Gedachten leven in ons hoofd.

Woorden rollen en bollen oneindig rond.

 

Langzaam tergend of juist haastig snel.

Gedachtendruppels of wervelwind.

 

Doolhof van zekere onzekerheid.

Waarom alles eeuwig willen vatten?

 

Wat is nou precies de essentie van leven?

Gaat het erom grenzeloze liefde te beleven?

 

Warmte nemen, tederheid delen.

Bouwen aan een leven zonder op te geven.

Waarom doet leven soms zo’n pijn?

Waarom lijden, waarom ik, waarom jij?

 

Triest verdriet of gevoelig lied?

Emoties komen en gaan, in de gekste stilte.

 

Laten we leven waarderen ondanks alle pijn.

Leren van onze fouten in drastische kunst.

De mooie momenten van leven herbeleven.

Elke dag starten met positieve gedachten.

Kracht putten uit bijzondere momenten.

Werken aan onszelf met de lach van de dag.

 

Onszelf inkleuren met de stilte van de nacht.

In alle eenvoud, terug naar de essentie van leven.

 

Verlies kan onze gevoelens tegen de wereld keren.

Liefde en geluk brengen ons naar hogere sferen.

Deze tegenpolen geven ons het gevoel dat wij leven.

Een gevoel dat wij oneindig doorgeven aan wie het grijpen wil.

Soms voelen wij ons oneindig groot en dan weer eindig klein.

Het maakt ons tot wie wij zijn, zonder wikken en wegen.

 

Wegen zoeken, vinden, verliezen en koesteren.

Onze dromen geloven en hopen dat de zon weer schijnt.

 

Leven schept liefde, verdriet, geloof en hoop.

Liefhebben, in het leven geloven en blijven hopen.

 

Misschien is dat de essentie van leven?

Geschreven door Fatiha Berrazi op 04/10/2016 - laatst aangepast op 04/10/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home