Kribbig gooit ze haar mobieltje in de veelkleurige handtas. Woede, ongeloof en angst tekenen haar gezicht. Schichtig kijkt ze om zich heen. Rare gedachten doorkruisen haar hoofd.

 

Dit gedoe lijkt al een eeuwigheid te duren. Sinds ze halt toeriep aan die beklemmende relatie die er eigenlijk geen was, kent ze nauwelijks nog rust. De berichtjes volgen elkaar op, oneindig. Verwijten, bedreigingen en vieze praat stapelen zich op. Straks ontploft haar gsm. Als bommen worden ze op haar afgevuurd, van ochtenddauw tot schemerdonker. Schreeuwen wil ze. Schreeuwen, roepen en tieren: “Laat me gerust!”

 

Helaas, de nachtmerrie is pas begonnen. Zo vindingrijk kende ze hem niet. Eerst de telefoon en nu de brievenbus. Obscene brieven vullen de vierkante metalen bus, afgewisseld met mierzoete smeekbeden. Gevoeligheid is buitenspel. Genade kent ze niet meer. Hartkloppingen, vermoeide ogen, wantrouwen in plaats van vertrouwen. Zwart en rood in plaats van groen. Zwart van de hel en rood van het vuur dat haar hart verteert. Groen van het gras waar ze in rollebolden, is verdrongen naar de achterkant van haar netvlies.

 

Nachtmerrie! Geen merries nonchalant dravend in de nacht maar een nacht vol gruwel. Gruwelijke stalker. Gedaan met de rust…

Geschreven door Fatiha Berrazi op 05/10/2016 - laatst aangepast op 05/10/2016

  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home