Wij waren zelf al kapot

toen wij u maakten

Wij geraakten amper

bij elkaar geraapt

Wij struikelden over

onze zinnen en wisten 

met onze lijven geen blijf

Wij krasten onze zielen bijeen

tot bloedende liefde

Wij klauwden in eigen vlees

en stelpten daarna de wonden

met onze blote handen

tekenden wij kruisjes

op uw voorhoofd

Wij wilden u heel

Gaaf en uit één stuk 

Wij waren gebroken

en zagen uw breuklijnen niet

En toen gij vlak

voor onze ogen brak

Hadden wij ons leven

gegeven om u

opnieuw en opnieuw

te maken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschreven door DqM op 26/07/2017 - laatst aangepast op 20/12/2017

  • proza
  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home