Ik ben een verslaafde,
en ik weet best waaraan,

zelfs de herinnering achteraf
laat mijn hartslag de hoogte ingaan

 

Van alles wat verslavend is,
neem ik slechts één ding tot mij,

ik sleep me van hoogte tot hoogte, 

de leegte ertussenin neem ik erbij

 

Die kleine momenten, 

de gouden roes die ze geven,

telkens opnieuw,

al duren ze maar even

 

De beroering laadt me op,

ik sidder, ga hevig te keer,

alles gonst binnenin

bij de gedachte aan meer

 

Toch moet ik wegen, 

doseren met mijn volle verstand,

want ik weet wel dat wie te dicht

bij de zon komt zijn vleugels verbrandt

 

Rondom mij zag ik de dolers

hun wereld verliezen,

eindigen in een woestijn

of voor altijd bevriezen

 

Ik hou mezelf in de hand,

hun middelen wil ik niet,

ik heb geen nood aan die bron

van levenslang junkieverdriet

 

De dierbaarste kick

bezorgt me nooit spijt,

ik ben gewoon verslaafd

aan jouw nabijheid

Geschreven door Felix Sandon op 27/06/2016 - laatst aangepast op 20/01/2017

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home