het gewone leven

wij verkrampen bij de gedachte

op de hoogste trede

van de overtreffende trap

 

            onder ons

 

bomen die alleen voor hun schaduw

naar waarde worden geschat

muren die trends vervellen

een onder de voet gelopen pad

 

           wij verkrampen bij de gedachte

           aan alles wat ons doodstil overleeft

 

zo knielt een man op het geduldige gras

hij huilt een regenboog van een zonnig verleden

en een stormachtig heden

 

had hij de tijdsgeest maar gemeden

in zijn gewone leven.

 

Geschreven door Antony Samson op 21/10/2017 - laatst aangepast op 21/10/2017

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home