Eindigheid.

 

                          Sonnet.

 

Een hoofdstuk dat voorgoed wordt afgesloten,
een afscheid in een onomkeerbaar uur.
Daar staan we dan, verweesd en overstuur,
de laatste tranen heimelijk vergoten.

 

De gesel van de steeds beperkte duur,
de vluchtigheid van wat ons wordt ontsloten.
Al zwoegen we verwoed en onverdroten,
het is en blijft een eindig avontuur.

 

Geen sterveling kon ooit de tijd vertragen,
zelfs niet de meest begaafde Einstein-fan;
we krijgen slechts een voorraad korte dagen

 

en zoeken zelf naar 't beste stappenplan,
omkapseld door een overvloed aan vragen
waarop geen mens het antwoord geven kan.

  

Geschreven door A. Rivesta op 06/12/2017 - laatst aangepast op 25/05/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home