l'amour, le brouillard et la femme

Terug naar het overzicht

l'amour, le brouillard et la femme:

 

gesloten onder witte huid, klinkt ze naakter

slechts de stilte, houdt haar hoofd tezamen


het verzuchten van de kamer, verdraait het ogenblik -
kantelt buik rond ruggen, armen op een been

nu ze roerloos ligt, ademt het matras in en uit
kijkt het plafond hoe een vloer, zich van muren losrukt

haar zwarte handen vouwt ze open, voor mijn gezicht
om niets nog hoeven te verstaan, van wat liefde zegt

in haar oor woorden die verdwalen, langs een waas van wellust
een weg die zich naar boven fluistert, net voor ze breekt

 

(uit de reeks: 'Porseleinen Waanzin')

Geschreven door Sascha Beernaert op 08/11/2016 - laatst aangepast op 08/11/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home