Zelfs het duister ziet er anders uit in ’t daglicht

Terug naar het overzicht

Die dag stopte ik met alles.

 

Met drinken, met vloeken,
met eten, met zoeken,
met opgeven, met uitstellen,
met dromen, met vertellen,
met kniezen, met smachten,
met hopen, met verwachten. 

 

Ik kocht zelfs voor ’t eerst sigaretten
om ze op te steken en onmiddellijk weer uit te doven
en ook daarmee te stoppen.

 

Ik sloot mijn ogen om te stoppen met kijken,
duwde mijn oren dicht om niet meer te hoeven luisteren
en hield mijn adem in om niet meer te zijn, te worden, te blijven.

 

En toen stopte ik daarmee

 

en opende opnieuw mijn ogen, mijn oren, mijn mond.

 

Die dag begon ik opnieuw.

Geschreven door Felix Sandon op 10/04/2017 - laatst aangepast op 10/04/2017

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home