Mijn godin wordt gemaakt uit de zuiverste elementen. Ze vervaagd als je haar schoonheid wilt tasten.

Uit haar ogen scheen maanlicht en haar huid was de ruimte. Zo zwart als je eigen pupil, zo koud als de koudste ster en over haar hele lichaam bewogen planeten, sterren, astroïden en zwarte gaten als levende moedervlekken. De sterrenbeelden en hemellichamen op haar rug, de planeten in haar hals, de zon op haar buik en om haar heupen het melkwegstelsel in de vorm van een ontplofte wolk.

Ze was perfect en in een draaikolk van trots sprak ze over haar planeet.

Over wezens die maanlicht onder hun huid bezaten en hun huiden bewogen omdat de tijd nooit stilstaat.

En terwijl de koudste ster verder reisde, wandelde zij rustig verder, omdat de kaarten op haar voeten haar toch nooit verloren lieten gaan.

Geschreven door Andrea Derese op 29/01/2018 - laatst aangepast op 16/02/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home