Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: Hilde Van Cauteren
16 juli 2014

Hilde Van Cauteren is dichter en jeugdauteur. Ze schreef Het Naveltheater en De Pigmentroute. Ze koos voor De winkel door Jan De Jonghe.

‘Ik had geen werk. Maar mijn vriendin had wel werk. Ze was al op kantoor toen ik wakker werd.’ In ‘De winkel’ voert Jan De Jonghe een ik-personage op dat van uitstelgedrag zijn levensstijl heeft gemaakt. Al na de eerste alinea heb je door dat er in dit korte verhaal weinig gaat gebeuren. Toch was ik nieuwsgierig genoeg om verder te lezen. De verteltoon is prima. Jan past voortdurend het ‘Show, don’t tell’ principe toe. Hij schrijft niet hoe laat het is, maar wel dat de koffie koud is. Je voelt de sfeer in de oude, lege winkel, waar de dag een andere tijdsorde lijkt te hebben. Ook de karaktertekening zit goed. Het feit dat er vliegen in de keuken zitten, wordt door de man alleen maar geconstateerd, niet verholpen. Het rolluik van de winkelruimte  is nog gesloten, ‘omdat zijn vriendin het niet geopend heeft’. En wanneer de man aan de telefoon oppert dat hij misschien gordijnen gaat hangen of verhuisdozen gaat uitpakken, weet je als lezer al lang dat daar niets van in huis zal komen. De man rookt, drinkt koffie en denkt na. En wanneer hij het te warm krijgt in de zon, gaat hij in de schaduw zitten. De banale dialoog met de vriend aan de telefoon en het gesprek met zijn vriendin aan het slot sluiten goed aan bij de verteltoon. Hier en daar kan het verhaal nog een beetje redactiewerk gebruiken, maar het geheel klopt. Ik ben benieuwd of we van Jan nog meer kortverhalen gaan zien verschijnen. Het genre ligt hem blijkbaar wel.

foto: Joost Bataille

Nieuwe kansen op Azertyfactor
14 juli 2014

Azertyfactor is in de eerste plaats een kansenplatform voor schrijvers. We zijn dan ook blij dat steeds meer organisatoren hun weg vinden naar Azertyfactor. Je vindt op de kansenpagina nieuwe schrijfuitdagingen terug van de Marnixring Leeuwercke, het literair tijdschrift Gierik, MiramirO en Jeugd & Poëzie. Het wordt een zomer vol inspiratie.

Tip van de week: Martijn Lindeboom
9 juli 2014

Martijn Lindeboom is schrijver, organisator van de Paul Harland Prijs schrijfwedstrijd en redacteur van Hebban.nl/Fantasy. Hij schreef o.a. de boeken Lagen in Stad, Schatten uit de schaduw en De brandende krijger en geeft workshops ‘Fantasy schrijven’. Martijn koos voor het flitsverhaal Brave meisjes van Christine Van den Hove.

“Een flitsverhaal is veel moeilijker dan het lijkt. Om in zo’n korte tekst informatie, stroming en emotie samen te brengen, dat is een prestatie. Dit verhaal is een kleine ontdekkingstocht naar bedoeling, terwijl bij eerste lezing het stuk al mooi is. De schrijfster roept beelden op, maar kloppen ze wel? Past wat in mijn hoofd opkomt bij wat de auteur heeft bedoeld? Bij herlezing vallen de aanwijzingen op hun plek en wordt een heldere scene neergezet.

Ik werd dit verhaal ingetrokken door de ‘sense of wonder’ die het perspectief bij mij opriep. Het overtuigde me vervolgens doordat, ondanks dat het over iets anders ging dan ik aanvankelijk fantaseerde, het gevoel van verwondering nog sterker werd.

Toch ook een paar opmerkingen: ik snap het beeld van ‘traag springen’, maar toch haalde me dat heel even uit de stroom van het verhaal. Daarnaast denk ik dat het woord ‘meester’ misschien niet helemaal past bij het perspectief dat door ‘spinnen’ helder gemaakt wordt. Tenslotte: ‘soms’ en ‘maar één keer’ in de openingspassage lijken met elkaar in tegenspraak. Maar dat zijn kleine dingen. Brave meisjes is een heel mooie flits van twee (bijna drie) levens."

Tip van de week: Maartje Luif
2 juli 2014

Maartje Luif is schrijfster en prive-schrijfcoach. Ze is bezig met een roman voor uitgeverij Atlas-Contact. Ze koos voor Op logies van Warmwatermuziek.

"De auteur is een detailkunstenaar. Alsof hij (of zij) met een fineliner een bouwtekening maakt, zó fijntjes zijn de omstandigheden uitgetekend. De helft van het verhaal beslaat de tocht van twee kinderen door een trappenhuis van een appartementsgebouw naar boven. Dat zou helemaal verkeerd kunnen uitpakken - saai, langdradig, te beschrijvend, - maar dat gebeurt niet. De lezer zit de kinderen op de huid, stelt zich voor hoe hij tegen een onwillige deur duwt, hoe hij zijn handen openhaalt aan grove muurstuc en hoe hij het licht ziet uitgaan, terwijl hij de juiste deur nog niet heeft gevonden. De lezer loopt met de kinderen mee langs gangen en parlofoons uit zijn eigen jeugd.

De spanningsboog die deze close-up met zich meebrengt, eindigt helaas in een uitgelubberd elastiekje. De lezer denkt dat het ergens toe zal leiden, die nauwgezette beschrijving van het begin van het bezoek. Boven zal zich een anekdote openbaren, er zal zich een plot ontvouwen, of iemand zal iets zeggen dat alles wat de lezer zojuist tot zich heeft genomen in een ander licht zet. Maar nee, het eindigt nergens. Dat is dan ook mijn belangrijkste advies voor de schrijver: geef je verhaal een functie, zorg dat de nostalgie meer vertelt dan alleen 'o, die goede, oude tijd'.

Verder verdient dit verhaal een iets secuurdere eindredactie. Let op de interpunctie, en daarmee de kadans van de tekst, houd elk detail nog eens tegen het licht (wat is bijvoorbeeld een 'verkleumd laken'?) en schrap zo hier en daar een zin ('niks aangebrand hoor' haalt de lezer uit het verhaal, dat is zonde, en de 'lillende' beentjes zijn mooi, maar passen niet echt in het beeld).

Ik stip niet voor niets aan dat het verhaal het 'verdient', want ik genoot van het beeld dat voor mijn geestesoog verscheen. Ik las met veel plezier hoe bomma's stem uit de parlofoon 'botste' en hoe de spaarlamp 'aan bibberde'. Ik had alleen zo graag gezien dat de situatieschets zou uitmonden in een verhaal."

foto: Ilja Meefout

Tip van de week: Diane Broeckhoven
25 juni 2014

Diane Broeckhoven, schrijfster en journaliste, koos voor Muren gaan niet dood van Leen Raats.

"Deze korte impressie rond het sterven van een moeder doet me denken aan het kookprogramma 'Dagelijkse Kost' en dat mag niet als een gebrek aan respect worden beschouwd. De associatie wordt me ingegeven omdat Leen Raats net als Jeroen Meus gebruik maakt van pure en doodgewone ingrediënten - woorden in dit geval - die ambachtelijk en met liefde tot iets verfijnds worden getransformeerd.  Geen gezwollen taal of pathos, maar dagelijkse kost om een tragedie te verwoorden.

In dit stukje proza, waarin kwetsbaarheid en machteloosheid doorklinken, herkent iedereen wel iets. Het raakt de lezer. Het veroorzaakt kippenvel.  
'Hoe de wind met lange vingers door de bomen graaide' is een zin die in mijn hoofd blijft nazinderen. Een zin die suist en beweegt, die vaart brengt in een klein verhaal dat tegelijkertijd beweeglijk en heel stil is."

Tip van de week: Bart Stouten
18 juni 2014

Bart Stouten is dichter en presentator bij Klara. Hij koos voor Na mijn dood, een gedicht van Ingrid.

"Iemand wordt een berg genoemd, een berg die in beweging komt, als een gletsjer. Tegenover de dynamische natuurkracht, die verplaatst wordt naar het beeld van een trekpaard, staat de ontwapenende kwetsbaarheid van een stel babywangen. Wat ik in dit gedicht mooi vind, is de wijze waarop de aangereikte elementen een spoor achterlaten, doordat de dichteres ze verderop weer oppikt: het water dat aan het begin de berg omringt, verschijnt halverwege het gedicht opnieuw; de zachte wangen worden de aaibaarheid van een stad. De markante oppositie tussen hard en zacht werkt sterk door en loopt aan het slot uit op het onverwachte beeld van een long die bewoond wordt, door een adem die kosmisch overblijft na de dood. Ik houd ook van het gevoel voor melodische fijnzinnigheid dat de dichteres betracht. De laatste vier verzen zijn het tegendeel van lettergrepen die stuiteren en haperen. Integendeel, de taal vloeit moeiteloos, als een soort lava, tussen de getekende elementen van het onvergetelijk beeld. Ook knap is de continuïteit van het leven, zoals gesuggereerd in een gedicht met de titel ‘Na mijn dood’: golven, schuim, en alles wat transformeert in de blijvende adem van paard, van baby, van stad."

Tip van de week: Inan Akbas
11 juni 2014

Inan Akbas is auteur van de romans De Nullen en Caleidoscoop en uitgever bij Beefcake Publishing. Hij koos voor Achter de muur van Mattijs Deraedt.

"Een good old story over Eros en Thanatos. Meer moet dat niet zijn. Meer mag dat niet zijn. In vier paragrafen schetst Deraedt het wezen van de mens. De openingszin prikkelt de nieuwsgierigheid van de lezer en schept verwachtingen. Wij worden al in de eerste alinea een voyeur, evenzeer als de ik-persoon. Er is niets anders te doen, stelt de schrijver. Op ons wacht enkel een oneindig zwart.

Er is een waarheid ontdekt. Maar het is moeilijk om daarmee om te gaan. Soms is dat onmogelijk. Om die duisternis te vergeten, te ontvluchten, te negeren, storten we ons op onze driften. De verbeelding mag ons meenemen, moet ons vervoeren. We gaan op avontuur met de vrouw van onze buurman. Gij zult niet begeren uws naasten vrouw. We verkrachten de Geboden. God en de Bijbel hebben geen macht meer over ons, dixit Deraedt. De ik-persoon, eenzaam, kiest voor de kleine dood. En kijkt al uit naar het origineel."

Tip van de week: Lies Van Gasse
4 juni 2014

Lies Van Gasse is dichter en kunstenaar. Ze koos voor een puntdicht over De Groote Oorlog van Leen Pil

"Een goed gedicht is een soort lichaam. Het beweegt, pulseert, heeft een leven in zich dat van buitenuit niet altijd even makkelijk te bevatten is. Ook is het soms een kwestie van maten en proporties. Er zijn geen wetten. Waarom is het ene gedicht te lang, het andere te kort? Waarom zijn we soms onder de indruk van een groots lichaam, en kan het bij een andere persoon net een plompe, weinig verfijnde indruk geven?

Net zoals er in het dagdagelijkse leven heftig commentaar gegeven wordt op wie uiterlijk afwijkt van de middelmaat, vergt het durf een gedicht te schrijven dat afwijkt van de norm. Leen Pil trof mij daarom in het bijzonder met een puntdicht, over De Groote Oorlog.  In twee korte regels wekt zij een spanningsveld op dat de lezer aantrekt, maar vertroebelt. Wie op Azertyfactor haar andere puntdichten gaat lezen, merkt dat de reeks  een betoverende serie raadsels is geworden, die van de sluier tipjes opheft."

Tip van de week: Geert Briers
28 mei 2014

Geert Briers is al jaren actief in het boekenvak en debuteerde in 2012 zelf als dichter. Hij is sinds kort ook 'Dichter van Braakland' voor het gelijknamige Radio 1-programma. Geert koos voor Z.T. van IT.

"Dit gedicht valt me lastig. Hier wordt een ongemakkelijke sfeer genadeloos scherp getekend. Geen ontkomen aan. De dichter beeldhouwt met taal. De zinnen ‘kloppen’ niet altijd en soms kantelt de betekenis halverwege de zin. Er lijken ook woorden te ontbreken. Toch leest dit gedicht nooit geforceerd en net wanneer de korte, haaks in elkaar gestoken, zinnen té nadrukkelijk worden, komt een lange zin die de achtergrond van het verhaal vertelt en die ademruimte geeft. Het is zo’n gedicht dat je graag leest en herleest.

Ook knap is de keuze voor simpele maar trefzekere woorden. Dat maakt dat een zwaar woord als ‘leugens’ ook daadwerkelijk doorweegt.Toch dit: als dichter mag je jezelf een cadeau doen met de titel van je gedicht. Je verleidt er de lezer mee om je gedicht te lezen én het is een sleutel tot de tekst. Daarom vind ik de titel Z.T. een gemiste kans. Het gedicht tekent zich duidelijk, maar abstract, de titel had er iets aan kunnen toevoegen. Nu was de afkorting bijna de reden waarom ik het niet zou lezen."

Tip van de week: Dimitri Verbelen
21 mei 2014

Dimitri Verbelen schrijft columns voor de Gentse stadskrant 'Dzjoef', recenseerde muziek en boeken voor 'Cutting Edge' en is de auteur van het theaterstuk 'Het Vertrek' en het boek 'Vrolijk Relativerende Liga ter bestrijding van Azijnpis en Verzuring' . Zijn gelijknamige Facebookblog telt meer dan 31.000 volgers. Dimitri koos voor Overstuur van Valérie Du Pré

"Van nature ben ik niet geneigd om mensen die witte chocolade boven zwarte verkiezen, leuk te vinden. Het hoofdpersonage in dit verhaal stel ik echter met veel plezier vrij van mijn neurotische dwalingen. Hoofdzakelijk omdat ik ergens, in een ver verleden, verbondenheid voel met de gedachten die over het asfalt rollen. Het dwangmatige zelfvertrouwen en de onzekerheid die er doorheen schemert zijn herkenbaar zonder te vervallen in clichés. Dit is een korte roadmovie met een klein verhaal. Dat betekent echter niet dat er geen grote ambitie in schuilt. Voor iemand die zelf heel vaak zijn alter ego (D!) onder teksten plakt, ben ik gek genoeg geprikkeld om te weten wie er achter dit stuk zeep verscholen zit."

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home