zo ontstond het zand
naamloos en zonder aantal
 
plompe klei en handen
met hompen
vormeloze scheppingsdrang
 
en de overdaad sneed de kneedbal aan
restanten zonder getuigenis
kruimels geleend uit dogma
 
vanaf daar was de hemel
met lucht om van te leven
 
zo ontstond de mens
met het toom van onvolmaaktheid
 
voor hem uit een lange lijn
de zee
 
en daarachter de kerkhoven
als opgehoogde kleibakken
fundamenten om terug te geven
 
en in de kloven de opgedirkte kruisen
slingerende sporen op de kruispunten
schelpen en rulle aarde smetloos
met de regen wordt de dood gewassen
en het leven rijgt een anker aan de dood
 
maar vooraleer het water van magerte
en een ongenadige wind
 
de wreedte
 
en zo ontstond de liefde
 
 

Geschreven door Manuel Van den Fonteyne op 07/12/2017 - laatst aangepast op 07/12/2017

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home