Je staat alleen in een wei en je denkt: hoe moet het nu verder

als zelfs paardenbloemen met uitsterven zijn bedreigd.

Wolken glijden voorbij, vol van zichzelf. Je laat je gedachten

meedrijven in de hoop dat ze je ergens naartoe zullen leiden.

Aan de horizon wordt een bos door schemer opgeslokt.

Bomen wuiven om hulp. Donkerte dreigt over je heen te rollen.

Je blaast het pluis van een laatste paardenbloem en wenst

een wereld waarin je zelf tot bloei kan komen.

 

Geschreven door Antony Samson op 09/06/2018 - laatst aangepast op 09/06/2018

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home