zo maakt de herfstlucht mij.
Met mijn hart roodgeel
en een dorre kop
schop ik bladeren tot ze
in nerven uitbarsten,
keil ik met geprikte voeten
de bolsters weg,
klim ik gillend de boom in
en val eruit met een leeg blad.
Het draagt alleen
dauwdruppels.

Geschreven door Gitta VR op 08/11/2016 - laatst aangepast op 08/11/2016

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home