“Heb je alles bij?”, vroeg hij. Goed humeur, glimlach, geduld, flauwe grappendoos, slappe lach, zin in net dat ietsje meer?

 

“Voor jou altijd, zoeteke”, antwoordde ze gevat. Ze had even getwijfeld, maar slechts een fractie van twee seconden. Ze kenden elkaar amper en toch stond ze hier. Misschien was het de rust die hij uitstraalde. Of haar passie voor het onbekende in al zijn vormen. Of… Misschien in veelvoud. Haar vrienden verklaarden haar voor gek maar daar kon ze überhaupt mee leven. Ze had hem gewoon direct zien zitten. Stante pede, zonder greintje twijfel! De laatste dagen had ze elke vrije seconde benut om haar conditie te trainen. Vrouwelijke ijdelheid!

 

Wandelschoenen kapot lopen. Kamperen onder de blote hemel. Het heelal verkennen. Communiceren met het fenomeen stilte, Moeder Natuur en gelijkgestemde aardebewoners. Dat was hun hoofddoel. En alle nevenwerkingen waren welkom. De rust van het weidse landschap langzaam inademen tot het overvloeit in het kleinste gewricht van hun botten. Tempo afstemmen op het ritme van Vadertje tijd, voorbij hollend of gezapig slenterend. Wandelen naargelang hun gemoed. Dat vergt totaal geen moed!

 

Zeker weten, ze had de essentie in haar lijf!

Geschreven door Fatiha Berrazi op 05/12/2017 - laatst aangepast op 06/12/2017

  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home