Niet alles wat verlangt wordt langer.
Ik word net korter. Korter 
tot ik zo kort ben
dat iedereen over me heen kijkt,

 

en dunner, 
als sigarettenvloeitjes of Bijbelbladzijden
tot ik zo dun ben
dat niemand me nog kan zien in profiel. 

 

Zo dwarrel ik dan door de straten
onzichtbaar voor wie dan ook,
hopend dat al dat verlangen
spoedig weer voorbij zal zijn.

Geschreven door Felix Sandon op 09/11/2016 - laatst aangepast op 09/11/2016

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home