Eindigheid.

 

                          Sonnet.

 

Een hoofdstuk dat voorgoed wordt afgesloten,

de weemoed van het allerlaatste uur.

Soms maakt het ons al eens wat overstuur

en menig traan wordt gaandeweg vergoten.

 

De gesel van de steeds beperkte duur,

de vluchtigheid van wat ons wordt ontsloten.

al zwoegen we verwoed en onverdroten,

het  is en blijft een eindig avontuur.

 

Geen sterveling kan ooit de tijd vertragen,

al droomt men daar sinds Einstein wel eens van.

We krijgen slechts een voorraad korte dagen,

 

en zoeken zelf naar 't beste stappenplan,

gekapseld in een overvloed aan vragen

waarop geen mens het antwoord geven kan.

 

Geschreven door A. Rivesta op 06/12/2017 - laatst aangepast op 07/12/2017

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home