Schoenen zijn haar passie. Ze houdt van schoenen. Elegante pumps met hoge hakken én goed zittende platte sandaaltjes in modekleuren én stoere donkerbruine bottines én stevige zwarte stapschoenen én ballerina’s in pastelkleuren én warme, comfortabele pantoffels. Geen “of” maar “en”. Ze houdt zo van schoenen dat ze hun gezelschap enorm weet te waarderen, van bij het ochtendgloren tot in het schemerdonker. Schoenen oordelen niet en luisteren aandachtig toe. Ze zou hen missen. Nog meer dan haar trouwe klanten. Dit klinkt misschien raar in de oren maar toch is het zo. Oneindig vele uren heeft ze in haar gezellig boetiekje vertoefd. Soms loodzware uren maar steeds met de glimlach rond de fijn gevormde mond. Die van een geleefde veertiger.

 

Van bij de feestelijke opening, twintig jaar geleden, voelde ze zich comfortabel in haar kleine maar mooi ingerichte zaak “De rode ballerina’s”. Rood, haar favoriete kleur, en ze houdt van ballet. Ondanks de specifieke naam was er een ruime keuze voorhanden. Voor elk wat wils, om het banaal te zeggen. Dozen in verschillend formaat verborgen tijdloos blinkend kwaliteitsschoeisel van uiteenlopende prijsklasse, model en merk. En dat zou ze voortaan moeten missen. Te veel schoenenboetieks in de buurt en tot overmaat van ramp ook nog een paar onpersoonlijke winkelgalerijen. Bittere, woedende en verslagen tranen glijden over haar rode pumps en bevochtigen langzaam haar smalle voeten. Ze ziet het even niet zitten. Een schoenendipje. Haar schouders zakken moedeloos naar beneden, net als haar zelfvertrouwen en waardigheid. Twintig jaar die zomaar in het niet verdwijnen, als smeltende sneeuw in de zon. Haar lijkbleek gezicht en rode ogen spreken boekdelen. Met de anekdotes en onslijtbare herinneringen die ze inmiddels in haar hersenen heeft opgeslagen, zou ze een prachtroman kunnen schrijven. Misschien moest ze haar schrijftalent maar eens aanspreken, ondanks haar niet meer zo jonge ouderdomsstaat.

 

Met een te heftige snik voor haar frêle lichaam aanschouwt ze de nagenoeg lege ruimte na de gedwongen mega uitverkoop van vorige week. Vol wilskracht heeft ze naar de maan gereikt, maar niets kon nog baten. Uit haar heilige grot van Ali Baba verdreven door de koudbloedig moordende concurrentie. Ze voelt zich spreekwoordelijk bij de keel gegrepen door de meedogenloze schoenenrovers. Het is net of haar knalrode schoenen met haar meetreuren, hun glans is verdwenen. Zoals de blinkende sterren in haar ogen destijds. Wellicht haar verbeelding. Hoewel die ook een flinke deuk heeft gekregen. Haar droom zonder pardon aan diggelen geslagen. Jammer dat schoenen niet kunnen spreken of betogen want ze hadden haar zeker kundig verdedigd in een vurig pleidooi. Ze ziet het tafereel al levendig voor zich uitgeschilderd. Vandaag kon ze niet helder denken, gedachten vertroebeld door het nakende faillissement. Gelaten dooft ze de lichten en glijdt meewarig met haar fijne handen over de lege toonbank. Leeg en verlaten zonder de prachtige bos bloemen die er wekelijks troonde zoals een fiere koningin op haar troon. Nu is zij van haar troon verstoten en heeft ze medelijden met haarzelf en de trieste wending van haar leven. Ze voelt zich immens klein, nog kleiner dan ze al was. Kon ze maar in haar schoenen kruipen en onzichtbaar worden. Maar er zit niets anders op dan dit schoenenhoofdstuk waardig af te sluiten. Dat is ze haar schoenen dubbel en dik verschuldigd.

Geschreven door Fatiha Berrazi op 24/10/2016 - laatst aangepast op 24/10/2016

  • proza
  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home