Alle nieuwsberichten

Terug naar de homepage

Tip van de week: Lies Van Gasse
4 juni 2014

Lies Van Gasse is dichter en kunstenaar. Ze koos voor een puntdicht over De Groote Oorlog van Leen Pil

"Een goed gedicht is een soort lichaam. Het beweegt, pulseert, heeft een leven in zich dat van buitenuit niet altijd even makkelijk te bevatten is. Ook is het soms een kwestie van maten en proporties. Er zijn geen wetten. Waarom is het ene gedicht te lang, het andere te kort? Waarom zijn we soms onder de indruk van een groots lichaam, en kan het bij een andere persoon net een plompe, weinig verfijnde indruk geven?

Net zoals er in het dagdagelijkse leven heftig commentaar gegeven wordt op wie uiterlijk afwijkt van de middelmaat, vergt het durf een gedicht te schrijven dat afwijkt van de norm. Leen Pil trof mij daarom in het bijzonder met een puntdicht, over De Groote Oorlog.  In twee korte regels wekt zij een spanningsveld op dat de lezer aantrekt, maar vertroebelt. Wie op Azertyfactor haar andere puntdichten gaat lezen, merkt dat de reeks  een betoverende serie raadsels is geworden, die van de sluier tipjes opheft."

Tip van de week: Geert Briers
28 mei 2014

Geert Briers is al jaren actief in het boekenvak en debuteerde in 2012 zelf als dichter. Hij is sinds kort ook 'Dichter van Braakland' voor het gelijknamige Radio 1-programma. Geert koos voor Z.T. van IT.

"Dit gedicht valt me lastig. Hier wordt een ongemakkelijke sfeer genadeloos scherp getekend. Geen ontkomen aan. De dichter beeldhouwt met taal. De zinnen ‘kloppen’ niet altijd en soms kantelt de betekenis halverwege de zin. Er lijken ook woorden te ontbreken. Toch leest dit gedicht nooit geforceerd en net wanneer de korte, haaks in elkaar gestoken, zinnen té nadrukkelijk worden, komt een lange zin die de achtergrond van het verhaal vertelt en die ademruimte geeft. Het is zo’n gedicht dat je graag leest en herleest.

Ook knap is de keuze voor simpele maar trefzekere woorden. Dat maakt dat een zwaar woord als ‘leugens’ ook daadwerkelijk doorweegt.Toch dit: als dichter mag je jezelf een cadeau doen met de titel van je gedicht. Je verleidt er de lezer mee om je gedicht te lezen én het is een sleutel tot de tekst. Daarom vind ik de titel Z.T. een gemiste kans. Het gedicht tekent zich duidelijk, maar abstract, de titel had er iets aan kunnen toevoegen. Nu was de afkorting bijna de reden waarom ik het niet zou lezen."

Tip van de week: Dimitri Verbelen
21 mei 2014

Dimitri Verbelen schrijft columns voor de Gentse stadskrant 'Dzjoef', recenseerde muziek en boeken voor 'Cutting Edge' en is de auteur van het theaterstuk 'Het Vertrek' en het boek 'Vrolijk Relativerende Liga ter bestrijding van Azijnpis en Verzuring' . Zijn gelijknamige Facebookblog telt meer dan 31.000 volgers. Dimitri koos voor Overstuur van Valérie Du Pré

"Van nature ben ik niet geneigd om mensen die witte chocolade boven zwarte verkiezen, leuk te vinden. Het hoofdpersonage in dit verhaal stel ik echter met veel plezier vrij van mijn neurotische dwalingen. Hoofdzakelijk omdat ik ergens, in een ver verleden, verbondenheid voel met de gedachten die over het asfalt rollen. Het dwangmatige zelfvertrouwen en de onzekerheid die er doorheen schemert zijn herkenbaar zonder te vervallen in clichés. Dit is een korte roadmovie met een klein verhaal. Dat betekent echter niet dat er geen grote ambitie in schuilt. Voor iemand die zelf heel vaak zijn alter ego (D!) onder teksten plakt, ben ik gek genoeg geprikkeld om te weten wie er achter dit stuk zeep verscholen zit."

Tip van de week: Hilde Keteleer
14 mei 2014

Hilde Keteleer is auteur en literair vertaalster. Ze schreef o.a. Puinvrouw in Berlijn en de bundel Deuren.  Hilde is docente aan SchrijversAcademie en de Academie van Ekeren en begeleidt literatuurgroepen. Ze koos voor een titelloos gedicht van Kris De Lameillieure.

"Een gedicht over moeders en mannen, je leest het wel vaker, maar nooit op deze manier: de beginregel is echt een superieure vondst, de zonen als dragers van de moeder. Het is een afscheidsgedicht, de mannen dragen hun moeder naar haar laatste rustplaats, maar tegelijk verwijst het gedicht naar het leven voor de geboorte, de zwangerschap toen de moeder hen droeg, een mooie cirkelbeweging. En ook het ritme draagt: je stapt als het ware mee, gebogen onder de last van de kist.

De vele k’s (koppig, kijken, wierook, klemmen) suggereren dan weer dat de tanden op elkaar moeten, er mag niet gehuild.

Treffend zijn ook de elkaar echoënde enjambementen van telkens de eerste regel van de eerste strofen: ‘we houden’ – ja, denk je, we houden van haar, maar dan komt dat verrassende ‘onze hoofden koppig’. En in de tweede strofe: Zo hard (verwijst weer naar dat koppige) hielden / we nooit – heel mooi dubbel, want de lezer mag zelf invullen: hielden we nooit van elkaar, hielden we onze tanden nooit op elkaar. En ook wat volgt is suggestief, ‘was ons iets meer’:  geliefd, verloren,... Het slepende binnenrijm ‘geslagen verdragen’  is het eind van het gebogen zijn, want in de derde strofe overwint de mooie herinnering aan de zachte hand van de moeder de rouwpijn en worden de ruggen gerecht. Een prachtig eerbetoon aan een moeder."

Tip van de week: Deus Ex Machina
7 mei 2014

Deus Ex Machina is een driemaandelijks tijdschrift voor actuele literatuur uit binnen- en buitenland, met bijzondere aandacht voor jonge en/of debuterende auteurs en vertalers. De redactie van het magazine koos voor Een warm bad is als een tweede moeder en Luchtbel (Cut-up Poetry), twee gedichten van Leen Pil.

Uit de recentste oogst heeft Deus ex Machina gekozen voor twee gedichten van Leen Pil. Zowel Een warm bad is als een tweede moeder als Luchtbel (Cut-up Poetry) maken indruk. Waar andere inzendingen dikwijls verstrikt geraken in ijdele formuleringsdrang of nog nood hebben aan een strengere redactie, staat de poëzie van Leen Pil als een huis (met vele kamers). De taal is precies en beheerst, en de trefzekere woorden zijn in hun onvermoede verbanden erg rijk aan betekenis. Onder het schijnbaar perfecte ritme en de  bijzondere poëtische klank huist een ontregelende inhoud. Kortom, gedichten die je niet noodzakelijk direct begrijpt, maar die al vanaf de eerste lezing uitdagen, verwarren én verleiden."

Tip van de week: Ingrid Verhelst
30 april 2014

Ingrid Verhelst is auteur, schrijfdocent en bezieler van Schrijfschool Gent. Van haar verscheen onder meer De verzamelde levens van Paula S. Zij koos voor Bloemkool en een flesje cola, een tekst van Delfien Vanden Heede.

"Ik laat me graag verrassen, verleiden, meeslepen.

Een eerste zin die prikkelde, een opstart die me goesting deed krijgen, daar zocht ik naar. 
Het werd: Nacht Nonkel heeft de radio aangezet. Die nachtnonkel deed het hem!
Het was even slikken toen hij een typografisch foutje bleek te zijn, maar intussen was mijn aandacht al getrokken door HETE POEZEN en nylonkousen. Van meeslepen gesproken …

Is Bloemkool en een flesje cola een perfecte tekst? Verre van!
Sommige zinsconstructies lopen mank, er mag worden geschrapt en er ontbreekt helderheid. Delfien Vanden Heede legt niet altijd de juiste accenten. Er wordt bijvoorbeeld te veel aandacht besteed aan die autoalarmen, terwijl de dood van de tante in mist blijft gehuld. Ik voelde me ook wat misleid. Zo was de vertellende ‘ik’ voor mij vrouwelijk. Een pubermeisje. (‘De Heer heeft andere plannen, kind.’) Een kind kan zowel mannelijk als vrouwelijk zijn – klopt – maar in de spreektaal duidt de aanspreking meestal op een meisje.Bovendien wordt de suggestie pubermeisje nog versterkt omdat de ‘ik’ het vrij vaak heeft over ‘de mannen’, en omdat ze tijdens hun actie achterblijft in het vrouwenkamp.
Wanneer de volgende morgen ‘het kind’ opeens een flink stuk ouder blijkt, én transseksueel, voel ik me een beetje voor schut gezet. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat zijn/haar familie niets van die borstoperatie afweet, en ik geloof nog minder dat zo’n stelletje pezewevers een geslachtsverandering accepteert.

Er is dus nog werk aan de winkel, maar niettegenstaande die uitschieters, houdt het verhaal me tot het eind in de greep, en schept Delfien een wereld en een situatie die me boeien. Zonder tierlantijnen.

Met het nodige schrap- en schaafwerk kan Bloemkool en een flesje cola een verhaal worden dat staat als een huis! "

Tip van de week: Gaea Schoeters
23 april 2014

Gaea Schoeters (1976) is auteur, journalist, scenarist en reiziger. Ze debuteerde met korte verhalen en schreef het reisboek Meisjes, Moslims & Motoren en de romans Diggers en De kunst van het vallen. Ze koos voor Donderslag van Rino Feys.

"Donderslag deed me denken aan een schilderij van Borremans. Op het eerste gezicht lijkt alles heel normaal, maar toch voel je dat er iets niet klopt. Alsof de werkelijkheid een tik heeft gekregen, en alles wat verschoven is. Wat uit de haak zit. Waardoor wat lieflijk lijkt unheimlich wordt. Die jongen wil ik leren kennen, dacht ik na de eindzin. Hoe loopt het leven van iemand die zo koppig achter zijn gelijk blijft staan? Plooit het zich naar hem, of is het toch de jongen die moet buigen, als een balk die barst? Je weet het antwoord al, maar net daarom lees je voort, omdat je hoopt dat het anders loopt."

Tip van de week: An Olaerts
16 april 2014

An Olaerts is columnist. Van haar verscheen Achterwerk, een bundeling van columns, uitgegeven in 2011, bij Uitgeverij Vrijdag, met prenten van Klaas Verplancke. Zij koos voor Man man man van Hazelof.

"Wat Hazelof schrijft is géén tedere poëzie. Het is zelfs geen poëzie. Het rijmt alleen maar. En het doet alsof het geen pretentie heeft. Dat is eigen aan schrijvers. Ze doen altijd alsof. Ze liegen en verdichten, laten je de wereld zien door een wc-rolletje. Man man man typt de illusie aan flarden onder het mom van een metrum. Het is banaal en het is toevallig. Het is hoe veel klassiekers tussen de plooien verdwijnen. Het is hoe een middelmaat soms in de top 10 staat.

Hazelof neemt afstand. Dat is de eerste stap bij het schrijven. Of toch als je wil gelezen worden. Je moet je verhaal een groter perspectief geven zonder daarbij jezelf uit het oog te verliezen. Man man man blijft dicht bij zichzelf. Het lied heeft lak aan literaire kunstgrepen. Het is niet alleen een verademing. Het is ook grappig. Ook Hazelofs toneelspel (Ik ben God) begint trouwens veelbelovend."

Tip van de week: Christophe Vekeman
9 april 2014

Christophe Vekeman is schrijver, dichter en performer. Hij koos voor De vliegtuigspotter van Ellen De Rycke.

"Ik denk niet dat Ellen De Rycke met ‘De vliegtuigspotter’ in aanmerking zou komen voor de Prijs Voor Buitengewone Literaire Stilistiek, mocht die bestaan, maar ze lijkt in elk geval wel te weten waar goede literatuur over gaat, namelijk over ongeluk en eenzaamheid. En waar goede literatuur voor dient, namelijk om dat ongeluk met zielsverwanten te delen en zodoende de eenzaamheid te verlichten. Verhalen als ‘De vliegtuigspotter’ ontlenen hun kracht aan het feit dat het leven zelf mensen als Ellen De Rycke als het ware verplicht ze op papier te zetten. Wat niet wegneemt dat er wel degelijk durf nodig is om met zo zwarte inkt, zo beklemmend en ontluisterend en zo recht voor z’n raap te schrijven als Ellen De Rycke. Ik groet haar!"

Tip van de week: Ann Van Dessel
2 april 2014

Ann Van Dessel is dichter. Haar debuut ‘Een kei in duren’ verscheen in 2012 bij Uitgeverij P. Ann is actief lid van twee goed draaiende poëzieschrijfgroepen: Pazzi di Parole en CoLetters. Zij koos voor Avondrit van Kris De Lameillieure.

"Ik heb de ‘Avondrit’ met veel plezier uitgereden. Kris schrijft een toegankelijk moedergedicht dat recht uit de buik komt, geen cerebrale constructies. Intuïtief kan ik er helemaal in.

Zonde dat puntzakfrieten kopen blijkbaar zondig is, maar het is best grappig. Bijzonder zintuiglijk verwoordt hij hoe je vooral (koude) lucht hapt in plaats van hete frieten. Ik proef het bijna. Kris verstaat de kunst om met eenvoudige woorden mooie dingen te doen.

Twee maal in één gedicht God opvoeren, is voor mij net te veel van het goede. Het gedicht laten eindigen bij ‘het laatste kruisje’, zou een mooi slotvers opleveren en een minder expliciete staart geven aan het gedicht. ‘Show, don’t tell’, weet je wel..."

 

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home