Je glazige ogen verraden je … verraderlijk troebel …,

ontrafelen de innerlijke schaduw van je ziel.

Met een blik op onaf, staar je naar je ruwe schaduw.

Pijn in heel je zijn overstijgt je gevoelens,

koortsig en verhit door ellendige miserie.

Donkere, gekwelde gedachtenziel,

gekneld ergens tussen nu en ooit.

Gevangen, maar niet zielig, noch ziek.

Spanning waggelt in je hoofd en schommelt

omhoog en omlaag, zweverig traag.

Vertwijfeling van hoog naar lager tot hoogst.

Hoogspanning na de felle branding.

Frustratie neemt je resoluut bij de hand.

Een zee van botsende golven sleept je hevig mee.

Ver weg van oog om tand en tand om oog.

Woestijndroogte in je bestaan, maar

de warmte in je hart geeft je de nodige kracht om

trachten te reiken naar een fonkelende ster.

Lichtpuntje in de vlekkerige schaduw,

impact van halfschaduw in de woestijn.

Je ploetert en ploetert, op zoek naar verlichting;

op zoek naar een korreltje rust in de schaduw.

Frustratie luwt in het holst van de vlucht.

..Vlekkerige schaduw…

Geschreven door Fatiha Berrazi op 29/11/2016 - laatst aangepast op 29/11/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home