Daar zit ze dan, in haar knalrode trui en rafelige jeansbroek. De zenuwen spelen haar parten en komen tot een climax. Zo erg dat ze niet eens merkt dat ze aan haar trui zit te prutsen. Prutsen is nog zacht uitgedrukt. Resultaat: mazen in haar trui. Rode draadjes die haar broek opfleuren.

 

Ai, ai, ai! Pieter zal niet blij zijn dat ze zijn verjaardagscadeau heeft verprutst. Ach, en wat dan nog? Gewoon haar dagje niet. Eén van de vele. De laatste tijd zit het haar gewoon niet mee.

 

Het begon een paar maanden geleden op haar werk. Een nieuwe collega die rivaliteit kwam zaaien. Gewoon omdat ze jaloers op haar was, zonder reden. Ze had opslag gekregen, maar dat was dubbel en dik verdiend! En dat ging die nieuwe “ik weet alles beter-furie” trouwens niks aan. En sindsdien is de spanning op de werkvloer te snijden. Van de eerste koffiegeur in de vroege uurtjes tot de halflege koffiekopjes en smerige afwasbak in de vroege avond.

 

Wanneer ze al die ellendige spanningsmomenten probeert op te tellen, raakt ze de tel gewoon kwijt. De draad is uitgerafeld, net als haar moraal. Zero, nihiel. Ze voelt zich leeg, zo hol als een lege koffiekan.

 

En dat is niet alles. Nee! Tot overmaat van ramp is ze ook nog eens haar beste vriendin kwijt. Kwijt is niet echt het juiste woord. Ze is alleen maar verhuisd naar de andere kant van de wereld. Het verre Australië! Stel je voor!

 

Niets is meer als vroeger. Ze is de draad kwijt. De fluiditeit, het soepele is er niet meer. Ze zit verstrikt in zichzelf. Want met Pieter loopt het ook al niet meer van een leien dakje. Er zit een haar in de boter. Of liever, haren in het kwadraat. Hij verwijt haar onverschilligheid, effenheid. Ze is de passie verloren. Ergens achtergelaten in een vorige fase, de fase van geluk. Ze zit in een dipje, de voorbode van ongelukkig zijn, ook al is het maar tijdelijk.

 

Ach, wat mist ze Sandra enorm, haar vrouwelijke soulmate die honden voor kangoeroes heeft geruild. Ze waren onafscheidelijk en vulden elkaar perfect aan. Facebook, skype, e-mail, telefoon... kunnen niet tippen aan direct menselijk contact. Ze mist haar fluweelzachte stem, haar doordringende blik en aanlokkelijke schaterlach. Sandra. Haar rots in de branding in stormachtige tijden. De rode draad in haar levensweg.

Geschreven door Fatiha Berrazi op 09/10/2016 - laatst aangepast op 09/10/2016

  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home