooi je pen in de strijd
31 januari 2019

Burgerprotest zit in de lift. Mensen komen op straat om hun ongenoegen en hun wensen te laten horen. 

Omdat wij ook geloven dat een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid geen slechte zaak is, slaan we de handen in elkaar met twee belangrijke bewegingen: de bosbrossers en het Vermeylenfonds.

En bieden we twee nieuwe schrijfkansen aan. 


Gooi je pen in de strijd en doe mee aan #Burgerprotest (tot 15 februari) of Write the Climate (tot 20 februari).  Veel succes! 

De eerste geselecteerde slogan van Write the Climate is van Bregtje Van Bockstaele:

Zuur/fijn/stof/pruim
wie wil wat
in zijn tuin? 

Tip van de week: 'Een kale kip kun je niet plukken' door Hubert Grimmelt
30 januari 2019

Vitalski is schrijver, dichter en performer. Hij publiceert columns, romans, liedjes, toneelstukken, stripverhalen en poëzie. Op het podium brengt hij vooral standup-comedy, maar ook literatuur en muziek. 'De Ideale Schoonzoon' is zijn vijftiende avondvullende comedy show.
Vitalski stelde de bloemlezing, Mijn Azertyfactor, samen, naar aanleiding van de vijfde verjaardag van dit platform. 

Vitalski tipt deze week 'Een kale kip kun je niet plukken' van Hubert Grimmelt

"Een kale kip kan je niet plukken", die titel komt meteen zeer flink binnen. Zelf heb ik dit altijd een zeer geruststellend gezegde gevonden. Wie leeft er niet in vrees voor zijn belastingbrief, zijn finale boete, zijn failliet? Maar zie: er is een grens aan de mate waarin we kunnen worden leeggeroofd. Deze titel nodigt uit om na te denken, maar is tegelijk vertrouwelijk en zelfs gemoedelijk. En bovenal dynamisch.

De openende alinea is net zo gezwind; twee korte, aan elkaar evenwaardige zinnen schouder aan schouder, de eerste zin schetst vliegensvlug de hele setting, de tweede zin zet ogenblikkelijk de handeling in gang. En voorts geen overbodig inleidend geëmmer. De lezer kan niet anders dan de auteur blijven volgen. Het eerste, zeer persoonlijke beeld dat we voorgeschoteld krijgen, zijn de reproducties van Canaletto; dat is een fijne vondst, zeker in samenspel met de overzichtelijk geordende boeken, zijn dat wel fraaie doeken, maar toch vooral nogal braaf, ei zo na kitscherig, en dus kleinburgerlijk. Volgens het klassieke principe "show, don't tell", heeft de auteur ons zodoende, als het ware terloops, een trefzeker portret geschetst van deze "Meester van Doorn", die deze werken in zijn kamer heeft hangen. En intussen is er een aardige spanning opgebouwd; Antoine moet bij hem binnenkomen - maar we weten nog steeds niet waarom dan wel.

Pas verderop komen we te weten dat deze meester geen schoolmeester is, maar een advocaat. Zonder enige overbodige poëzie, maar steeds in karige, hoekige zinnen, wordt de problematiek ons uiteengezet - overigens een ernstig te nemen problematiek, waardoor die titel, over de "kale kip", op slag aan frivoliteit verliest. En toch: op Antoine zijn lippen verschijnt een glimlach. Dat is een onvoorspelbaar ding, een beetje vervreemdend zelfs. Waarom is voor dit hoofdpersonage, die geschilderde ellende kennelijk toch maar futiel? Om dit te weten te komen, moeten we blijven verder lezen; en zo heeft de auteur ons reeds tot in de helft van zijn verhaal geloodst, zonder dat we dit uitdrukkelijk in de gaten hebben, en zonder exuberante middelen. De karigheid, de economie van deze taal, is prijzenswaardig.

Het slot is onvoorspelbaar. Gedurende het verhaal wil je er als lezer vanuit gaan dat "Antoine" één of ander plan achter de hand heeft - waarom anders zou hij er zo kalm en zelfs bijna vrolijk onder blijven? Hij veroordeelt de meester ook niet, hij vindt hem alleen maar "merkwaardig"- een pacifistische taxering, zeker in tijden waarin scheldproza hoogtij viert. Maar helemaal op het einde denkt de protagonist plotseling enigszins onzeker:"ik hoop dat het in orde komt."

Ik hoop het ook.

Met Hubert Grimmelt, de auteur van deze schalkse, pretentieloze, vlotjes voortwandelende tekst, zal het wel zéker goed komen.

Tip van de week: 'De slechtste dingen in het leven zijn gratis’ door Lana Salamone
23 januari 2019

Brigitte Van Aken is auteur van romans voor zowel volwassenen als jongeren. Ze behaalde de Publieksprijs (Knokke Heist- jeugdroman 2008) met de thriller Ooit is niet nu,  haalde een Duitse vertaling binnen met de brievenroman Zie je graag, schreef een verhaal over onverwerkt verdriet met Uitgeteld, de laatste 1000 woorden van Tess, waagde zich aan een groeiboek Lies en Sep zijn vrienden en las met plezier voor Luisterbibliotheek De X,of hoe fout een leraar kan zijn in. Met haar laatste jeugdroman Gewoon daarom! zet Brigitte zich volgens de flaptekst helemaal op de kaart in de kinder- en jeugdliteratuur. Ze beschrijft daarin het verhaal over een ongewone vriendschap tussen een autistisch meisje en een Syrische jongen. 

Brigitte tipt deze week ‘De slechtste dingen in het leven zijn gratis’ van Lana Salamone.

“Lana Salamone kan schrijven. Omdat zij flirt met  ironie. De sanseveria die de verpleegster enkele weken geleden in mijn kamer heeft gezet om de boel wat op te fleuren hangt er slap bij. Ook al is deze hardnekkige woestijnplant terug van weggeweest, zelden heeft die gediend om de boel wat op te fleuren. Bovendien moet je zo’n  vrouwentong al serieus toetakelen voor die er slap bij hangt. De plant is licht giftig: het gif sluipt dus vriendelijk de kamer van de protagonist binnen. Knap, Lana!

Wellicht is er meer aan de hand met de patiënte, die hallucineert /droomt , ook  nà de sprong om voor eeuwig bij hem te zijn..  Liefdesperikelen? Of iets totaal anders?

Wat wel duidelijk is: het gaat hier om verdriet en verlies. Maar dit verdriet wordt verpakt in suggestieve taal. In slaan en zalven ook. Ik kan niemand meer recht in de ogen kijken en even later: Niet sinds ik de zijne heb gezien.

Wat las de dokter in die ogen, behalve afkeer van therapieën? Het blijft een open vraag: paniek om de sprong? Om de droom van de man die bestaat? Wie  is die man? Is hij een vaderfiguur? Een partner? Of iemand totaal anders?  

Eén ding, Lara: ik  zou ook de quote waarover sprake ( dat is toch niet die draak van een titel?) suggestief in het verhaal verwerkt hebben. Zo ontspoort de lezer weer even. En dat vindt hij spannend.  Maar de auteur ( jij!)  trekt de locomotief. Altijd. Ook al zet je de lezer een aantal keer op het verkeerde  spoor, de terminus blijft duidelijk in zicht.

Wellicht zal dat einde ook helder geschreven zijn.”

Azertyfactor: boek met schrijfopdrachten
22 januari 2019

Dit platform bestaat vijf jaar. En dat vieren we maar wat graag met een boek. Mijn Azertyfactor. Aan de slag met schrijftalent bevat een eigenzinnige selectie van 25 teksten die de afgelopen jaren hier ‘tip van de week’ waren. Vitalski stelde de bloemlezing samen en voorzag elke tekst van scherpzinnige feedback. Ook de commentaar van de tipgevers onder wie Christophe Vekeman, Anne Provoost, Heidi Lenaerts en Elvis Peeters is opgenomen. Wie de teksten en feedback grondig leest, haalt er zeker heel wat inspiratie uit om eigen teksten te verbeteren. Daarnaast bevat het boek originele schrijfopdrachten die je schrijfspier trainen en je Azertyfactor helpen verhogen.

Te koop voor 15 euro via de website

In het boek staan teksten van:
akim a.j. willems, Femke Vindevogel, Goedele Billen, Christine Van den Hove, Marijke Scholten, Ghetina Rens, Sofie Strubbe, Samuel Derous, Leen Raats, Ingemar Spelmans, Paula Dumont, Gert Vanlerberghe, Thomas Jacques, Ulrike Burki, Iris Wynants, Le Claire, Kathleen Verbiest, Ingrid Strobbe, Maarten Verhelst, Cara Jacobs, Shari Van Goethem, Gitta Van Reeth, Sascha Beernaert, Felix Sandon en Steven Verbeeck.

Uitgeverij Vrijdag / Vormgeving: Gunther Fobe / Illustraties: Nicolas Marichal  Schrijfopdrachten: Dimitri Bontenakel

Tip van de week: 'Vogel/draaien' door Camilla Peeters
16 januari 2019

Silvie Moors houdt hartstochtelijk van lezen én mensen. Zij is artistiek leider van de literaire organisatie DE DAGEN. Daar leest ze wereldliteratuur samen met diverse groepen mensen, interviewt ze schrijvers, biedt leesconsult aan en leidt leesclubs. 

 

 

 

Silvie tipt deze week 'Vogel/draaien' van Camilla Peeters

"Hoe troostend is het te weten dat traagheid mag.
Dat alleen ademhalen soms genoeg is.
En dat je niet altijd precies moet weten waar je naartoe gaat.
We zien wel, schrijft Camilla Peeters.

Ze verbeeldt het draaiende kolken van de aarde.
Het moeilijke balanceren op een veeleisende koord.
Ze vibreert in woorden wat het vraagt om in deze drukke wereld je evenwicht te bewaren.

En ze zoekt de ander daarin.
Van ik naar wij treedt ook de troost van de schoonheid op.
Sneeuwvloklampen.
En van de ander en wat er buiten te zien en te voelen is,
keert de ik-persoon weer naar binnen en voelt hij dat ook stilstaan mag.

Dit is een prachtig geschreven zoekende, beeldrijke en wervelende ode aan het onmogelijke evenwicht."

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home