Toen mijn vrienden allemaal al jaren

voorbeelden van vorm waren

was ik nog vormeloze klei

wachtend om mezelf te kneden

 

Wachten was het tot ik ogen

in mijn hoofd kreeg om te kijken

en de klei onder mij eindelijk

de vorm van voeten aannam

 

Zo kwam ik lang op elke afspraak

steevast veel te laat

omdat het zo lang wachten was

tot ik mijn eerste stapjes zette

 

En zij heeft zoveel jaren moeten wachten

op mijn eerste kus

omdat de klei rondom mijn mond

nog niet op lippen leek

 

Want de stompjes aan mijn armen

moest ik eerst tot handen kneden

en dan moest ik nog weten hoe

ik al de rest kon scheppen

 

En wanneer ik dan

helemaal geschapen was

kon ik de wijde wereld in

en schiep ik lustig verder

Geschreven door Felix Sandon op 15/06/2016 - laatst aangepast op 15/06/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home