Ik wilde haar alle ochtenden van de wereld geven
– zelfs dat was niet te veel gevraagd –
en telkens weer wakker worden
met haar spiegelbeeld in mijn pupillen,

 

haar hart, dat zich bekommert
om wie veel te vroeg onze wereld moet verlaten,
voor altijd kloppend
aan mijn zijde.

 

Maar zij had haar wegen
anders uitgetekend op de wereldbol,

 

dus was ik als een zeeman
in dagen zonder kaarten,
die zinloos uitzeilt
op zoek naar een eiland
dat enkel in zijn dromen
blijkt te bestaan.

 

En de woorden waarmee ze
onze nimmer eindigende conversatie
tot een einde bracht

 

en mij weer

aan het zwerven zette,

 

waren
‘dankjewel
voor wie je bent’

Geschreven door Felix Sandon op 25/07/2016 - laatst aangepast op 10/08/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home