Je zit alleen aan een houten tafel voor twee.

Er hangt een kruis boven je ongelovige hoofd

en de klok tikt zoals ze zal blijven tikken na je dood.

Kille serveerwagens met lauwe maaltijden rollen hun ronde

en mensen zoals jij, waarvan men denkt dat ze het niet horen,

rollen spottend over de tongen. Je zit aan het einde van de gang.

 

Af en toe krijg je bezoek. In het begin van je kinderen,

kleinkinderen, broers en zussen en nu, alleen vreemden.

Ze spreken over een huis dat je vulde met verhalen.

Ze zaten met jou aan tafel en hingen aan je anekdotische lippen

tot de ziekte ze traag dichtritste. Je moest toekijken hoe alles

door de ramen van je geheugen vervloog met de tijd.

 

Je zit alleen aan een houten tafel voor twee met een afgebladderd verstand.

Er hangt een kruis. In je ongelovige hoofd heerst leegstand

aan het einde van de gang.

 

Geschreven door Antony Samson op 08/04/2018 - laatst aangepast op 08/04/2018

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home