Ik begeef me in een mooie wereld, maar de marmeren muren lijken zo hoog dat ik droomde dat ik vleugels had, zodat ik eroverheen zou kunnen vliegen.

Er groeien bloemen op het gesteente en ik herken die geur.

Elke geur heeft een verhaal.

Want ik hoor van verschillende lippen alle soorten verhalen.

Verhalen die smaken naar leugens.

Leugens die smaken naar dromen.

Als ik vroeger droomde over het ontdekken van onbekende tuinen was ik nooit bang om te verdwalen.

Ik herkende altijd iets van die papier lijkende voetpaden en de geur van roos geurende zwembaden.

Ik kan de textuur van water aartsmoeilijk beschrijven.

Het herinneren van zwemmende groeiende kinderlijven.

Elk zonder vleugels maar met hun eigen geur.

Geschreven door Andrea Derese op 03/01/2018 - laatst aangepast op 03/01/2018

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home