Mijn hoofd is als een badkuip Even vollopen Even niet kijken en dan de Chaos opruimen ze heeft zichzelf Weer gemorst wat een zonde van de omgeving Totaal niet op haar afgesteld en Ze denkt ook niet meer ze geeft zich Over

 

jij dacht dat

 

En Toen werd de zee weer diep Maar mijn gedachten wel Ik hoopte nog even op spoedig Herstel maar ik moet accepteren Ik kan het niet meer

 

Start maar weer met de buurt Te laten denken wat voor een Kind huist in schelpen aan Het strand en daar is De zee waar je gewoon alleen staat en roept Om je moeder

 

en dan de pijn

Geschreven door Camilla Peeters op 11/05/2017 - laatst aangepast op 14/05/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home