“Als je depressief bent zie je het leven zoals het is: hard en zinloos. Maar dat is niet persé slecht want je stopt met jezelf voor te liegen.” Dat onthield schrijver Rutger Lemm van zijn depressie las ik een tijd geleden in mijn weekendkrant. Enkele regels verder beschreef iemand dat hij in de auto naar een nummer van Springsteen had geluisterd en werd overvallen door melancholie. “Een moment dat we allemaal kennen en waarop je diep vanbinnen weet dat het allemaal voor niets is en dat je er in het leven alleen voor staat. Soms klaart de mist op en begint het je te dagen.” Hij wou iemand bellen, zo las ik verder maar deed het niet, zette de auto aan de kant en begon te huilen. Het was een poëtisch moment. Ik herken het denk ik. Niet dat ik depressief ben. Die vlagen eerder die je binnenste buiten keren. Het roofdiertje op je schouders. De roes van de weemoed, de hondenadem. Meestal ga ik er dwars doorheen als op berenjacht. Mijn dochters op kop! Hoe zou het zijn vraag ik me nu af wanneer ik me niet verzet. Echt aan de kant ga staan met Radiohead of de Goldbergvariaties. En dan terug? 

 

Geschreven door Christophe Vansteeland op 13/03/2018 - laatst aangepast op 13/03/2018

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home