Laat me

de regen uit je ogen vegen

mist uit je diepste dalen blazen

en gooien met stralen, tussen je lippen

om je duistere kant te verlichten

laat me alles waarvan jij niet kan slapen

uit je gedachten schrapen, de wrok

uit je keel zuigen en je in stilte

horen juichen.

 

Laat me bij jou

diep vanbinnen ook mezelf vinden.

 

Geschreven door Antony Samson op 06/10/2017 - laatst aangepast op 06/10/2017

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home