Ze zei, ik moest dat wel begrijpen, zie je.

Alles draait, er wordt besloten.
Uren worden uren die dan overtallig zijn

en alles krijgt de kleur van virtueel.

 

Nu blijkt, ze hingen daar:

m'n doelen, nagedachten, al m'n procédé's,

ergens tussen neergeschreven nagalm

van hun oude plannen

en hun oude loyauteiten in.

 

Het is het seismisch golven van de dingen, zie je.

Ratio, haar acoliet gevonden

in het praktische besluit dat opgaat

in een stroom van praktische besluiten,

in een ongeboren organisme, navelloos.

 

Ik ben geen vluchteling vandaag.
Ik ben bij mij,

genesteld in de dingen die hier zijn,

dus ik begrijp het,

uit het ongerijmde toch

dat ik net hier ben,

in deze school

en in dit denken.

 

Al zoekt de vraag haar weg:

Hoe is het dat het beweegt?

Een antwoord is nog steeds te hoog gegrepen.

Dat was vroeger geen probleem.

 

 

Geschreven door RD op 13/09/2017 - laatst aangepast op 15/09/2017

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home