Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: Christophe Vekeman
9 april 2014

Christophe Vekeman is schrijver, dichter en performer. Hij koos voor De vliegtuigspotter van Ellen De Rycke.

"Ik denk niet dat Ellen De Rycke met ‘De vliegtuigspotter’ in aanmerking zou komen voor de Prijs Voor Buitengewone Literaire Stilistiek, mocht die bestaan, maar ze lijkt in elk geval wel te weten waar goede literatuur over gaat, namelijk over ongeluk en eenzaamheid. En waar goede literatuur voor dient, namelijk om dat ongeluk met zielsverwanten te delen en zodoende de eenzaamheid te verlichten. Verhalen als ‘De vliegtuigspotter’ ontlenen hun kracht aan het feit dat het leven zelf mensen als Ellen De Rycke als het ware verplicht ze op papier te zetten. Wat niet wegneemt dat er wel degelijk durf nodig is om met zo zwarte inkt, zo beklemmend en ontluisterend en zo recht voor z’n raap te schrijven als Ellen De Rycke. Ik groet haar!"

Tip van de week: Ann Van Dessel
2 april 2014

Ann Van Dessel is dichter. Haar debuut ‘Een kei in duren’ verscheen in 2012 bij Uitgeverij P. Ann is actief lid van twee goed draaiende poëzieschrijfgroepen: Pazzi di Parole en CoLetters. Zij koos voor Avondrit van Kris De Lameillieure.

"Ik heb de ‘Avondrit’ met veel plezier uitgereden. Kris schrijft een toegankelijk moedergedicht dat recht uit de buik komt, geen cerebrale constructies. Intuïtief kan ik er helemaal in.

Zonde dat puntzakfrieten kopen blijkbaar zondig is, maar het is best grappig. Bijzonder zintuiglijk verwoordt hij hoe je vooral (koude) lucht hapt in plaats van hete frieten. Ik proef het bijna. Kris verstaat de kunst om met eenvoudige woorden mooie dingen te doen.

Twee maal in één gedicht God opvoeren, is voor mij net te veel van het goede. Het gedicht laten eindigen bij ‘het laatste kruisje’, zou een mooi slotvers opleveren en een minder expliciete staart geven aan het gedicht. ‘Show, don’t tell’, weet je wel..."

 

Tip van de week: Katrien Merckx
26 maart 2014

Katrien Merckx is boekhandelaar bij De Groene Waterman. Zij koos voor Zonnig met een wolkje armoede van Guy Bourgeois.

"Het is waar: ik lees. En is dat niet wat elk aspirant schrijver beoogt: gelezen worden. Ik liet me overtuigen. Uiteindelijk was het “Zonnig met een wolkje armoede” van Guy Bourgeois dat me het meest aansprak.  Pas achteraf zag ik dat collega Thomas Barbier van dezelfde auteur een stukje koos. Geen probleem voor mij. Eerlijk is eerlijk.

Je schreef een persoonlijk stukje waarin je het andere Spanje toont, weg van alle platgetreden paden. Naar de achterbuurten van Barcelona en het door homo’s geliefde dorp Sitges waar je aanvoelt hoe het is “anders” te zijn. Met duidelijke contrasten confronteer je ons met het onbekende.

Door de lezer rechtstreeks aan te spreken, betrek je hem bij het verhaal. In het begin door te refereren naar de populaire Amerikaanse serie The Wire. (Bijna) Iedereen kent het. Wat heeft Barcelona met The Wire te maken? Het werkt.

Daarnaast wissel je langere, beschrijvende zinnen af met korte, appellerende zinnen die me aan het denken zetten.

Je laat de lezer reizen op de gedachten van een ander,  verruimt zijn blik en opent nieuwe horizonten. En is het niet net dat wat een goede tekst moet doen?"

 

Tip van de week: Johan de Boose
19 maart 2014

<p>Johan de Boose is schrijver, dichter en publicist. Zijn roman 'Jevgeni' (2de deel van de trilogie 'Het Vloekhout') verscheen zopas bij De Bezige Bij. Johan koos voor <a href="http://azertyfactor.be/tekst-lezen/1274/zonder-titel">een titelloos gedicht</a> van <a href="http://azertyfactor.be/profiel-van-anke-dingemans/886">Anke Dingemans</a>.</p><br/>

<p>Korte treffende analyse van de rouw. Rake beeldspraak, zoals een lichaam als een ruiker spieren. De kilte straalt als het ware van het gedicht af. Dat hindert niet of schrikt niet af, maakt integendeel weemoedig. Alleen zou ik het woord 'weemoedig' schrappen, want dat is precies wat de dichter wil opwekken. Het gaat ook over de last van het verwoorden, hoe moeilijk het is de juiste woorden te vinden, of misschien zelfs om te wachten totdat de juiste woorden komen. Er zit zelfs verbazing in over het feit dat de woorden komen, dat er woorden bestaan om zoiets te zeggen. In die zin gaat het gedicht ook over zichzelf, over het schrijven zelf, over het verwoorden als troost. Als je dit leest, zie je het gebeuren: de levende, de dood, de tuin. En ook die zon, die maakt het draaglijk. Ik moet denken aan momenten van rouw in mijn eigen leven. Of hoe iets tegelijk zwaar en bevrijdend kan zijn. Het is een heel fraai en triest gedicht, kort en sterk, zoals het hoort in de poëzie.</p>

Tip van de week: Jee Kast
12 maart 2014

Jee Kast is een dichter/performer die de wereld van het gesproken woord exploreert en zelf al een tiental jaar op de planken staat. Van de kleine groezelige plekjes tot school- en bibliotheekoptredens, van kraakpanden tot TEDx-performances. In 2012 stond hij als vreemde eend in de bijt in de schijnwerpers van een talentshow.  Jee Kast publiceerde o.a. Stockholm (gratis downloadbare cd) en Ik wou iets lief tegen je zeggen (openingszinnenboekje).

De tekst die ik ook hoor als ik hem lees en waarin ik geloof dat die werkt als die wordt verteld is Grondvesten van Joachim Stoop.

 

 

De eerste lijnen dacht ik "Oh boy", maar dat werd gelijk onder tafel geveegd door de tweede strofe waar het idee in schuilt van 'Mijn huis is een stad'. Door eerst de kamers af te gaan, bouwt Joachim een gestructureerde tekst op die afgewisseld wordt met spitsvondigheden en vrije associaties. De tekst is gelaagd met een leuke mix van gewaagd taalgebruik (“iets weg hopen?”) en combinaties van letterlijk en figuurlijk taalgebruik (“Meer houvast om samen afgronden weg te hopen”).

 

Bij het overduidelijke rijm (“jong en oud - fake en goud ) knap ik  even af, maar er zit ook verdoken rijm in (“vergetelijkheid – betweterigheid”), wat maakt dat de tekst ook prettig gaat klinken als je hem hoort.  De zinnen zijn vlot geschreven en de opsommingen die erin verwerkt zijn vervelen niet. 
En nu wachten tot ik deze tekst ooit op een podium mag zien.

 

Tip van de week: Aline Sax
5 maart 2014

Aline Sax schrijft historische romans voor kinderen en jongvolwassenen. Zij schreef haar eerste boek Mist over het strand toen ze vijftien was. Ondertussen heeft ze al meer dan tien titels op haar naam staan. Haar laatste boek heet Het meisje en de soldaat. Aline koos voor Verloren in de tijd van Yenna.

Het begin van dit verhaal –want het is nog maar een proloog- katapulteert je meteen in de tijd. Een tijd van kaarsen, ganzenveren en dienstmeisjes. Om zo’n onbekende wereld op te roepen is het belangrijk de juiste sfeer scheppen en de juiste details mee te geven. De lezer moet het verhaal immers voor zich kunnen zien. Maar daarin schuilt ook meteen het grootste gevaar. Een te veel aan details maakt het verhaal zwaar en log. Het haalt de vaart eruit. Daarom kies je beter één of twee erg sprekende beelden. ‘Het was stil, te stil. Het enige geluid dat ik hoorde was het geluid van de klok die 8 uur sloeg. Ik keek op en hoorde hoe de klok haar laatste slag sloeg’, wordt veel sterker als je het inkort: ‘Het was stil, te stil. Alleen de klok sloeg acht slagen.’ Ook met adjectieven moet je erg spaarzaam zijn. Goedgekozen werkwoorden kunnen al heel wat adjectieven vervangen. Te veel beschrijvende adjectieven zorgen er weer voor dat je tekst vaart verliest. Een adjectief gebruik je enkel als je het echt nodig hebt. Zo valt het ook meer op, als één zonnestraal tussen de wolken.

Het einde van de proloog voorspelt een intrigerend verhaal en maakt erg nieuwsgierig. Laat je lezer bij de volgende hoofdstukken echter niet té lang op zijn honger zitten. Hij wil weten wat de mysterieuze Heer Leisterstean met de baby van plan is en wat de toekomst ermee te maken heeft. Ik ben benieuwd of je ook in de volgende hoofdstukken de sfeer zo goed zal kunnen oproepen.

Tip van de week: Ivo Victoria
26 februari 2014

Ivo Victoria woont in Amsterdam en publiceerde eerder twee romans. Zijn derde roman Dieven van vuur verschijnt volgende maand bij De Bezige Bij. Ivo koos voor Mijn naam is Louiza van Valerie Tack.

"Dit is een verhaal in wording, denk ik. Het eerste deel is ijzersterk. Wat een fijne, heldere stijl demonstreert Valerie Tack daar. Laconiek, geestig, soepel. Dan word ik even in verwarring gebracht door het begin van het tweede deel. Hier dreigt een gevaar waar vele aspirant-schrijvers mee te kampen hebben: de neiging van hun verhaal een quiz te maken. Waar zijn we? Waarom? Wat is dat met die vrouw in dat koffiehuis? Niet doen, Valerie. Daar schrijf je te goed voor. Kurt Vonnegut zei: ‘The hell with suspense! Readers should have such complete understanding of what is going on, where and why, that they could finish the story themselves, should cockroaches eat the last few pages.’

 

Uiteindelijk draait een goed verhaal heel vaak niet om wát er gebeurt, of wat de oplossing is van het mysterie bijvoorbeeld, maar wel om wat er met het hoofdpersonage gebeurt terwijl hij/zij het mysterie tracht op te lossen, en/of andere zaken meemaakt. Hoe reageert het personage hierop, hoe verandert zij/hij hierdoor? Daar gaat het om. Toch wordt met name in dat tweede deel op subtiele wijze duidelijk gemaakt waar dit verhaal om draait. En het heeft een mooie slotzin. Kortom. Ik wil dit verhaal graag lezen wanneer het af is."

 

Tip van de week: Belle Kuijken
19 februari 2014

Belle Kuijken is redacteur bij uitgeverij Querido. Zij koos voor Kanten spinsel van Evy.

"Het gedicht is niet perfect, het mankt nog, maar dat is bijzaak.

 

Evy heeft een grote fijne schat aan woorden en ze combineert ze op een bijzondere manier. Zuinige poëzie schrijven is niet haar ding, ze durft bijna barok uit de bocht te vliegen. Kanten spinsel bestaat uit geuren en geluiden. Het portretteert heel beeldrijk het mooie en treurige van de herfst. Het bruist en leeft en getuigt van speelzin. Je ruisfluister/je klaagzang onder het raam."

 

Tip van de week: Thomas Barbier
12 februari 2014

Thomas Barbier is mede-zaakvoerder van de Brugse boekenhandel De Reyghere en bestuurslid van Confituur, het verbond van Vlaamse onafhankelijke boekhandels. Thomas koos voor Proza met witloofsaus van Guy Bourgeois.

"Er bestaan geen helden meer" zeg ik soms wel eens. We leven immers in een tijd waarin geen spanningsveld meer bestaat voor het ontstaan van hoogstaande kunst. We hebben te weinig om tegen in opstand te komen. Hoe lang is het immers geleden dat een Vlaams boek iets heeft teweeggebracht zoals bvb "Het verdriet van België" dat heeft gedaan? Een kritische roman die een generatie beschrijft, onverbloemd nog wel. Guy Bourgeois zou het ook liever anders hebben: we moeten weg van onze gezellige huiskamer en de buitenwereld opzoeken. Weinig auteurs wagen zich nog aan een kritiek. Slechts enkele jongere auteurs neigen in die richting. Onlangs las ik een dergelijke roman van Dave Eggers over de waanzin van sociale media. In eigen land hoop ik dat Roderik Six en Joost Vandecasteele op termijn nog wat keet zullen schoppen en dat misschien een handvol anderen hun voorbeeld zullen volgen. Bourgeois verwijst in zijn column naar W.F. Hermans en Gerard Reve, die toen ook droomden van een lyrische en tegendraadse literaire wereld, en bewijst dat het een probleem van alle tijden blijft. Maar laat ons vooral niet uitlaten om zout in de wonde te strooien, zodat we blijven voelen dat we leven.

 

 

Tip van de week: Ianka Fleerackers
5 februari 2014

Ianka Fleerackers is auteur en actrice. Momenteel schrijft ze aan de roman ‘Zoe Eisenhoet’ die ze via crowdfunding financiert en waarvan je nu al op www.ZoeEisenhoet.com columns van het hoofdpersonage kunt lezen. Ze is ook de drijvende kracht en oprichtster van het verhalenplatform iStoires.be waarop auteurs korte verhalen publiceren. Ianka koos voor de tekst Zonder titel van Ward Sprolie.

"Het verhaal van Ward Sprolie prikkelt mijn verbeelding als lezer en daar hou ik van. Enerzijds vertelt hij het verhaal van een koppel dat een moeilijke beslissing gaat uitvoeren, maar anderzijds blijven heel wat vragen onbeantwoord en probeer je die als lezer zelf in te vullen. Een thriller in mini-formaat. Dit verhaal zou je evengoed  nog verder kunnen uitwerken tot een roman, een thriller waarin je een aantal mooie karakters kan uitwerken. Tegelijkertijd is dat ook een uitdaging want de spanning die je nu in het verhaal vindt ben je even snel weer kwijt als je het in een groter verhaal steekt. Soms is klein beter dan groot. En misschien vindt Sprolie dat ook wel..."

 

 

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home