Contractbreuk.

 

 

Bij deze geef ik mijn opdracht terug. Nee, ik wil geen mens meer zijn, onmenselijk gewoon.

Loop hier op aarde wat rond om de boel te verkloten. Kapot, alles moet kapot.

Ik kan het niet meer aan om ‘s ochtends in de spiegel te kijken en te weten dat ik bij deze levensvorm hoor. Destructieve malloten.

Ik kap ermee, het is genoeg geweest. Hier zijn mijn kleren, mijn huis, mijn kat, de hele zooi je mag het hebben.

Contractbreuk zeg je? Steek dat maar waar de zon niet schijnt.

Ah nee kan ik dat niet maken? Wat ga je doen dan? Ik heb helemaal niks te verliezen, ik kom wel terug als vlieg of zo, lekker wat rondzoemen en wat aan hondenkak snuffelen.

Comfortabel ja dat is het zeker dat mens zijn lekker elkaar het leven zuur maken, macht verzamelen, consumeeeeeeren en als kers op de taart elkaar de kop afhakken.

Oh noem je dat een hogere levensvorm? Laat me niet lachen man. Wij mensen zijn het slijk der aarde, de zuurstof niet waard die we verbruiken.

We kweken als zotten een leger om de aarde, ons huis waar we mogen verblijven, zo rap mogelijk om zeep te helpen.

Is dat wat je in gedachte had toen je ons bedacht? Ik zet daar een stel op twee benen neer met een grote kop waar veel brein in past en zij zullen het wel regelen daar beneden.

Fout gedacht man, ja natuurlijk ben ook jij niet onfeilbaar, fouten maken is menselijk.

Maar daar sta jij toch boven? Dat is een van de redenen dat alles hier naar de verdoemenis gaat.

Kom naar beneden als je durft en aanschouw de ramp die je veroorzaakt hebt. Nee ik hoef geen dank voor bewezen diensten, laat me gewoon gaan.

 

(C) tekst/beeld hanneke van de kerkhof

Geschreven door Hanneke op 30/06/2016 - laatst aangepast op 30/06/2016

  • column
  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home