als het uit de takken valt

is het de moeite niet waard

maar er zijn van die tuinen

zo van zomer doordrongen

de zon valt in loeiende strepen

takken breken in vlakken van licht

en trekken slepende vierkanten oranje

 

om me heen de lange tongen

de hitte met haar loden zwepen

zuigt in golvende lijnen vochtige franje

de aarde zengt mee als in een gebedslied

en trekt de ziel uit de monden der bloemen

zelfs de witte bruidssluiers

verhangen zich te bruinen

 

tersluiks als weleer klakt het open

maar klakken bestaan alleen nog

aan verroeste haken in oude stallen

de grond verhard de duizenden omlopen

rond de werkbank de noestheid onvervallen

zelfs het zweet 't werkblad spreekt nog

vettig blinkend in d'ogen

 

terstonds ontwaar ik het lamento

liederen van d' ouderen

volkswijsjes over beter tijden vroeger

 

 

Geschreven door Manuel Van den Fonteyne op 16/05/2018 - laatst aangepast op 16/05/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home