De eloquente heer die naast Meester Jacco d’Accoz von Pfantzerkreuz, beter bekend als Meester Jacco, gezeten was, was niemand minder dan Meester Manfred Schimmelpenninck van Wassenaer. Het ging om junior, want de oude had zijn pijp allang uitgeklopt en was nota bene een niet te genieten sujet als het op gezelschap en filosofische gesprekken aankwam. Good riddance, dus. En rust in vrede, dikkerdje.

Meester Jacco d’Accoz von Pfantzerkreuz - vanaf nu gewoon J. - had Meester Manfred Schimmelpenninck van Wassenaer - vanaf nu MSVW - uitgenodigd voor een natje en een droogje op het terras van La Chatte Bourrée, een klasse-tearoom voor beginnende opoes die met hun geld geen blijf wisten. Een Crêpe Suzette met een bak Illy-koffie kostte er makkelijk 9euro en ook voor Cola’s en Fanta’s moest je ruim lammeren. Om maar te zeggen dat La Chatte Bourrée niet meteen tot de goedkoopste etablissementen van het arrondissement Vondelbräu-Kassbergen behoorde.

J. wond er geen doekjes om en deelde MSVW mede dat hij de veel jongere meester had ontboden met de opzet om rond enkele filosofische themaatjes te konkelen. Onderwijl nam ie een slok van zijn koffie en vrat gulzig van de flens die op zijn bord lag te verdrinken in een plas goede boter. MSVW was nu onverdeeld aandachtig, maar gebaarde met enkele slinkse gezichtsexpressies van krommenaas. Als meester wil je namelijk niet te kakken worden gezet door een andere meester, laat staan door Jacco von Pfantzerkreuz, de grootste schelm die de Orde rijk was en een van de beruchtste zwarte magiërs van het Universum. Geen doetje overigens, want met zijn ziedende blik en gepimpte toverstok (versie 7.0) kon ie makkelijk een gewone sterveling doen stikken in zijn eigen braaksel. MSVW was al meermaals getuige van zijn valse abracadabra en believe you me: het is geen lachertje. J. is een stuk  vreten van ik heb jou me daar en MSVW wist het allemaal opperbest. Uitkijken, dus, MSVW. Want voor je het weet, word je keihard in je reet geneukt door die dikke toverkol met zijn haakneus en furunkel.

MSVW nipte stiekem van zijn Château Croix-Mouton, maar J. had zijn zenuwachtigheid wel opgemerkt - een zwarte magiër Grand Cru leid je zomaar niet om de tuin; tenminste, niet ongestraft.

“Ik ga er geen doekjes om winden, Schimmelpenninck,” sprak J. beaat. “De wereld is om zeep en de geur van eenheidsworst bevangt me elke dag een beetje meer.” MSVW knikte bevestigend. Hij wist dat zijn collega gelijk had maar zelf zou hij dat nooit volmondig toegeven. De muren hebben immers oren en in de verte gonsden reeds de eerste inslagen van wat leek op het voorgeborchte van bonje en rampspoed. Zullen Schimmelpenninck en von Pfantzerkreuz in hun opzet slagen of blijven ze steken in de eindeloze whirlpool van dualistische gedachten en illusoire pseudo-retoriek?

Geschreven door Pieter Van Cauwenbergh op 07/12/2017 - laatst aangepast op 07/12/2017

  • proza
  • flitsverhaal
  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home