Je huid is net geparfurmeerd papier, waarvan ik alleen de leugens ruik. Iedereen om ons heen ruiken andere dingen. Ze zien andere dingen. Maar ik duik in je hals en de herinneringen aan jou en mij bedwelmen me. Ze zijn opengebloeid. Net zoals die keer dat je de zoetste smaak in mijn mond achter liet. Maar een leugen werd fataal en nu is die smaak niet meer dan een bitterzoete wrok. Misschien wordt alles weer geurloos en zie ik in dat leugens overwaaien. Maar smaakloos worden ze nooit.

Geschreven door Andrea Derese op 06/02/2017 - laatst aangepast op 16/02/2018

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home