draadjes, blaadjes scherpen die houweel

spinnen weven het tapijt donkergroen en geel

dragen wij het kind door de natte twijgen

huilen doet het maar ‘t moet zwijgen

spinnen weven, spinnen rijgen

nog even en het sneeuwt en veel

 

draadjes, slakken plakken aan mijn voeten

spinnen weven het heelal vol sproeten

en daar dragen wij het kind door

verstomd vecht het, gepakt door chloor

spinnen weven binnen door

nog even en het vriest en sneeuwt.

Geschreven door Peter M. Verreth op 06/11/2016 - laatst aangepast op 06/11/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home