hij maakt hen heel, met zijn handen haalt hij

hun verloren zieltjes, uit de donkerste kinderkamers


als kleine wezentjes, waarvan stukjes iets ontbreekt

houdt hij onschuld ondersteboven, bij de benen trekt


de vloer langs porseleinen voetjes, zijden kleedjes uit frêle lijfjes

over ruggen heen, het medicijn in menselijke tubes


met onvoorwaardelijke liefde, voor wat eens is geweest

kleeft de poppendokter, kinderlijke verwondering weer tot leven

 

(uit de reeks: 'Porseleinen Waanzin')

 

Geschreven door Sascha Beernaert op 14/11/2016 - laatst aangepast op 14/11/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home