een kloof, uitgesleten door een rivier.

een blik in de diepte snoert ons de keel af

en weegt op de borst. daar baadt een bodem

in een schaduw die de vrije val uitlokt.

 

wij, doof voor elkaar, kiezen de eigen kant

tot het midden een brandpunt, een raakpunt wordt.

enkele stappen achteruit, tot we ver genoeg van de rand

pijlers heien die een raakvlak dragen kunnen

 

de weg naar een belofte, door geen overkant ooit ingelost.

we spannen kabels alsof we de kloof dichttrekken.

tot we traag naar het midden schuifelen

twijfelend aan de kracht van de brug.

Geschreven door Wim Vandeleene op 28/11/2017 - laatst aangepast op 28/11/2017

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home