De tijd vliegt zeg je
en ik kijk naar de lucht
maar het enige wat ik zie
is een traag
verdwaalde meeuw.

 

Jouw tijd vliegt

net als de treinen die je neemt

om steeds weer elders beschutting te zoeken 

terwijl ik roerloos lig

 

onder de boom die groeit bloeit en verkleurt

waar af en toe een meeuw

net niet neerstrijkt

op een tak

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 30/03/2018 - laatst aangepast op 20/10/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home