Schouwspel van zwanen en eenden. Weerspiegeling in het water. Sierlijke zwanen, kwetterende eenden. Sierlijkheid en herrieschopperij.

 

Terwijl ze dit schouwspel bewondert, dwalen haar gedachten af. Mijmeringen van toen ze nog jong was. Een kokette zesjarige met prachtige goudblonde lokken. Toen al keek ze graag in de spiegel met gretige oceaanblauwe ogen. Soms installeerde ze zich met haar barbiefamilie op een kruk. Zij en haar poppen op een kruk voor de grote ovalen kitcherige spiegel in de gang. Poppenkast dat ze gespeeld heeft! Urenlang, waarbij ze de tijd die oneindig kroop, gewoon vergat. Lekker geborgen in het spel. Ze moest soms lachen om haar eigen mimiek en gebaren die een schaduw vormden op de witte muren in de gang. Wat een zorgeloze tijd was dat toen! Zonder getob en angstgevoelens.

 

Een plons in het water brengt haar terug naar het heden. Van zes naar zessendertig. De zonnestralen verwikkeld in een magisch lichtspel op het kabbelend water bekoren haar. Ze strijkt haar blonde haren glad. Een glimlach glijdt over haar gezicht, aanstekelijk en verwarmend, net zoals de zonnestralen.

 

Gedachten tollen in het rond, net een draaikolk, zoals de zwaan die rondjes draait op het meer, het zwanenmeer.

 

Eigenlijk had ze balerina willen worden. Ze houdt van sierlijkheid en gracieuze bewegingen. Emotie uitgedrukt in beweging. Met bewondering gluurt en tuurt ze naar het zwanenballet op het meer. Ze kruipt in de huid van de zwaan. Waant zich een zwaan en wordt uiteindelijk die witte zwaan. In gedachten.

 

Een metamorfose van haarzelf. Even vergeet ze de wereld om zich heen. De reële wereld met bomen, banken, grassprieten, gazon, joelende kinderen, verliefde koppels, plassende honden, ... Zij in haar pastelroze balerina’s en elegant wit pakje. En een donzige witte veer in haar blonde lokken vergeeld door de zon. Een zaal vol spiegels en bewonderende blikken van toeschouwers die aan haar voorbijgaan. Gevangen in een verhaal van kwetsbaarheid. Fragiele, wisselende gevoelens die schommelen tussen haat en liefde. Wispelturigheid. Passie en jaloezie, evenwicht en onevenwicht. Haar levensverhaal vol passie. Alle kleuren van de regenboog dansen in haar hoofd en jeuken in haar been. Haar bewegingen vullen de hele zaal. Haar gezichtsuitdrukking spreekt boekdelen. Magie zweeft door de lucht. En toch is ze op vlucht. Op vlucht, maar van wat? Waar wil ze heen?

 

Dans en muziek brengen haar in vervoering. Ze overstijgt zichzelf tot een vette regendruppel haar weer op aarde katapulteert. Het was maar een droom, een dagdroom op klaarlichte dag. Licht met een tintje somberheid. Regendruppel wordt grote plas aan de oever van het meer. Haar spiegelbeeld verschijnt in de waterplas. Reflectie.

 

“Hé, wat ben je sexy”, fluistert een stem dicht bij haar oor...

 

Haastig keert ze zich om. Eigenlijk wou ze net beginnen lopen, weg van de regen en weg van haar droom.

 

Best leuk, die knapperd met zijn gitzwarte haren... Maar nee, wellicht de juiste man op de verkeerde plaats en vooral verkeerd tijdstip. Haar hoofd staat niet naar charme. Dan maar onvriendelijk doen. Haastig holt ze weg zonder hem verder nog een blik te gunnen. De woorden bevriezen op haar lippen. De magie van haar dromen heeft zich verscholen. Zelfs de zwanen zijn verdwenen naar andere oorden. En de jonge man blijft beduusd achter. Ze trekt zich er echter niets van aan. Haar haren zijn inmidels kleddernat en druipen over haar oudroze zijden blouse en balerina’s.

 

Haastig steekt ze over en holt tot net onder het afdak van de muziekwinkel. Achter in de etalage ziet ze de partituren van een prachtig muziekstuk. Muzieknoten glijden haar hoofd binnen en verwarmen haar hart. In de spiegel van de etalage verschijnt opnieuw haar stralende glimlach.

 

Ze heeft iets met spiegels. Ze brengen het beste in haar boven. Haar verstofte en verstijfde ik wordt ingeruild voor haar glanzende en sierlijke ik. Eén en al gratie, muziek, beweeglijkheid en vriendelijkheid. Dat is zij, Sofie, een balerina die geen balerina is. Een warme persoonlijkheid met vele facetten zoals het kristal van de spiegel. Soms zuiver, soms onzuiver, maar steeds haarzelf. Het Fientje van toen en de Sofie van nu, gesmolten in één spiegel, die van haar ziel. Een glasheldere ziel met af en toe barsten, kleine barsten, heel onopvallend. Een hart vol poëzie. Een stem vol melodie. Melodieuze poëzie. Woorden die de ziel verwoorden. Spiegelende spiegel, reflecterende reflectie.

Geschreven door Fatiha Berrazi op 09/10/2016 - laatst aangepast op 24/10/2016

  • proza
  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home