duisternis valt om me heen

a l s  e e n  t w e e d e  h u i d

die me langzaamaan onzichtbaar maakt

 

mijn superkracht, mijn mogelijkheid

om waar dan ook voorbij te zweven

en elk gesprek te horen

 

ik zie, maar ik word niet gezien

ik hoor, maar hoef zelf niet te spreken

 

ik ben een stille getuige

van al wat schemert in 't donker

van al het onbelichte

dat de wereld rijk is

 

ik hoef me helemaal niets aan te trekken

ik zweef gewoon iedereen voorbij

steek voor niets of niemand mijn nek uit 

niemand zou ’t toch opmerken

 

al weet ik wel dat lichtvervuiling

mijn bestaan bedreigt

en me op een dag

niet meer onzichtbaar laat worden

me op een dag

voor altijd zal laten verdwijnen

 

tenzij ik mezelf

weer zichtbaar laat worden

en mijn tegenlicht

over alles rondom me laat schijnen

Geschreven door Felix Sandon op 31/10/2016 - laatst aangepast op 31/10/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home