Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de dag: Kris Van Steenberge
2 november 2014

Kris Van Steenberge, debuteerde dit jaar met zijn roman Woesten, waarmee hij de Bronzen Uil en de Debuutprijs 2014 wegkaapte.
Hij koos voor Wijn met een rietje van Juliëtte Rosenkamp.

"Eenvoudige stukjes leven zijn soms het moeilijkst te beschrijven. In ‘Wijn met een rietje’ lukt dat simpelweg, zonder meer. Waar gewone woorden een merkwaardige sfeer oproepen, loert schoonheid om de hoek."

Tip van de dag: Leen van den Berg
1 november 2014

Leen van den Berg is vooral bekend als jeugdauteur. Ze schrijft ook scenario’s en toneelteksten en heeft net een historische roman af.
Sinds 17 jaar werkt ze als creatief schrijfdocente o.m. aan het conservatorium van Hasselt en als gastdocente ‘creatief schrijven’ aan diverse hogescholen in binnen- en buitenland. Leen koos voor Zandlopers door Jan Hardies.

"‘Zandkorrel na zandkorrel. De buik van een zandkorrel zou ervan gaan grommen. Net zoals de kamerdeur in haar voegen kraakt vanwege de plotse hitte, lijken ook de minuten, de seconden uit te dijen.’ Met deze openingszinnen stopt schrijver Jan de tijd  in ‘Zandlopers’, een titel die even suggestief is als de rest van de tekst.

Haarscherpe beschrijvingen en sterke metaforen zorgen ervoor dat je de hitte voelt, ziet en hoort.  Naarmate je verder leest, krijg je een gevoel van verstikking. Er is het kleine geluk van dit gezinnetje, maar tegelijk is er ook de beklemming vast te zitten in een muizenval. Het hoofdpersonage staat voor een keuze: de weg volgen van het vliegtuig dat een krijtstreep trekt in het kleine stukje blauw boven de tuinmuren, of mee blijven opstappen met de meute, zoals de mieren die elkaar in de tuin vertrappelen en hun kop letterlijk in het zand steken.

Heerlijk, hoe Jan erin slaagt zoveel te zeggen tussen de regels!"

Tip van de dag: Marnix Peeters
31 oktober 2014

Marnix Peeters is auteur van de romans 'Natte dozen' en 'De dag dat we Andy zijn arm afzaagden'. Marnix koos voor De Vlucht van Kathleen.

"‘De Vlucht’ is een miniatuurtje, een schets, waarin goed onuitgesproken blijft wat onuitgesproken hoort te zijn. De lezer pelt de ui. Het is heel visueel. En de beelden kloppen. Dat vind ik heel belangrijk — al te vaak struikel ik in proza over loshangende metaforen, als ze me al niet in de nek komen bijten."

Tip van de week: Gert Brouns
29 oktober 2014

Gert Brouns is de eigenaar van de Gentse boekenwinkel Limerick en ook organisator van het Kortverhalenfestival. Hij koos voor Veilig terrein van Julian Nikula.

"Dit korte verhaal heeft niet alleen een geweldige titel, maar ook een openingszin waardoor je 'gepakt' wordt. Het is goed en vlot geschreven in een beeldende, rijke stijl. Julian gebruikt originele en zelf uitgevonden woorden (zoals 'visselden'). Dat het tegelijk een ode aan het boek en de boekhandel is, is uiteraard een leuke bijkomstigheid."

Tip van de week: Akim A.J. Willems
22 oktober 2014

Akim A.J. Willems is schrijver, dichter, performer, kunstenaar, bibliofiel uitgever & student aan de SchrijversAcademie. Hij is nog even B-dichter; de officiële dorpsdichter van Bornem. Aanstaande zaterdag draagt hij de fakkel over tijdens de Dag van de Stadsdichter. Hij koos voor Wij, vaders van Kris Delameillieure.

"Slechts twee woorden had Kris De Lameillieure nodig om de interesse van een kersverse papa te wekken en vanaf de eerste versregel een warme band tussen hem en het gedicht te smeden: wij, vaders.

Mannen met handen als kolenschoppen en hoekige  karakterkoppen,met stoppelbaarden en pluizig haar, die met een brede nek op gekromde schouders – zij dragen de last van het leven met zich mee  – neergeplant werden. Alsof ze uit een schilderij van Permeke gestapt zijn en zich, moe na noeste arbeid, in zeven haasten en evenveel versregels als een gedicht op papier neergevlijd hebben. Zo zien de vaders uit De Lameillieures gedicht er in mijn gedachten uit.

Drie zinnen. Zeven versregels. Meer heeft De Lameillieure niet nodig om dat archetypische beeld bij mij op te roepen. Het gedicht is kaal - in de goeie zin: ontdaan van ballast – en daardoor krachtig.

De laatste versregel (“Wij wachten”) werkt als een ‘cliffhanger’ waardoor je het gedicht niet onmiddellijk of zomaar kan lossen; zoals dat ook wel eens gaat bij vaders."

Tip van de week: Sofie Gielis
15 oktober 2014

Sofie Gielis is als recensente proza verbonden aan De Standaard der Letteren en is redactielid van het literair-culturele tijdschrift DWB. Ze koos voor Hotel Prestige van Annelies Leysen.

""Knoopt uw jasje schoon dicht,” sist zij kordaat. Meer heeft Annelies Leysen niet nodig om je een verhaal in te sleuren. Natuurlijk kan je nog alle kanten op met een dichtgeknoopt jasje en Annelies Leysen neemt dan ook de tijd om te onthullen wat de sisser en haar goedgeklede partner van plan zijn. Mooi gedoseerd rolt ze het verhaal uit. Maar gelukkig onthult Hotel Prestige niet alles. Na de verrassende ontknoping weet je nog steeds niet wie de jasknoper heeft uitgekleed.

 

 Hotel Prestige heeft alles wat een sterk kort verhaal nodig heeft: uitnodigende openingszin, mysterieus einde en een originele, consequente boog daar tussenin. In proper proza, met wat spanning en creatieve sfeermakers (in één zin vat ze zowel de smakeloze inrichting van de lobby van het hotel als de contrasterende gladheid van haar personage: Zijn perfecte tanden steken fel af tegen het zalmroze interieur) maakt Annelies Leysen van een banaal gegeven een fris verhaal."

Tip van de week: Peter Minten
8 oktober 2014

Peter Minten debuteerde in 2013 bij uitgeverij De Geus met de verhalenbundel Het aarzelen van de tijd. Een aantal van zijn verhalen hadden eerder al hun weg gevonden naar Vlaamse en Nederlandse literaire tijdschriften. Peter Minten werkt nu aan een roman.  Peter koos voor Opening night van Adeline.

"‘Opening night’ lijkt het begin van een klassieke man-vrouw historie. Ondanks het feit dat er ogenschijnlijk weinig gebeurt, intrigeert het verhaalfragment.  Het is geschreven vanuit het standpunt van Adeline, het personage dat het momentum ondergaat. Daarmee maakt dit hoofdpersonage meteen deel uit van de generatie van Nieuwe Helden. Onze helden zijn, zowel in de literatuur als in het leven, nog zelden diegenen die een gebeurtenis sturen, maar steeds vaker zij die een gebeurtenis ondergaan.

Gelukkig voor het verhaal is dat ondergaan niet éénduidig. Adeline laat zich meesleuren door Petrus. Er zit in haar houding iets slachtofferigs (‘Petrus, de lul’), maar ook iets smachtends. Het conflict tussen die twee gevoelens speelt zich af in Adelines hoofd.  Door het verhaal te schrijven vanuit het perspectief van Adeline, maakt de auteur dat conflict invoelbaar voor de lezer. De spanning wordt meer nog dan door de expliciete woorden en zinnen vooral opgewekt door wat zich afspeelt onder de oppervlakte van de tekst. Knap gedaan."

Tip van de week: Tom Naegels
1 oktober 2014

Tom Naegels is schrijver van verhalen, columnist en ombudsman bij de krant De Standaard. Zijn bekendste boek is Los (2005). Hij koos voor Rabarbergeknaag van Bernd Vanderbilt.

"De wereld mag dan geglobaliseerd zijn, verstedelijkt en postindustrieel, vitalistisch proza over beesten en boeren en vechten op café blijft een mysterieuze aantrekkingskracht uitoefenen. Deze ultrakorte schets, niet meer dan flarden van een dag, roept de wereld op van Cyriel Buysse, Gerard Walschap, de Metsiers van Claus, Faulkner ook. Dankzij een slim gebruik van de innerlijke monoloog en dialect zet de schrijver in niet meer dan 21 zinnen een blok van een personage neer, en precies door het gebrek aan plot – we beginnen uit het niets, we eindigen in het niets – en het gebrek aan grote gebeurtenissen roept het verhaal dreiging op, beklemming. „Nooit echt geklaagd” zegt de verteller aan het eind van zijn richtingloos verslag (van de dag? Van zijn leven? Is hij verantwoording aan het afleggen?), en je weet dat hij alle reden heeft om te klagen. „Telde bellen in het ijs” is een prachtige slotzin, die alles zegt: het zinloze van het bellen-tellen, de zuurstof die gevangen zit in de knellende greep van het ijs… Gaat het breken? Stort alles in? Zou Florimont nog achter de Bolakker liggen? Heeft de verteller hem vermoord? En trekt iemand in deze verdwenen wereld zich dat eigenlijk aan?"

Tip van de week: Willem van Zadelhoff
24 september 2014

Willem van Zadelhoff is schrijver en dichter. Sinds twee jaar is hij schrijfdocent bij de Schrijversacademie. Onlangs verscheen zijn tweede poëziebundel Het ei van Fabergé bij Uitgeverij Voetnoot. Voorjaar 2015 verschijnt bij Atlas Contact zijn vijfde roman, De nachten van Hofman. Willem koos voor Mijn naam is Louiza van Valerie Tack.

"Mijn naam is Louiza. Ik ben vernoemd naar de beste melkkoe van mijn vader. Als ik zo’n zin lees, ben ik verkocht. En natuurlijk ook jaloers. Zo’n openingszin trekt je het verhaal in. En bovendien doet Valerie Tack dat met ogenschijnlijk bijna niets. Twee feiten. Hoe de hoofdpersoon heet en dat ze genoemd is naar de beste melkkoe van haar vader. En toch weet je als lezer dan al zo ongelooflijk veel van Louiza en haar omgeving. Terwijl ze doorgaat de kwaliteiten van haar vaders melkkoe te beschrijven komen we nog meer te weten over het gezin waarin Louiza opgroeit. 100.000 liter melk heeft de melkkoe gedurende haar werkzame leven geproduceerd. Daar besteedde zelfs de regionale pers aandacht aan. En dan lees ik – nog steeds in de eerste alinea! : Die avond in bed draaide mijn moeder zich voor het eerst sinds lang om naar mijn vader. Ze fluisterde hem iets in het oor, liet toe dat hij zich over haar heen boog en zijn geslacht bij haar naar binnen schoof.

 Alleen maar feiten en toch een hele wereld oproepen. Ik ben benieuwd hoe dit talent zich verder ontwikkelt."

Tip van de week: Barbara Van den Eynde
17 september 2014

Barbara Van den Eynde is schrijfdocent en werkt freelance als museumgids. Voor museum Plantin en Moretus en voor MAS schreef ze verschillende verhalen en publicaties. Binnenkort geeft ze in Wilrijk een schrijftraining voor beginners. Barbara koos voor Merendree van Maarten.

"Prachtig dat de eerste zin begint met ‘Ik peinsde’, wat zoveel meer geladen is dan ‘ik dacht’. Bij peinzen zien we denkrimpels, en die heeft het hoofdpersonage.

 

 Synesthesie wordt hier functioneel gebruikt: iemand door de telefoon horen knikken kan niet, maar het geeft een duidelijk beeld van hoe het personage denkt over de persoon aan de andere kant van de lijn; hij ziet het al in gedachten, net omdat hij haar zo goed kent. Clichés worden hier heerlijk verneukt: als een mooie dag net te lieflijk lijkt geschilderd om waar te zijn, blijken de honden hun eigen ballen gretig te likken. Een geweldige manier om de vrolijkheid en het observatievermogen van het personage te beschrijven! Ook fijn dat het woord “wijven” is gebruikt, zeker in de context van egotripperij en een terugblik op zijn ongenadige jeugd.

De tekst is in één toon geschreven, toont één enkel beeld van het personage in één situatie, en toch roept hij een berg van verschillende, vaak tegengestelde emoties op. Sommige zinnen leiden tot hilariteit, andere zinnen ontroeren. En al deze emoties passen wonderwel in de denkwereld van dit bijzondere personage, dat heel authentiek op het blad verschijnt. Dit allemaal op 16 geschreven regels. Chapeau."

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home