Onder mijn voeten

houdt eeuwenoud hout

jouw stenen vast.

 

Opgerezen uit azuurzee

omhelsd door Poseidon

die met zoute tranen elke dag

miljoenen voetstappen weg wast.

 

Jouw dagen van glans al lang vergaan,

je façade brokkelt af

door vals glas en fotogeflits.

 

Wie goed zoekt, ziet

achter je maskers van goud

dat wat eens was, er even weer is

 

en voelt, terwijl je uit het zicht verdwijnt

enkel nog de deining

van

gemis...

Geschreven door Gitta VR op 19/09/2016 - laatst aangepast op 19/09/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home