De lucht is van een blauw zo doorzichtig

waarin meeuwen me tegemoet lachen

en ik voel me licht, steeds lichter, vlieg

in dat doorzichtige blauw over

aangemeerde schepen en daken en kerktorens

tot ik je zie, wit en klein,

een verdwaalde reiziger zoals

we dat allen zijn zoals

we allen reiken, hoog boven

aangemeerde schepen, daken en kerktorens

en mekaar soms even

heel even aanraken

in onze vlucht

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 09/07/2018 - laatst aangepast op 19/07/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home