Soms lacht het leven je toe, zorgeloos, maar soms, heel soms haalt de twijfel zijn duivelse kant tevoorschijn. ’t Leven laat niet met zich sollen. Permanente alertheid aangewezen! Alhoewel... Af en toe de teugels lossen, hemelse ervaring!

 

Soms drijf je mee met de stroom op het ritme van je hartslag, omarmd door vertrouwen. En soms duik je kopje onder, verstrengeld in vertwijfeling en puur cynisme. Hoop en vertrouwen in het zachte en goede, ondanks de lokroep van de Apocalyps. Geloven of niet geloven. Misschien is dat de essentie of althans een povere poging tot.

 

Maakt niet uit waarin je gelooft. Soms klamp je je vast aan een strohalm. Een vluchtige gedachte, een ijle jeugdherinnering, een onaf personage uit een prikkelende roman, een bijna waargebeurd sprookje, een vleugje troostpoëzie, een krachtig refrein uit een lied, een boezemvriend die er altijd voor je wil zijn, ...

 

Soms voel je je breekbaar en soms voelt het alsof je de hele wereld aankan. Vloeibaar als ijs. Of bikkelhard als beton. Of misschien ergens tussenin. Geloof is vaak veranderlijk. Niet zo’n statisch begrip maar veeleer een kneedbaar vertrouwensgevoel. Stel je onze hersenen voor als een kneedbaar deeg van gedachten dat past bij onze verlangens en verwachtingen.

Geschreven door Fatiha Berrazi op 11/04/2017 - laatst aangepast op 12/04/2017

  • proza

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home