Ze schenken het nieuwe leven

door hun hand open de spreiden

en te blazen over alle schaduwloze vlaktes.

Ze zijn als de schikgodinnen en met hun boerenhanden,

planten ze bloemen van zilver,

graan van goud,

sappige vruchten en bomen die groene tempels vormen.

Ik zou deze plek voor mij alleen willen hebben als een snoodaard.

Dit paradijs in mijn broekzak verstoppen

en openen als een prentenboek met openvouwende werelden van papier.

In de holte van de zaaier zijn borstbeen groeit er een roos van pure emotie.

Want met liefde plant hij tot er alleen maar schaduw is.

In zijn nek verzamelt zich zweet

dat druipt vanaf zijn rug af als de regen van je kamerruit.

Hij raapt met zijn metgezellen bladeren bijeen tot vormloze piramides

en ziet met liefde toe hoe zijn geliefde land bloeit en groeit.

Heeft geen laagtevrees meer of angst dat zijn roos uitbloeit.

Want elke keer als er iets bijgroeit, wordt de tempel groter.

 

 Beeld:  landschaps schilderij van Michail Serov

Geschreven door Andrea Derese op 26/07/2018 - laatst aangepast op 28/08/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home