Net als alle anderen
verloor je jezelf in mijn blauwdruk -
botste je op tegen
vals gelach
en korzelig gezicht
dat niet afgeprint maar uitgekraakt,
geraakt door salvo’s salpeterlach
volledig uit haar context is gelicht.

Zelf hang ik vast in mijn hoest,
ademhaling die mijn keel roestig
en rauw aan stukken scheurt.

Zo vries ik vast in zwijgen
en tast mezelf blind weg.

Geschreven door Gitta VR op 04/10/2016 - laatst aangepast op 02/11/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home