Nergens zoveel weemoed als hier

gevangen tussen zingende muren

hangen afgeschenen generaties

aan je draden te verduren.

 

Nergens zoveel zoetigheid als hier

waar de geur van pastéis altijd

zal waaien door steegjes en gaten

geslagen door je bittere verhalen.

 

Nergens zoveel pioniers als hier

waar je monumenten behagen

en trams zich nooit laten opjagen

door toeristen en hun gulzig vertier.

 

Nergens zoveel fierheid als hier

met de zon die danst op je tegels

en glijdt van je zeven heuvels, in de rivier

die drijft op vreedzaam verworven vrijheid.

 

Nergens zoveel pura poesia als hier

stromend door je sierlijk verweerde straten.

 

Geschreven door Antony Samson op 13/08/2017 - laatst aangepast op 13/08/2017

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home