in het hoogste orgaan licht een zone op

en zindert een draad als ik je een woord opbiecht.

tekens smeulen in de groeven van de grijze schors.

 

in ons gesprek worden we striphelden,

tekenen we een verhaal en vullen ballonnen

met de taal die ons verbindt, als we de code kraken.

het alfabet, een reeks waaruit we blijven putten.

 

we springen over valkuilen,

van het raakvlak gommen we de krijtlijnen.

hoe de taal een warmer land wordt als je de schaal verkleint.

hoe we die grens elders hertekenen als we er elders overheen lopen

tot het spoor onuitwisbaar is, het pad dat we uitslijten.

Geschreven door Wim Vandeleene op 17/03/2018 - laatst aangepast op 25/03/2018

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home