Slaap maar, slaap maar,
niemand heeft je ooit morgen beloofd
dus zal ik wel wakker blijven en waken
tot de zon ons weer van het duister berooft

 

Slaap maar, slaap maar,
niemand weet wat er gebeurt tussen twee dagen
dus zal ik mijn ogen wel openhouden
en straks en morgen zien vervagen

 

Slaap maar, op de achterbank,
we glijden langzaam de stad uit
en als je hier blijft tot de ochtend

dan help ik je door het donker

 

Het wordt een lange nachtreis naar de dag.

Geschreven door Felix Sandon op 13/10/2016 - laatst aangepast op 25/01/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home