Dag Ew-1, acht uur in de ochtend.

 

Wekker zingt: “studeren, studeren, studeren. Bij de materie blijven! Geen dwalende gedachten van her naar der! Enkel formules en getallen.”

 

Help !!! Waarom begrijp ik er nou geen snars van? En wie heeft in godsnaam “Wiskunde” uitgevonden? Herinner me de wijze sussende woorden van mijn moeke: “Kalmte en alleen kalmte kan je redden, lieve meid. Formules leren en snel wat oefeningen maken.”

 

Grr, grr… knorrende maag maar geen hap glijdt door de keel. Geen idee waar dit toe zal leiden maar lijden doe ik zeker.

 

Uren glijden langzaam voorbij. Bijna verdoofd en half dronken van de slaap kruip ik uiteindelijk miezerig in mijn oh zo zalig warme bed.

 

Ik kan geen getallen meer horen noch ruiken. Getallenallergie. Bijna moet ik kotsen. Cosinus, tangus en pi in het kwadraat, daar baal ik van. Snak naar fantasie en knotsgekke luchtige romans. Alle vakken kan ik pakken behalve wiskunde, fysica en chemie. Miserie! Dan liever nog Chinees of Arabisch. Eén toverformule “Van examenland naar Alice in Wondeland” flitst door mijn zware hoofd.

 

Kwartiertje later. Zware adem, … diepe slaap. Afschuwelijke nachtmerrie over miljoenen cijfertjes die gillend op de vlucht slaan.

 

Volgende ochtend, klokslag acht uur. Catastrofe! Totale black-out… Er is iets fout, goed fout. Amnesie. Even geen tijd voor poëzie.

 

Geschreven door Fatiha Berrazi op 05/10/2016 - laatst aangepast op 05/10/2016

  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home