een vijand knaagt aan ons land

alsof een rat de tanden slijt. een rand rafelt uiteen

 

wij kruipen bijeen. rillen op een krimpend veld

ze ploffen zwerfkeien op onze grens

 

snoeren ons in tot wijken niet meer kan

ze brengen een virus. een plaag dunt ons uit

 

een knoop in onze maag tot we vel over been

luisteren naar het visioen van de valse profeet

 

hij leidt ons naar een zweethut, strooit as over ons

laat ons dansen en dansen tot we uit de stamboom vallen

 

we dringen in de wortels en vergeten onze jaarringen

we rijzen uit wat rest en vallen buiten westen

Geschreven door Wim Vandeleene op 15/10/2016 - laatst aangepast op 14/09/2017

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home